Rozdzial

  1 Wstep|               dwie żelazne podstawki, na których się drewka układało -
  2 Wstep|                że choćbyś miał smutek na sercu, choć zgryzotę na
  3 Wstep|               na sercu, choć zgryzotę na sumieniu, to przy ich blasku
  4 Wstep|              od ósmej godziny, trochę na uboczu, stolik niewielki
  5 Wstep|                  Im niepogodniej było na dworze, tym rozkoszniej
  6 Wstep|             sami różnymi; zawieść się na nich lub na sobie, z wspomnienia
  7 Wstep|               zawieść się na nich lub na sobie, z wspomnienia mieć
  8 Wstep|          ciała ani umysłu nie stanęła na poprzecz prawdom religii
  9 Wstep|               Teraz miejcie się z nią na ostrożności, młode głowy
 10 Wstep|           odepchnie nigdy! choćbyście na to sto razy zasłużyli, choćby
 11 Wstep|             wyznać, że nigdy szczerze na ten żart nie odpowiedziała.~
 12 Wstep|          zapominane imiona ustających na wpół drogi towarzyszów swoich.
 13 Wstep|         nauczania - dni jej starczyły na wszystko i wszystko było
 14 Wstep|                tak snadnie wzbiła się na wysokości człowieczeństwa,
 15 Wstep|             umiała sobie dobrać skali na mierzenie postronnych uchybień.
 16 Wstep|               miała powodu, żeby choć na chwilę o samej sobie zwątpić.
 17 Wstep|              niej zlały zupełnie i że na koniec, jak każda wyższych
 18 Wstep|            braciom twoim weselej było na świecie; módl się, żeby
 19 Wstep|          indywidualność bogacą, nigdy na zewnątrz nie rozpromieniając
 20 Wstep|              salonów przypatrzyła się na własne swoje oczy. Karmiono
 21 Wstep|               i nienawiść przetrawiła na oburzenie, na drażliwość,
 22 Wstep|             przetrawiła na oburzenie, na drażliwość, na nieufność
 23 Wstep|             oburzenie, na drażliwość, na nieufność i wzgardę. Oblicze
 24 Wstep|                to bym powiedziała, że na przyszłość Felicja będzie
 25 Wstep|            wygody, zbytki, wielki los na loterii, szczęśliwe pociągnienie
 26 Wstep|             Oh! mój Boże! zgódźmy się na znaczenie wyrazów, lub kiedy
 27 Wstep|            się zgodzić nie możemy, to na ciąg czytania tej książki
 28 Wstep|              byli wyrazem jej egoizmu na ziemi, a których byłaby
 29 Wstep|             się z nią w ciągu rozmowy na dwa słowa zgodzić nie mogłam,
 30 Wstep|               rozmarzenia i rozbiegłe na cztery fantazje myśli, kiedy
 31 Wstep|              ze światem i zimnej wody na głowę, to stawałam przed
 32 Wstep|               jestem, że nim przyszły na świat, ich przedchrzestne
 33 Wstep|         urzeczywistnienia owych imion na ziemi Jadwidze brakło pisarskiego
 34 Wstep|              tworzyła mieszaninę. Coś na kształt gorących włoskiego
 35 Wstep|               kapliczce neapolitanki. Na pozór życie Jadwigi płynęło
 36 Wstep|         nieprzezwyciężony ją dzielił, na mierność nie miała żadnego
 37 Wstep|              mało mówiąca, kamiennego na zewnątrz ułożenia kobieta,
 38 Wstep|              z osobna mógł być żywcem na model przez snycerzy wzięty,
 39 Wstep|            czasem. Sarkazm był u niej na każde zawołanie gotowy,
 40 Wstep|              mimowolnie przywodził mi na myśl jakieś cudzoziemskie
 41 Wstep|         nadzwykła delikatność zmysłów na pochwycenie wszelkiej gry
 42 Wstep|              gry słonecznych promieni na oceanie dźwięków, na użycie
 43 Wstep|         promieni na oceanie dźwięków, na użycie każdego zjawiska
 44 Wstep|  spotrzebowaniu wszelkich przedmiotów na wrażenia swoje. Jakaś bezmyślność
 45 Wstep|           można było odgadnąć pokorną na kiedyś i wypartą z indywidualności
 46 Wstep|              ta kobieta pokochała się na koniec i wzajemnie pokochaną
 47 Wstep|                przed którym ona padła na kolana, któremu więcej zawierzyła
 48 Wstep|          syreny upoi, biada mu, jeśli na wyłączność jedyną, na cel
 49 Wstep|           jeśli na wyłączność jedyną, na cel życia jedyny artystkę
 50 Wstep|             także w moim przekonaniu) na uzupełnienie tylko, na wyższą
 51 Wstep|                na uzupełnienie tylko, na wyższą doskonałość władz
 52 Wstep|          umiała wszystkiemu zaradzić, na wszystko znaleźć pomoc i
 53 Wstep|    przywyknienia i bez myśli niby, że na słówko sporne stosownej
 54 Wstep|          muszą czytelnikom wystarczyć na zapoznanie się z żeńską
 55 Wstep|             różnorodnych warunków, że na koniec z całą nieskończonością
 56 Wstep|            jakiemu staremu Francuzowi na dwunastotomowe pamiętniki
 57 Wstep|             że sobie jak liszka usnuł na zewnątrz gęstą, z zimnego
 58 Wstep|       nadzieję swej przyszłości oparł na własnym sercu i na własnej
 59 Wstep|              oparł na własnym sercu i na własnej ręce; on, obojętny,
 60 Wstep|             która z nas kiedy stawiła na oczy taką sprzeczność treści
 61 Wstep|             matematyka rzeczywistości na innych rozwija się prawach,
 62 Wstep|         ideałem. Wy lepiej znacie się na tym, bo wy kochacie i wierzycie.
