Rozdzial

 1 Wstep|        nieustannie w głąb własnej duszy zwróconym, widziała tyle
 2 Wstep|   nieszczęścia zakorzenione w jej duszy. Te wady przynajmniej obok
 3 Wstep|       nawet. Wewnętrzna za to jej duszy historia rozwijała się oderwanymi
 4 Wstep|           i praktyczność tkwiły w duszy Alberta, lecz, jak dwie
 5 Wstep|     potrzebie czasu, albo w mojej duszy. Ja się kocham szalenie,
 6 1    |           obrazów mam kilka w mej duszy - mimo wiedzy prawie odbiły
 7 1    |       ziemi i nieba, aż po głębię duszy ludzkiej. Ja też co prędzej
 8 2    |           jakimś utajonym w głębi duszy cierpieniem, jak nieraz
 9 2    |      będziesz wszystkimi władzami duszy twojej, jak ty użyjesz całą
10 3    | wzniósłszy oczy do nieba, z głębi duszy bym wołał: - "Niech z drogi
11 3    |          przeszłości poganizmu do duszy wstąpiło i kazało się malować;
12 3    |     wyczerpnąłem wszystkie skarby duszy mojej na utworzenie tego
13 4    |     jakieś życzenie błysnęło mi w duszy.~- Czy macie strój dawnych
14 4    |          wszystkie z głębi twojej duszy ~Chęci szalone, żądze niespokojne ~
15 5    |    zaczęło mi bić gwałtownie, a z duszy, w uroku szczęścia zawisłej,
16 5    |     Cypriana. Aspazja wzięła mi z duszy cały mój żal za umarłym.~
17 5    |    których ona, jak na stypie mej duszy, dzieliła okruszynami tego,
18 5    |    patrzyć tak na pogrzeb własnej duszy dlatego, że się na ohydę
19 6    |            a nigdy w głąb własnej duszy nie spojrzeć, nigdy się
20 6    |      szczęście i niewinność mojej duszy. Ale nad wieczorem, gdym
21 6    |    nienawiść przed jej miłością z duszy ustąpiła. Gdym cię opuścił,
22 6    |           z piekłem i niebem twej duszy. Dziś przypominam sobie
23 6    |       biednego dziecka, a w głębi duszy byłem tak spokojny jak ślimak
24 6    |         byłem wzruszony, do głębi duszy przejęty - co też to za
25 6    |          z doznanego wrażenia i w duszy swojej osądził, że to właśnie
26 6    |         złego, ofiarna z bogactwa duszy, nie z jej nędzy, ofiarna