Rozdzial

 1 Wstep|           nie wpuści do Królestwa swego; to samolubne zbawienie
 2 Wstep| krosienkami centralne kółko życia swego obwiodła, sama siebie nazywała
 3 Wstep|         skrytości tylko, w treści swego życia być umiała. Nadto
 4 Wstep|     Albert "Filozof" stosownie do swego tytułu kochał mądrość, kochał
 5 Wstep|        ale dla niekarnej prostoty swego ułożenia. Rozpierał się
 6 Wstep|        obowiązkowych wznieść siły swego ducha do twórczych natchnień
 7 Wstep|          chwili zazdrości morduje swego współzawodnika, córka, która
 8 Wstep|       błądzą postronną ujemnością swego charakteru; jedyną chwilą
 9 Wstep|         jeszcze nie wystąpiłeś ze swego milczenia. Większość stanowcza
10 1    |           w niezachwianej powadze swego majestatu. No, nie śmiejcie
11 2    |          dwudziestym szóstym roku swego życia!... Wszak prawda,
12 3    |       odpowiedzialność z sumienia swego. - Choć przecierpisz - mówił
13 3    |   cichuteczko weszła matka o syna swego niespokojna. Cyprian wytrącił
14 3    |     Cyprian już nie chciał płótna swego rozwinąć. Tak przeszły wszystkie
15 5    |         ręki, przygarnęła do łona swego i patrzyła w oczy, ku jej
16 5    |            nie wstawał z posłania swego. Przyszedł doń ksiądz i
17 5    |         tak najpierwszy istnienia swego warunek, patrzyć tak na
18 6    |         za rękę i poprowadziła do swego pokoju.~- Pamiętasz rzekła -
19 6    |   wszystkich chwilach przeszłości swego dziecięcia. Zobaczysz, Beniaminku,
20 6    |        wszystkimi władzami umysłu swego, kobietę zachwycającą...
21 6    |          ciągle coś z siebie i ze swego dawać - pieniądz, uczucie,
22 6    |         siedzących, żaden imienia swego nie dopisze w przyszłości -
23 6    |          ten bezduszny na próżnię swego znicestwienia stygmata przyjmie
24 6    |       ostrzega straszliwym upadku swego przykładem.~- Nie, nie! -