 63 Wstep|              rozbiciu głów wszystkich na pojedyncze fantazje lub
 64 Wstep|               nie siej tak skąpą ręką na glebie twojej przyszłości,
 65 Wstep|          drobne wypielęgnować. To się na nic nie przyda, Leonie.
 66 Wstep|        doświadczenie ma sąd i pojęcie na wszystko, co się stało,
 67 Wstep|           stało, tylko nie ma pojęcia na to, co się w tobie dzieje;
 68 Wstep|            wichrach mroźnych, cóż się na gruncie zostanie? Bóg z
 69 Wstep|            Przecież trzeba poprzestać na tym, co kto przyniesie,
 70 Wstep|         koniecznie - odpowiedziała mi na to - nie wątpij, Gabriello,
 71 Wstep|        dziwiło mię też bynajmniej, że na Edmunda o czyny wołano.
 72 Wstep|               był zapalonym heglistą; na przyszłą wiosnę mógł bardzo
 73 Wstep|         własność przyswajania sobie z na zewnątrz wewnętrznych usposobień
 74 Wstep|               ułożenia. Rozpierał się na wszystkich stołach, rozkładał
 75 Wstep|         wszystkich stołach, rozkładał na wszystkich kanapach, głośno
 76 Wstep|           wszystkim, lub raczej jakby na odpokutowanie tego wszystkiego,
 77 Wstep|       spokojnie i prosto jak panienka na krześle siedział - po jeden
 78 Wstep|          coraz ich więcej zbliżały, a na koniec jednego wieczoru
 79 Wstep|      skromnością. Prawie nigdy siebie na scenę nie wprowadzał. Rzadko
 80 Wstep| przedmiotowych osobistość jego choćby na ich uzupełnienie wybić się
 81 Wstep|              było to w grudniu - czas na dworze szkaradny, wszystkie
 82 Wstep|          szalenie, skakała wesoło, aż na koniec zahaczyła się o przedmiot
 83 Wstep|            trzymali, aż kamień by się na nicość przepalił.~- Ja bym
 84 Wstep|        podzielane uczucie nie stawało na przeszkodzie do tego wszystkiego.~-
 85 Wstep|               zakochanych, którzy się na nic nie zdadzą, ilu takich,
 86 Wstep|                zakrzyczał wyciągnięty na kobiercu Teofil.~- Ale co
 87 Wstep|            takimi tchórzami. Idź, żyj na świecie, garnij wszystko
 88 Wstep|               sprawię ucztę szaloną i na aksamitach, złotach i atlasach,
 89 Wstep|        złotach i atlasach, jak Teofil na tym dywanie, przeciągać
 90 Wstep|       dzisiejsze błocie, będę marznął na zimniejszym, niż ten, co
 91 Wstep|              Seweryna.~- Moi państwo, na czymże stanie? - odezwałam
 92 Wstep|          Rzucam jak śnieg bieluteńką. Na cześć miłości tyle prześlicznych
 93 Wstep|              dorzucali zastrzeżenia - na dwóch skrajnych zostali:
 94 Wstep|                 Często jakoś zapadasz na ową przeklętą chorobę milczenia.~-
 95 Wstep|               bo wiatr wieje, a ogień na kominku się pali.~- Dziwny
 96 Wstep|         wprowadzić, drętwiejemy wtedy na zewnątrz i myśl nasza śni
 97 Wstep|               ciągłym a pamiętanym.~- Na nieszczęście nie mogę w
 98 Wstep|               początku przypomnieć.~I na chwilę Beniamin twarz ukrył
 99 Wstep|            ukrył w obie ręce łokciami na kolanach wsparte i zdawał
100 Wstep|        buchnął żywszym blaskiem i gdy na koniec wzniesioną głowę
101 1    |             srebra, miedzi i gałganów na bankowe papiery przerobionych,
102 1    |            wychować będzie trudno, że na obmyślenie zawodu sił i
103 1    |         pieluszki moje. Jeden z braci na niespodziankę uplótł zupełnie
104 1    |             kiedy mnie poczciwa babka na pokazanie w poduszce przyniosła,
105 1    |          łzami w oczach i z uśmiechem na ustach poszedł co prędzej
106 1    |            się długie, jak zwać miano na później. Teresia, moja mała
107 1    |         wszelką wątpliwość; kiedy jej na starych obrazkach opowiadał
108 1    |           serca; spotkałem go później na salach sądowych ciekawym
109 1    |       świadkiem przeciw obwinionemu - na moje sumienie mierżąc -
110 1    |        atmosferę niejako dostałem się na tę ziemię - zstąpiwszy według
111 1    |             raz poczułem i obejrzałem na świecie, znalazłem już jej
112 1    |              początku; lecz nie dosyć na tym - ci wszyscy moi poza
113 1    |            objawów - każdy coś kochał na swoją własność szczególną -
114 1    |              płakać. Julcia spojrzała na mnie - przez chwilę umilkła,
115 1    |                co do mnie w klateczce na każdy widok skrzydełkami
116 1    |          niedowierzaniem patrzyłem to na niego, to na nią: - W niebie -
117 1    |             patrzyłem to na niego, to na nią: - W niebie - rzekł
118 1    |              uśmiechem, choć mu słowa na ustach drżały. Dziewczynka
119 1    |      szczęśliwy - przydał, jak gdzieś na dnie serca wymówionym słowem,
120 1    |             nie wiem czemu, wziął mię na ręce, a uścisnął tak tkliwym,
121 1    |         Walerkę do łona przyciśniętą, na głowie schylonego tkliwy,
122 1    |  przypomnieniem widzę wśród żniwiarzy na polu. Śmieje się, snopki
123 1    |             Śmieje się, snopki wiąże, na wyładowanych zbożem wozach
124 1    |              z fornalami się ściga, a na jeden ładowany mnie winduje
