Rozdzial

  1 Wstep|           zachodzi różnica, w niej zaś do jednego i drugiego wielkie
  2 Wstep|               w rozumie przeniosła się do serca i serce cierpiało
  3 Wstep|           robotę zaczyna, zawsze łatwa do oszukania jak dziecko, które
  4 Wstep|               zasłużyli, choćby to wam do zdrowia najpotrzebniejszym
  5 Wstep|           chwili, miała siłę potrzebną do moralnych tego wieku zapasów,
  6 Wstep|               od najprostszej jałmużny do najwznioślejszej około oświecenia
  7 Wstep|               od gospodarstwa domowego do filozofii, od igły do poezji,
  8 Wstep|         domowego do filozofii, od igły do poezji, od gawędki do nauczania -
  9 Wstep|             igły do poezji, od gawędki do nauczania - dni jej starczyły
 10 Wstep|                 Prawda, że też Pan Bóg do wszystkiego jej drogę ułatwił -
 11 Wstep|               i tylko ciągle z niższej do wyższej przechodząc piękności
 12 Wstep|             brakło, ja także należałam do ich liczby. Felicja, pełna
 13 Wstep|              mi kobietę najzdolniejszą do przeprowadzenia w rzeczywistość
 14 Wstep|             Bóg chyba teraz nie wpuści do Królestwa swego; to samolubne
 15 Wstep|           zdawały się upominać o prawo do szczęścia, o prawo do tego,
 16 Wstep|            prawo do szczęścia, o prawo do tego, co dobrym dobroć ułatwia,
 17 Wstep|           nawet gdy przyjazną rękę kto do niej wyciągnął, Seweryna
 18 Wstep|            jakieś w ludzkości stosowne do ich pracy teraźniejszej
 19 Wstep|            wyglądało, to tylko poszłam do Emilki i uskarżyłam się
 20 Wstep|            dłużnicy najwięksi przystęp do niej mieli, chociaż się
 21 Wstep|               poetka, artystka, matka. Do urzeczywistnienia owych
 22 Wstep|         wrażenia miała struny od serca do mózgu przyciągnięte i te
 23 Wstep|               ale biada mu, jeżeli się do szaleństwa wdziękiem syreny
 24 Wstep|                ten lub ów nie wymodlił do niej najgorętszej młodocianego
 25 Wstep|       przekonaniu miłość nic a nic już do niej przyrzucić nie mogła,
 26 Wstep|       czarnoksięskie karbunkuły , nogi do perskich kobierców, ręce
 27 Wstep|               perskich kobierców, ręce do złotych pierścieni, kształty
 28 Wstep|             pierścieni, kształty ciała do atłasów miękkich... i to
 29 Wstep|             Albert "Filozof" stosownie do swego tytułu kochał mądrość,
 30 Wstep|      zastosowywaniem wszystkich czynów do wszystkich pojęć swoich.~
 31 Wstep|             jednak zdaje, że gdyby sam do usunięcia i przeprowadzenia
 32 Wstep|        nieskończonością swoich widoków do końca trafić by nie mógł,
 33 Wstep|       przyjemnie, lecz mógł się kochać do późnej starości i nie wiedzieć
 34 Wstep|               myśli, a nie zniżyła się do stopnia posługaczki-karmicielki,
 35 Wstep|            rodziny esencję podobniutką do takiego jak Henryk człowieka.
 36 Wstep|         małżeństwo znajomych przywieść do skutku, czy żeby miejsce
 37 Wstep|              czy żeby książkę z jednej do drugiej przenieść biblioteki,
 38 Wstep|            pożytecznym, zaraz brał się do uskutecznienia projektu
 39 Wstep|              natura zdawała się raczej do gwałtownych ciągnąć go czynów.
 40 Wstep|                i podłości. Od wysokich do niskich, kto kłamie, ten
 41 Wstep|            wyobraźnię nadzwyczaj łatwą do zajęcia, umysł dziwnie przedsiębiorczy
 42 Wstep|           takiego mu strachu napędziły do głowy, że sobie jak liszka
