Rozdzial

 1 1| podobnemu jemu... człowieka.~- Ha, tak, człowieka nawet -
 2 2|        czy jest przeczucie?...~Ha! szczęście twoje, że tak
 3 2|    panie, że to się nie godzi? Ha! przynajmniej na pociechę
 4 2|      ci zemdleją - daj pokój - ha, może ci tak mówiono? Ale
 5 2|        nowych sił wydostaną... ha! krzyknąłeś i przy mecie
 6 3|    życia Bóg artystów usunie". Ha! gotowiście się rozgniewać
 7 3|        podchwycić nie mogłem - ha! - wtedy wziąłem świecę,
 8 4|        poduszki, i myślałem - "Ha! niech sobie leci, gdzie
 9 4|       i stać się widzialnym.~- Ha! kiedy tak! - krzyknąłem -
10 4|       gdyby wrócił do domu!... ha prawda! nic by to nie pomogło
11 4|          odparłem spokojnie.~- Ha! ha! ha! szanowny starcze! -
12 4|      odparłem spokojnie.~- Ha! ha! ha! szanowny starcze! -
13 4|  odparłem spokojnie.~- Ha! ha! ha! szanowny starcze! - zaśmiała
14 6|        przekonaniem i wiarą.~- Ha! rozumiem cię - rzekłem -
15 6|     miłosierdzia pośmiertnego. Ha! przynajmniej już drugim
16 6|     zawołał oburzony Henryk. - Ha! panie metodysto, pokazujesz
17 6|     dla ukochanej i uczczonej. Ha, trudno! nie krzyw się na