125 1    |             ja siedzę przy nim jakoby na tronie, a on mi pokazuje
126 1    |              gałęzie jarzębiny, którą na kilka stai rodzice wysadzili
127 1    |                a żwirem drobniuteńkim na dnie wysypana, że tylko
128 1    |         kiedyś ty nie spała - rzekłem na ostateczne usprawiedliwienie. -
129 1    |           Siostra nic mi nie odrzekła na to, tylko mię nieledwie
130 1    |            tylko mię nieledwie wzięła na ręce i pochyliwszy się wraz
131 1    |          pochyliwszy się wraz ze mną, na uspokojoną wodę lekko palcem
132 1    |           jakiejś cząstki ze mnie, co na drobno łamaną falę rzeczki
133 1    |              przerwy, bez zmiany. Ale na błękitnym tle nieba, którego
134 1    |            dziecinne, lecz obłoczek i na niebie i w rzeczce gdzieś
135 1    |            Morze daleko. A teraz, tam na końcu tej łączki, widzisz,
136 1    |        jeszcze czystą łezką ostatnią. Na patrzącego niespokojnie
137 1    |           swobodnie - lepiej niż tam, na polu pod skwarem słońca,
138 1    |              bajowej burce. Świsnął i na świśnięcie poskoczył ku
139 1    |            się kto nie podobał, to go na ziemię wywrócił i trzymał
140 1    |               szczeknął, i rzucił się na niego, to Moloch dumnie
141 1    |           latach ostatnich mego życia na pamięci podupadłem. Jednak
142 1    |               i znam dobrze, i patrzę na nie czystym okiem, i widzę
143 1    |               radował, gdyż nie użyję na Molocha tego słowa: "łasił".
144 1    |         cieszył, bawił, albo wywracał na ziemię. Karol przyjął uśmiechem
145 1    |            pod warunkiem, żeby on sam na jej utrzymanie zarobił.
146 1    |              tym względzie wsparcia - na kolędę często po kilka korcy
147 1    |           widzieć, jak Zitta patrzyła na niego swoim zmyślnym, dziwnie
148 1    |           okiem. Jak mu czasem ów łeb na ramieniu z jakąś lubością
149 1    |      wdzięczną a namiętną oparła, jak na głos jego przy biegała z
150 1    |       zapomniałem powiedzieć, że miał na plecach swoją dwururkę Augustówkę -
151 1    |               przejechać ze mną? - Ja na odpowiedź wyciągnąłem ręce
152 1    |             właściwym sobie sposobem. Na gwizdnięcie Zitta przyklękła,
153 1    |                a gdy objąłem, gdy się na grzbiet jej przerzuciłem,
154 1    |          równymi nogami i tylko jakby na umocnienie mnie siedzącego,
155 1    |            lekko uzdeczki potrząsnął. Na ten znak Zitta sunęła, sunął
156 1    |     Pędziliśmy z bratem - pędzili, aż na koniec i w bór się wjechało;
157 1    |               mię obejmował, bardziej na lewy bok przesunął. Spojrzeniu
158 1    |           trzymam - i ułożył mi palce na kurku i na moich dopiero
159 1    |            ułożył mi palce na kurku i na moich dopiero swój własny
160 1    |              przygotowań mały punkcik na drodze z dala czerniący,
161 1    |             sławny w okolicy. Dopiero na kilkanaście kroków od nas
162 1    |              i tak gwałtownie cisnęła na bok, że ja, który się ani
163 1    |             chwili, spadłem jak kulka na ziemię. Kiedym się zerwał
164 1    |              wiedzy prawie odbiły się na niej tak dokładnie, tak
165 1    |            obecność. - Z tego obrazu, na przykład, widzę doskonale
166 1    |            nie tylko wilka owego, jak na tylnych łapach wzniesiony
167 1    |        pocałował, potem skoczył lekko na siodło i znów gwizdnął,
168 1    |              częściej brał mię z sobą na polowanie i kiedym zabił
169 1    |            dlatego wcale, że mu dałem na pięć kroków do siebie przypędzić
170 1    |           Późnym wieczorem siedziałem na kamieniu pod szeroką, cienistą
171 1    |            pod szeroką, cienistą lipą na samym środku dziedzińca
172 1    |            śpiewa, jak kiedy mię mama na kolana weźmie, jak kiedy
173 1    |         weźmie, jak kiedy mię Karolek na swoją Zittę wsadzi - i lepiej
174 1    |            Beniaminie, tylko pamiętaj na całe życie swoje - to, co
175 1    |         Bronisławy, jako sama kazała, na całe życie moje, i przerzuciłem
176 1    |             siostry usłyszane wyrazy. Na nich rozwinął się ciąg ducha
177 1    |               Bóg... Cały ów wieczór, na kamieniu pod lipą z Bronisławą
178 1    |               chciał powtórzyć te, co na mnie więcej zrobiły wrażenia,
179 1    |       podziemne pałace, ogniste duchy na chmurach lecące - i to wszystko
180 1    |              jakoś w naturę moją, nie na zabobon, nie na słabość
181 1    |             moją, nie na zabobon, nie na słabość charakteru, ale
182 1    |            ale prędzej bym powiedział na jakąś dziwną siłę fantazji;
183 1    |            jak dzisiaj, zbierzemy się na dobrą chwilę przed ten ciepły
184 1    |             nie było osobnego pokoiku na jego księgi i papiery, lecz
185 1    |       roztworzył, matka szła po cichu na palcach przez pokój, siostry
186 1    |         pamiętam! Cyprian gniewał się na nie, a szczególniej, że