 43 Wstep|               samych siebie zastosować do jego wymagań. Świat chce
 44 Wstep|              się przyjmie, jeżeli mało do ręki ich weźmiesz - po długich
 45 Wstep|        koniecznie zapędzają go jeszcze do innej roboty - łaja o niepraktyczność
 46 Wstep|             moja Emilciu - rzekłam raz do niej - cóż robić, jeżeli
 47 Wstep|          człowiek miał wielką zdolność do rysunków i często nam przynosił
 48 Wstep|                szkice, miał wielki dar do wymowy i często nam prawił
 49 Wstep|                ją żywiołami zawsze się do równowagi układała. Ta własność
 50 Wstep|              zwyczajnie jak dziecko, i do tego trochę zepsute a bardzo
 51 Wstep|           wypowiedział wszystko, co mu do myśli przychodziło - że
 52 Wstep|                ludzi spotykał, więc mu do myśli przychodziły różne
 53 Wstep|        wszystkich znajomych najpóźniej do naszego grona się przyłączył -
 54 Wstep|        umysłowego znaczenia, tylko się do zewnętrznych stosowały okoliczności.
 55 Wstep|               wznieść siły swego ducha do twórczych natchnień i działań.
 56 Wstep|           teraźniejszości grzechem. Co do mnie, szczerze wyznaję,
 57 Wstep|               nałogiem - jutro podobne do dnia wczorajszego, a dzień
 58 Wstep|                stawało na przeszkodzie do tego wszystkiego.~- Dajcie
 59 Wstep|               po śmierci wprost trafię do nieba. Ja bym niebo zamknął
 60 Wstep|               świecie, garnij wszystko do piersi swojej, wszystko
 61 Wstep|        kapitanem Ross lub Parry choćby do samego bieguna wśród lodów
 62 Wstep|                zdania zupełnie im daje do tego prawo.~- Hej! Galop!
 63 Wstep|             tyko chciał powiedzieć, że do cnót nadzwyczajnych, do
 64 Wstep|                do cnót nadzwyczajnych, do poświęcenia i wspaniałości
 65 Wstep|              poetów, od Konfucjusza aż do najnowszego kodeksu, od
 66 Wstep|                kodeksu, od Salomona aż do Jerzego Sand, powiedziałby
 67 1    |                że mu jedna ręka więcej do rozszarpania spodziewanej
 68 1    |              ustach poszedł co prędzej do żony swojej, pocałował ją
 69 1    |                 wzniosła swój paluszek do góry i powiedziała stanowczym
 70 1    |                wyraz dziecięcia, bo im do serca przypadał, a ojciec
 71 1    |               własnej natury łączą. Co do mnie, taki mam - w tym względzie
 72 1    |               niewinnie. Lecz wracając do osobistej biografii, już
 73 1    |               według najpodobniejszych do prawdy mniemań. Jak mnie
 74 1    |            siostra przytuliła mi głowę do kolan swoich, upieściła
 75 1    |                  wesołą makolągwą - co do mnie w klateczce na każdy
 76 1    |         pamiętam najpierw, wchodzącego do pokoju z jakąś białą, biało
 77 1    |                   Nigdy nie mów naszej do mnie, Beniaminku, bo to
 78 1    |            spytał brat, odwracając się do białej dziewczynki z uśmiechem,
 79 1    |               Bohdana Adaś zbliżył się do niej i wziąwszy w obie ręce
 80 1    |               trzymając ciągle Walerkę do łona przyciśniętą, na głowie
 81 1    |         przygięła się nieco i w wodzie do połowy odbiła się jej postać,
 82 1    |          równie, ciągle, spokojnie jak do snu. Zmęczony bieganiem,
 83 1    |             nie dogonisz - woda ucieka do Sanu, San ucieka do szerokiej
 84 1    |             ucieka do Sanu, San ucieka do szerokiej Wisły, a Wisła
 85 1    |        szerokiej Wisły, a Wisła ucieka do głębokiego morza - a morze?
