Rozdzial

 1 Wstep|             Dajcie teraz pokój Leonowi - rzekła wesoło Augusta - już on
 2 Wstep|              różnicowy podział Alberta - rzekła Seweryna.~- Moi państwo,
 3 Wstep|         zagadniony.~- Byłam pewna tego - rzekła wtenczas Felicja - gdybyście
 4 Wstep|                ten wypadek opowiedział - rzekła Augusta.~- Teraz już bym
 5 1    |               uderzył.~- Obudziłeś mię - rzekła bardzo, bardzo smutnie i
 6 1    |              odpaść jej przez to miało i rzekła nieco wyraźniejszym, ale
 7 1    |               spojrzenie.~- Beniaminku - rzekła jednak dość wesołym głosem -
 8 1    |                  się ku mnie:~- Szkoda - rzekła. - Szkoda tylu kwiatków,
 9 1    |              choćby jako zwierzę tylko - rzekła do niego.~A Karol, jakkolwiek
10 1    |                  za rękę.~- Beniaminie - rzekła, gdyż ona jedna nigdy pieszczotą
11 2    |               ojcu:~- Do wsiego roku ! - rzekła uroczystym, choć lekko drżącym
12 2    |               Nie, to kolej oddalonego - rzekła. - Na imię Cypriana z błogosławieństwem
13 2    |                ironii - Bronisława tylko rzekła:~- Zabawnie wypowiedziałeś
14 4    | urzeczywistnienia godzinie?~- Czy tak? - rzekła z tym samym lekkiego szyderstwa
15 4    |            rozgarnęła, czoło całowała ~I rzekła tylko: - Tam, synku maleńki, ~
16 4    |                    Słuchaj, Beniaminie - rzekła mi ze swoim czarodziejskim
17 5    |             wmówić we mnie, Beniaminie - rzekła prawie wesołym głosem -
18 5    |                    Dziękuję ci, rybaku - rzekła na to księżniczka i schyliwszy
19 5    |                nie żyje?~- Zapomniałam - rzekła tylko.~Potem jednego wieczora,
20 5    |              wracaj do nas".~Ale Aspazja rzekła:~- Tam skarb twój, gdzie
21 5    |            głęboko i po długim milczeniu rzekła zimnym głosem sądowego wyroku:~-
22 6    |           wybiera.~- I ja pójdę z tobą - rzekła moja matka - są dni, w których
23 6    |                swego pokoju.~- Pamiętasz rzekła - jak długo tu sypiałeś
24 6    |            jeszcze słowa. - Beniaminie - rzekła wreszcie przerywanym głosem -
25 6    |              oczy.~- Kto się nie godzi - rzekła wreszcie - ten ma nadzieję,
26 6    |               ciebie kochać nie miano? - rzekła nareszcie - młody jesteś,