187 1    |               też przyznać trzeba, że na wszystko zupełnie osobnym
188 1    |           pryzmatem.~Tego dnia jednak na połowie skończyłem mój przegląd
189 1    |        przybrała wyraz, jak gdyby się na kogo rozgniewał. Potem wsparł
190 1    |        rozgniewał. Potem wsparł głowę na ręce i przez chwilę nie
191 1    |     wypowiedzieć gorycz tego uśmiechu na owym męskim, pełnym siły
192 1    |           innych połyskliwości. Oczy, na które do połowy wypukła
193 1    |            jakie wrażenie zrobić mógł na mnie gorzki uśmiech na tych
194 1    |           mógł na mnie gorzki uśmiech na tych zazwyczaj tak dobrych,
195 1    |               rzekł ojciec, wskazując na książkę.~Szkaradna, niegodziwa
196 1    |              oburzenien i rzuciłem ją na ziemię. ~Źle robisz, synku -
197 1    |             ojciec pokazał mi kartkę, na której różne znaczki były
198 1    |               budzi mnie pocałowaniem na dnia dobrego życzenie. Później
199 1    |         przeczytać - "ogród". Później na wyraz "gwiazda" przypomniał
200 1    |             światełkiem gdzieś wysoko na niebie migoce, a powiedział
201 1    |              zwrócił, koło płaczącego na drodze dziecka, bym go wyrazem
202 1    |        wyrazem pieszczoty nie utulił, na ręce nie wziął, w zimie
203 1    |           zaspokoić, jednak pozwólcie na chwilkę rozdziwaczenia.
204 1    |            jakąś strąciła - ot, dajmy na to, ręka szatana, któremu
205 1    |          spadający wie, że tam gdzieś na dnie rozbić się musi, tylko
206 1    |        wściekłej rozpaczy - jest czas na wspomnienie każdej radości
207 1    |               się przed nami ów obraz na owej górze podziwiany; i
208 1    |               czujemy, że byśmy znowu na jedną chwilę podobną drugi
209 1    |          tylko - zdruzgotania się tam na dnie - i gdyby raz już skończyć,
210 1    |            chyba do tego, com ja czuł na jawie - ale wam niech los
211 2    |            Królestwie i z Lubelskiego na czas krótki tylko za urlopem
212 2    |          cieniu swych listków owadem. Na pewno jednak ręczyć za to
213 2    |               się nie skarżyła.~Wtedy na wigilię stół długi białym
214 2    |        pierwsza gwiazdeczka błysnęła, na odgłos dzwonka zgromadziliśmy
215 2    |        swojego; niech kiedyś dłoń, co na jego dłoni z niezawiedzioną
216 2    |          kolej oddalonego - rzekła. - Na imię Cypriana z błogosławieństwem
217 2    |            według słów swoich szła go na bok odłożyć...~W tej chwili
218 2    |              drzwi się rozwarły, ktoś na progu stanął...~- Matko,
219 2    |             zapytaniem: dlaczego mnie na wejście Cypriana serce się
220 2    |            zdawało tylko nowym jakimś na uczucie szczęścia sposobem.
221 2    |             miały, to mu je wyciągały na ręku do wcześniejszej pieszczoty,
222 2    |             wcześniejszej pieszczoty, na lepsze powitanie. Ja ostatni
223 2    |              dłonie zesztywniały niby na moich barkach i tak mię
224 2    |  wyciągnięciem - i tak patrzył ciągle na mnie - i tak dziwny uśmiech
225 2    |        uciętym głosem i znowu patrzył na mnie.~Bo ja podobno piękny,
226 2    |           siwieć nie zaczynają, skóra na chudych policzkach urysowała
227 2    |              wesołym aż nudno patrzyć na mnie. Co to jest, tak się
228 2    |               godzi? Ha! przynajmniej na pociechę mogę powiedzieć
229 2    |             Cyprian ile razy spojrzał na mnie, to mu niby jaśniejsza
230 2    |              też coś go niby gniewało na mnie i brwi marszczył, warg
231 2    |         zaczęła mu z końcem wieczerzy na rysy wybijać, bo ja także
232 2    |               bo ja także baczniejszą na niego zwróciłem uwagę.~Gdy
233 2    |         okropnego wyniszczenia śladów na niej dostrzegłem.~Cyprian
234 2    |           Matka trwożliwie spoglądała na niego - zapewne uważać to
235 2    |     usposobienie zwyciężyło go jednak na chwilę - zaciął się nagle
236 2    |               powstał. Cyprian skinął na nie, żeby jemu i sobie dały
237 2    |            spostrzegłem, że krew była na chustce.~- Ten kielich waszej
238 2    |             wszystko wino z kieliszka na obrus się rozlało.~Cyprian
239 2    |            przemiany różnych wrażeń i na różnych rysach; przysiąc
240 2    |            tylko linię i farby miałeś na pamięci.~- Gniewaj się,
241 2    |            dziecko moje - z uśmiechem na te wszystkie wyrzuty odpowiedział.~
242 2    |        nieszczęście od potęgi ideału, na cześć jego złożyłem hymn
243 2    |     zamieszały się w moje po góralsku na ramiona spadające włosy
244 2    |               prawdę, Cyprianie, ależ na drugi raz nie ubieraj jej
245 2    |              mogliśmy się porozumieć.~Na koniec też i wieczór się
246 2    |               i ja dostaliśmy maleńką na poddaszu izdebkę.~Cyprian
247 2    |             Karola padał, zaś światło na mnie - przez rozchełstaną
248 2    |               uciekło - była to twarz na ową chwilę grą nerwów i
