Rozdzial

 1 Wstep|         nas rozwiał po szerokiej ziemi, obojętność, zapomnienie,
 2 Wstep|      idzie. Święta, to córka tej ziemi, która w trudach i boleści,
 3 Wstep|      byli wyrazem jej egoizmu na ziemi, a których byłaby może ukochała
 4 Wstep| urzeczywistnienia owych imion na ziemi Jadwidze brakło pisarskiego
 5 Wstep|     uwiniętej w śniegową płachtę ziemi, a mówię płachtę nie oponę,
 6 Wstep|       jeszcze za życia ucieknę z ziemi, to po śmierci wprost trafię
 7 1    |        widzisz, jak niebo tuż do ziemi przytyka, idź po szafirowy
 8 1    |   człowiek, czy tam ona kopytami ziemi dotknęła się nawet. Oj,
 9 1    | najdawniej, widzieć aż po krańce ziemi i nieba, aż po głębię duszy
10 1    |      widział wszystkie królestwa ziemi i wszystkie skarby królestw,
11 2    |    dawnych wiekach i na młodszej ziemi, że miałeś siedmiostruną
12 3    |     brata, z wolna toczył się po ziemi jak gad plugawy, co by niechętnie
13 4    |          się spod końskich kopyt ziemi - przestrzeń tuż obok mnie
14 4    |          obłokom, nie odświeżyły ziemi. - Spojrzałem dokoła: góra,
15 4    |    wyciągnął się struną tuż przy ziemi i na krok przegonić się
16 4    |        też to prawda, że na jego ziemi ludzie tak bardzo szczęśliwi
17 4    |       musi w proch upaść, musi w ziemi utkwić pierwej, nim się
18 4    |          obliczu wzniesie - a od ziemi do jej oblicza, to jak od
19 4    |        do jej oblicza, to jak od ziemi do nieba i dlatego mierzy
20 4    |          mi mówiono, że są tu na ziemi~Białe anioły z skrzydłami
21 4    |         Co biedne dziecko na tej ziemi wita! ~To pierwsza kropla
22 5    |    Lampka musiała gdzieś stać na ziemi, w głowach mojego łóżka,
23 6    |      coraz trudniej było nogi od ziemi odrywać i zbliżające stawiać
24 6    |     źrenice, powieki znów się ku ziemi osunęły i znów nieruchomy,