249 2    |           słowem, głowa wskrzesiciela na ramionach umarłego. Sprzeczność
250 2    |     przebudzenia, nawet sobie wyrazów na zapytanie dobrać nie mogłem,
251 2    |              Brat lekko mię znów ręką na posłanie przechylił i dał
252 2    |         trochę brwi zmarszczył, siadł na brzegu łóżka, świecę jeszcze
253 2    |              żebyś mógł.~- Nie czekaj na to, Cyprianie, bo się przeziębisz
254 2    |             tylko weź co cieplejszego na siebie lub połóż się przy
255 2    |              razy pod śniegiem, byłem na górach, gdzie mi oddech
256 2    |             życia, których nie trzeba na drobniuteczkie wrażenia
257 2    |    trzygroszowej troskliwości - jeśli na nią będziesz uczuciem szafował,
258 2    |             poetą w dawnych wiekach i na młodszej ziemi, że miałeś
259 2    |             chociażby potem zaniemieć na wieki...~- Prawdę rzekłeś,
260 2    |           zbytku twojego nie ciśniesz na świata uciechy, to się natura
261 2    |             lepiej, bo tysiące patrzą na ciebie: tam rzędem kobiety,
262 2    |            nańczyć albo według koloru na krosnach nitki rozsnuwać -
263 2    |           więcej, tym lepiej. Siadłeś na wóz i pędzisz - konie pianą
264 2    |                Brat zamilkł i patrzył na mnie. - Jużcić, przyznam
265 2    |     sydońskiej utkaną, wieniec różany na skroni, a te skronie wsparte
266 2    |    namiętności, świętą w duchu swoim. Na jej czole taka myśli potęga,
267 2    |              losami Aten kierować - a na jej ustach taka rozkosz -
268 2    |  przepełnionej organizacji gwałtownie na zewnątrz bije... a jej miłość!...
269 2    |               rozpieszczonych krwawym na torturach nie splunęła w
270 2    |               wykryje lub nowy sposób na szczęście utworzy, gdybyście
271 2    |         zadrżała, upadła z lichtarzem na ziemię i zgasła. Schwyciłem
272 2    |            Cypriana bez przytomności, na krawędzi łóżka przewieszonego...
273 2    |            chwili dzwonić w kościółku na mszę pasterską zaczęto...~
274 3    |             gotowiście się rozgniewać na mnie, wy wszyscy zakochani
275 3    |              płynąć - ale jak tworzy? na co tworzy? to jest w nim
276 3    |        miłości, kładzie spokojne ucho na wzburzonej piersi, nastraja
277 3    |                przenosi je co prędzej na kościane klawisze fortepianu,
278 3    |             klawisze fortepianu, może na smyczka włosienie, i co
279 3    |             pomysłu swojego, a zawsze na żywych przykładach, jak
280 3    |              próbują... podobno tylko na zwierzętach żywych... no
281 3    |             ogniem jest, rzucajcie mu na pastwę wszystko, co chcecie,
282 3    |          sączy się niby olej skalny i na zewnątrz dopiero, w zetknięciu
283 3    |                Ot tak, dobre mi słowo na myśl wpadło; artysta jest
284 3    |          Kiedy Karol wziął zemdlonego na ręce i poniósł do łóżka,
285 3    |              nie miałem jednej chwili na uchylenie się w rozbudzoną
286 3    |        drgnięcia serca do zmarnowania na postronne wrażenia. Cuciliśmy,
287 3    |              zadrażni, co nawet innym na jeden uśmiech pustoty się
288 3    |               ruchem zacisnąłem palce na palce, że aż mi wszystkie
289 3    |              i przerzuciłem obie ręce na założone kolano. Nie wiem,
290 3    |       najpierw o ciebie, Cyprianie.~- Na ostatku o mnie, mój Beniaminku!
291 3    |         szczęścia - złożę głowę twoją na kolana tej, przed którą
292 3    |       promienie ustawiałem go sobie i na koniec treść jego przejęła
293 3    |        zwiększa się wtedy mimowolnie, na sta i tysiące zwiększa się
294 3    |          czego nie wziąłem jeszcze? - Na łzy i cierpienia szachrajską
295 3    |            taksą zgonu są konwulsje - na lata przebolałe, omylną
296 3    |                umiera z przekleństwem na ustach, wyrzuca piekielne
297 3    |               szyderstwo Bogu i pluje na świat, co mu niezrozumiały,
298 3    |        Beniaminku - ze śmiechem wołał na mnie - jeszcze mnie ledwo
299 3    |               moja, co mi zobojętniła na koniec wszystkich kobiet
300 3    |          wszystkie skarby duszy mojej na utworzenie tego obrazu kobiety;
301 3    |              rajskie jakieś widziadła na uśpione rysy wstępowały,
302 3    |          duchy z głębi spokojnej wody na jej powierzchnię szklisto
303 3    |               już chciwy, żeby chciał na jednych ustach "pocałować
304 3    |              wtem drzwi się uchyliły, na palcach cichuteczko weszła
305 3    |             Cyprian wytrącił mi z rąk na wpół odwiniętą pakę i pośpieszył
306 3    |         wreszcie daleko, przynajmniej na czas jakiś odepchnęła jeszcze.~
307 3    |             razem, tak jak tu dzisiaj na przykład, ciepły obsiedliśmy
308 3    |              dużo krzyczały, a gdyśmy na noc do siebie wrócili, Cyprian
309 3    |          święć się, wieku młody!~Śnie na kwiatach, śnie mój złoty!~
310 3    |             sześć miesięcy prawie sam na sam, wśród gór i lasów.
311 3    |               widział. Miałem pojęcie na uczucia moje, miałem i przedmiot
312 3    |   roztworzyłem chciwe ręce i sięgałem na wszystkie strony po marzenia,
313 3    |             okręt, co wszystkie żagle na wiatr pomyślny rozpuści,
314 4    |            nie pytał się o mnie, lecz na słotę zawsze starannie konia
315 4    |             skończonej pracy siadałem na niego i dalej w góry, w
316 4    |              miałem inny cel podróży. Na poczcie sąsiedniego miasteczka
317 4    |               z łoskotem ciało jakieś na ziemię upadło; nim zdążyłem
318 4    |               wiedzieli, z całej siły na większy pośpiech gwizdnąłem
319 4    |        ogromna - to góra, ale daleko, na tej górze łuną bije godna
320 4    |          płaty ciepłej piany padły mi na ręce i czoło - znać było,
321 4    |             chciał w tył zawrócić, on na bok skręcił i znowu biegł
322 4    |              było przyjemniej pohulać na takim samowolnym i dzikim
323 4    |           choćby w największym pędzie na ziemię zeskoczę.~Tymczasem
324 4    |           moje uderzył. Zwróciłem się na prawo i rozeznałem wśród
325 4    |          miała także kształt ludzkiej na koniu siedzącej postaci.~-
326 4    |               wydobył.~- A z której i na którą, mój niewidzialny
327 4    |             pręta i smagnienie, które na łeb Sokołowi padło, a potem
328 4    |            boku musnęła.~Zerwałem się na strzemionach, jak gdybym
329 4    |         czułem potrzebę ciśnięcia się na poprzek temu szaleńcowi,
330 4    |               szerokie krople deszczu na twarz lub ręce spadały i
331 4    |               przynajmniej nie mojego na ten raz wierzchowca. I owszem,
332 4    |               struną tuż przy ziemi i na krok przegonić się nie dał -
333 4    |               czy za pomocą ostrogi - na długość szyi końskiej ciemna
334 4    |             tarczy księżyca wykrojona na tle zupełnie bezbarwnego
335 4    |               sklepienie przebywa, aż na koniec brzęknął gdzieś łańcuch,
336 4    |               rasy jeszcze. Ta, która na niej jechała przed chwilą,
337 4    |         bogatym żółtym ubiorze i niby na odebranie cugli czekał jedynie.~
338 4    |        przyszły do głowy. Zeskoczyłem na ziemię, Murzyn konia odebrał,
339 4    |        skłonił mi się i drzwi wskazał na lewo - poszedłem na lewo
340 4    |           wskazał na lewo - poszedłem na lewo i tak ciągle niemymi
341 4    |     azjatyckim zbytkiem ozdobnych, aż na koniec wszedłem do małej
342 4    |            się widzieć?~Rzucili okiem na zegar i prawie jednocześnie
343 4    |            zacząć.~- Lecz ponieważ ja na balu nie będę, niech który
344 4    |               za gościnność dzięki, a na rozkazy oświadczyć posłuszeństwo.~-
345 4    |                  A zatem pan będziesz na balu i przebierzesz się? -
346 4    |           wysokiego jegomości. - Będę na balu i przebiorę się - powtórzyłem
347 4    |          strój taki pyszny, diamentów na nim tyle - mówił starszy.~-
348 4    |        przepychy, kosztowności, jakby na rozkaz mój czekające, a
349 4    |           Jest ubiór poety, zwycięzcy na olimpijskich igrzyskach.~-
350 4    |          połyskliwszych pierścieniach na ramiona moje nie spadły.
351 4    |               głową i uśmiechali się.~Na koniec wybiła godzina pierwsza
352 4    |            się, czy też to prawda, że na jego ziemi ludzie tak bardzo
353 4    |     szczęśliwi być mogą.~Rzuciłem się na pierwsze bliżej spotkane
354 4    |  odpowiedziałem i odeszły z uśmiechem na twarzy - one pojąć nie mogły
355 4    |          upiłem się niby wymiarkowaną na ten skutek dozą wschodniego
356 4    |               oszaleć... a ja właśnie na chwilę przyszedłem do rozsądku. -
357 4    |               krzywcie się tak bardzo na ten wyraz. Rozsądek to jest
358 4    |             ludzkiego mózgu, szmatka, na którą wszyscy ubodzy w duchu
359 4    |             trochę lepsze od nas mają na to wyrażenie, oni ten rozsądek,
360 4    |               widzenia tak ogólny, że na co spojrzę, to mi się przedstawi
361 4    |             pod którymi ludzie bracia na świat Boży patrzą, ja mam
362 4    |            proszę was, powiedzcie mi, na co się niepojętość przyda?
363 4    |               się niepojętość przyda? na co ja przydałem? Ach! prawda,
364 4    |           rzęsach ciemnozielone oczy, na twarzy jakby ślad znikającego
365 4    |            ślad znikającego rumieńca, na spadzistych ramionach, na
366 4    |             na spadzistych ramionach, na wydatnej piersi lekko żółkniejącą
367 4    |         wysoka spojrzeniem patrzących na nią, bo to spojrzenie musi
368 4    |            państwo, że ponieważ nigdy na pamiątkę nie dostałem od
369 4    |             lat siedemnaście i siedzę na złocistym wezgłowiu w pysznym
370 4    |              lekki białej gazy obłok, na jaśniejących włosach zaskrzyła
371 4    |               włosach zaskrzyła wąska na ćwierć cala tylko, lecz
372 4    |                A kto doścignął, a kto na równi stanął? - mówiła ona -
373 4    |              gdyby wizją stanął anioł na przykład, to by żaden z
374 4    |               ramię moje wsparta.~Już na pierwsze jej słowa dość
375 4    |               uczuciem - ja patrzyłem na nią i czy mówiła, czy milczała,
376 4    |             to ci się zdaje, że gdzie na swoim świecie żyjesz, na
377 4    |              na swoim świecie żyjesz, na tym świecie, w którym to
378 4    |               mi erudycji nie starczy na wyszczególnienie daty z
379 4    |              swój badawczo zatrzymała na mnie, uderzyła jedynie,
380 4    |         urągliwych, Aspazja wstała, a na jej miejsce dwóch chłopczyków
381 4    |             chce tego - rzekł starszy na koniec - zaśpiewam ci, góralu,
382 4    |               czy słuchacz zgodzi się na to?~- Słuchacz zgodzi się
383 4    |             to?~- Słuchacz zgodzi się na wszystko. Czy widzisz, jak
384 4    |           bajeczną i umarłą przełożyć na wyrazy zrozumiałe dla dzisiejszych,
385 4    |               synie Jakubów, miej się na ostrożności, gdy mój brat
386 4    |             mu jednak wszystko stawić na kartę i pojechać do Niemiec,
387 4    |             jedynie może się brat mój na przyzwoitego wykierować
388 4    |         przetarł czoło, zasłuchał się na chwilę w stłumionej, lecz
389 4    |               mój - przydał wskazując na brata i zaczął nareszcie
390 4    |       pragnień krwią.~~Wtedy wszędzie na tym świecie, ~Na tym świecie
391 4    |             wszędzie na tym świecie, ~Na tym świecie tak szalonym, ~
392 4    |            się zawsze dojmiesz złota;~Na tym naszym pięknym świecie, ~
393 4    |               możecie:~Jam się nudził na tym świecie.~~Z moich książek
394 4    |      profesorów, ~Z srebrnych chmurek na błękicie, ~Nawet z szklanki
395 4    |              się jeść, ~I nie chciało na koń sieść, ~I nie chciało
396 4    |               ludzkiej było mocy, ~Ja na całe lata, wieki ~Byłbym
397 4    |             był?~~Ach, to cuda - Lecz na jawie, ~Choć to wszystko
398 4    |        pierzchliwych marzeń rój ~Padł na koniec, widny, żywy, ~Skształtowany
399 4    |           szyi twej. ~Blask diamentów na twej skroni, ~Wachlarz,
400 4    |              beczek nie wytoczy, ~Kto na wieki zamknie oczy, ~Kiedy
401 4    |              Raz mi mówiono, że są tu na ziemi~Białe anioły z skrzydłami
402 4    |        pieszczota, ~Co biedne dziecko na tej ziemi wita! ~To pierwsza
403 4    |           klęcząca ~Przy twej kolebce na uśpienie nuci;~Miłość kobiety -
404 4    |          wsparcie, które Bóg ci daje ~Na długą podróż przez nieznane
405 4    |        domowych! ~To głos radości, co na progu wita ~Wracającego
406 4    |             Że jeszcze takie serca są na świecie, ~Które ci żywszym
407 4    |               mój drogi, zaklinam się na wszystko, nie zdradzaj mnie
408 4    |               używaj, używaj, używaj! Na ostatni wyraz oba malce
409 4    |            nie chciałem dać łez moich na pośmiewisko tym ludziom
410 4    |          szukałem jej spojrzeniem, aż na koniec z dala siedzącej
411 4    |             dostrzegłem. Nie patrzyła na mnie - jakiś mężczyzna mówił
412 4    |              od diamentowej przepaski na głowie po ramionach i całej
413 4    |              tak spokojną, tak uważną na to, co jej prawił ów mężczyzna
414 4    |               jej twarzy. ~Nie mogłem na ten widok oburzenia mego
415 4    |            twoich - między mną a tobą na wieki wieków niepamięć zapadnie -
416 4    |           czarodziejskim półuśmiechem na twarzy - prześlicznie konno
417 4    |               musiało być mniej ludzi na świecie i kiedy każdy człowiek
418 4    |  człowieczeństwo. Żegnaj, żegnaj pani na zawsze; widziałem obok ciebie
419 4    |     przeznaczonych, jak w wyrzuconych na śmiecie klejnotach. Widziałem
420 4    |               już, że tobie "Aspazja" na imię - ale widziałem ciebie
421 4    |             hojniejszą dla spotkanego na swej drodze prostaczka,
422 4    |              mogłaś mu sprawdzić choć na chwilę przyobiecany jego
423 4    |           pani, skarby złota cisnęłaś na huczne biesiady, skarby
424 4    |               biesiady, skarby umysłu na gawędki płonne, a piękność
425 4    |               piękność twoją stawiłaś na zadziwienie tylko, więc
426 4    |            progu raz tylko spojrzałem na nią jeszcze - siedziała
427 4    |            kobiety, która przypadkiem na twej drodze staje - czyż
428 5    |          zupełnie i zaczynały z lekka na wschodnią stronę usuwać,
429 5    |              stanąłem.~Wyszedł Bazyli na moje spotkanie, pogderał
430 5    |          prędzej wbiegłem do pokoju - na pierwszy rzut oka uderzyła
431 5    |        stanąłem miejscu - o, doprawdy na chwilę zdawało mi się, że
432 5    |          kobiety, pieszczącej wspartą na jej kolanach młodzieńca
433 5    |             tenże sam odcień rumieńca na licach i białości na łonie,
434 5    |         rumieńca na licach i białości na łonie, tej białości nie
435 5    |         alabaster, lecz tej białości, na której czuć prawie ciepły
436 5    |           gdyby chociaż raz spojrzała na mnie swoim kamiennym, ciemnopołyskliwym
437 5    |            spuszczone powieki i tylko na twarzy mojej odbiciem niewypowiedzianej
438 5    |           wstąpiło w pierś młodzieńca na obrazie - i miałem taką
439 5    |             wydobyła się nagle niczym na pozór nieusprawiedliwiona
440 5    |            książki listu i podania mi na koniec; widzę jeszcze poczciwie
441 5    |          wszystko, bo oczy moje padły na te wyrazy ręką Ludwinki
442 5    |               swoją przetrwała już, a na klawisze pamięci kiedy los,
443 5    |            Lampka musiała gdzieś stać na ziemi, w głowach mojego
444 5    |          zobaczyłem przy nogach moich na stołku jak na łódce chwiejącą
445 5    |            nogach moich na stołku jak na łódce chwiejącą się postać
446 5    |               nieruchomy jakiś zwierz na czterech cienkich nogach,
447 5    |              najbogatsze wezgłowia, a na nich siedzącą Aspazję w
448 5    |              bo myślałem, że krzyknie na mnie, a gdyby krzyknęła,
449 5    |              koszuli, z jakąś chustką na głowie, pod flanelową kołdrą.
450 5    |              Nie, tej myśli przenieść na siebie nie mogłem, ogarniał
451 5    |             że aż wszystkie poty biły na mnie, przyległem więc cichuteńko,
452 5    |         greckiej tuniki, purpurowego, na zarzucenie przez jedno ramię,
453 5    |             ramię, płaszcza, greckich na nogi koturnów, bo inaczej
454 5    |        strojów w życzeniach moich, aż na koniec ubrałem się w nie
455 5    |        książki, jakie były wystawione na Lipskim jarmarku. - O! ja
456 5    |                mój Murzyn zaniesie go na najwyższą z gór Himalaja,
457 5    |                wysoko szukać Cypriana na gwiazdce polarnej - śpiesz
458 5    |        cieplejszego, bo śniegów pełno na wierzchołku skały!~Ja się
459 5    |       wiedziałem, że lada chwila baba na mnie obejrzyć się może i
460 5    |       bojaźnią jak zmorą, która by mi na żołądku usiadła - co ją
461 5    |            usiadła - co ją zepchnąłem na chwilkę, to znów wracała
462 5    |        przeczytał moje wiersze, które na samym dnie ogromnego kufra
463 5    |               widziałem rozciągniętym na łóżku z tą przy nogach moich
464 5    |              wyżej i głębiej falowała na swojej łódce, coraz groźniej
465 5    |         groźniej głową swoją trzęsła. Na koniec przedsięwziąłem pokorą
466 5    |              włożę ci białą szlafmycę na głowę i do samego końca
467 5    |          puścimy się z gór karpackich na ukraińskie stepy, jednym
468 5    |       wybierajże się, Beniaminie mój!~Na słowa Aspazji i mnie rozpacz
469 5    |    strażniczkę i widząc, że nie uważa na mnie, wstałem, jak mogłem
470 5    |            ale ona nie obejrzała się! Na ten raz dość jednostajnie
471 5    |              w którym Aspazja czekała na mnie; kiedy mi się zdawało,
472 5    |               głowa moja złożona była na łonie kobiety, oczy moje
473 5    |        chorobliwej gorączki rojeniach na jej piękną twarz ku mojej
474 5    |               i nieszczęśliwy bardzo?~Na te słowa wróciło mi pojęcie
475 5    |          wzięła. Wreszcie przyszły mi na myśl jej własne słowa, uśmiechnąłem
476 5    |            łódki mojej, wrócimy razem na zamek.~- Mój dom bliżej
477 5    |         czółna wsiądziemy. Oprzyj się na mnie, ja cię poprowadzę.~-
478 5    |          zakreślić, i ukochaniem moim na całą naszą wspólną przyszłość
479 5    |           masz dość już mocy, by choć na chwilę powstać? - pytała
480 5    |            zstąpiłaś ku mnie, wzięłaś na ręce, życie przywołałaś
481 5    |         choćbyś wzgardą i nienawiścią na cały świat ten cisnęła -
482 5    |               go kochała - choć tylko na wrażenie przyjemne, na jedno
483 5    |          tylko na wrażenie przyjemne, na jedno słowo poczciwe, na
484 5    |              na jedno słowo poczciwe, na jedną miłą pamiątkę. Oh!
485 5    |              trochę, padł mi jak ołów na czoło.~- Chcesz koniecznie
486 5    |               mój zamek - strach padł na okolicę, bajeczne wieści
487 5    |             obchodziłam święto... - i na tym słowie umilkła przez
488 5    |                 Oh! wyobraź sobie, że na przykład święto twojemu
489 5    | przypatrywałam ci się z zachwyceniem; na koniec widząc niezmierną
490 5    |             obrazka mojego - chciałam na dłużej trochę zasłonić cię
491 5    |           żarłocznych. Wysiadłam więc na ląd, rozpostarłam nad tobą
492 5    |           Słuchaj, Aspazjo! - rzekłem na koniec z trudnością - Aspazjo!
493 5    |              bo wszakże tobie Aspazja na imię?~- Już ci to w zamku
494 5    |               układać je tak, by żywe na słuchaczach wrażenie robiły,
495 5    |             przed tobą? - mów, mnie i na to serca wystarczy - ja
496 5    |               nie myślę - poprzestanę na obrazie twoim, nie zbluźnię
497 5    |           stan podobny przeszedł choć na dzień jeden w uznanie moje
498 5    |            tak słabą istotą? co tobie na niepewność rzucać całą przyszłość
499 5    |          roztopionym słońcem płynęła, na rzece łódka maleńka pomykała
500 5    |             tworzyła, a u nóg Aspazji na porzuconej tygrysiej skórze