 86 1    |                 widzisz, jak niebo tuż do ziemi przytyka, idź po szafirowy
 87 1    |                ja się dostanę daleko - do morza albo do nieba. Szedłem,
 88 1    |         dostanę daleko - do morza albo do nieba. Szedłem, szedłem
 89 1    |            jako zwierzę tylko - rzekła do niego.~A Karol, jakkolwiek
 90 1    |               klepie, kiedy mówi o nim do drugiego oficera: Patrz,
 91 1    |               splatał słomiane płachty do podłóg sieniowych i w pobliskich
 92 1    |                co ładniejsze, to nawet do samego Lwowa posyłał. Tym
 93 1    |               korcy owsa przysypano mu do jego składu, a przed rokiem,
 94 1    |               radości nie mógł przyjść do siebie, bo on po zaporosku
 95 1    |           pewna, niechybna, jakby sama do celu trafiała; zdawało się,
 96 1    |       strzelającemu dość ją było wziąć do ręki i spuścić kurek, choćby
 97 1    |             odpowiedź wyciągnąłem ręce do góry, żeby co prędzej siodła
 98 1    |                wziął mię przed siebie, do piersi jedną ręką przycisnął,
 99 1    |           nieźle - poszepnął Karol sam do siebie, a potem głośniej
100 1    |          uważaj, baczność! przytul się do mnie plecami, tak, dobrze,
101 1    |           skaleczony rzucił się prosto do piersi Zitty - klacz przeraźliwie
102 1    |             wydziwić nie mogę, skąd mi do pamięci wracają wycieniowane
103 1    |                wzniesiony odwrócił się do nieprzyjaciela gwałtownym
104 1    |                i z najzimniejszą krwią do rąk mi ją podał znowu -
105 1    |             nawet. Brat prosto poszedł do Zitty, piersi jej trochę
106 1    |              jeden wyraz żadnemu z nas do ust się nie przyplątał -
107 1    |                mu dałem na pięć kroków do siebie przypędzić i tak
108 1    |                niebo całe odzywało się do nas jakimsiś wyraźnym, choć
109 1    |               spytała znowu i wskazała do góry.~- Oh! patrzę ciągle,
110 1    |                   i przyłożyła mi rękę do serca.~- Ja czuję - odpowiedziałem
111 1    |                znają, co je poznali aż do stracenia ostatniej nadziei,
112 1    |        stracenia ostatniej nadziei, aż do odzyskania najpierwszej
113 1    |            papiery, lecz kiedy zasiadł do czytania, to bez nakazu,
114 1    |               ogromną chętkę wybiegnąć do niej, a bałem się ojcu przeszkodzić,
115 1    |          połyskliwości. Oczy, na które do połowy wypukła zachodziła
116 1    |               się znajdzie w książkach do tej książki podobnych.~A
117 1    |              kiedy pierwszy raz dał mi do złożenia te słowa: "Mama
118 1    |               ciągle o niej tylko albo do niej mówił.~Matka... Czy
119 1    |              przejdę koło żebraka, bym do niego z jałmużną ręki nie
120 1    |              ode mnie, ja mam tylko co do wypadków mego życia waszą
121 1    |         głęboka, przepaść miltonowska, do której to się leci dziewięć
122 1    |               ten sen, ta przepaść, to do niczego niepodobne - chyba
123 1    |             niczego niepodobne - chyba do tego, com ja czuł na jawie -
124 1    |  pedagogicznych sumariusz; w przydatku do niego nauczyłem się górnictwa
125 2    |           opłatek i podając go ojcu:~- Do wsiego roku ! - rzekła uroczystym,
126 2    |                od wzruszenia głosem. - Do wsiego roku, mężu mój, dzieci
127 2    |                 dzieci wszystkie moje. Do wsiego roku! Niech każde
128 2    |            szła koleją~od najstarszych do najmłodszych, każdemu dając
129 2    | błogosławieństwem moim niech będzie aż do chwili jego powrotu ten
130 2    |                mu je wyciągały na ręku do wcześniejszej pieszczoty,
131 2    |           objął mię za szyję, lecz nim do piersi przycisnął, zatrzymał
132 2    |              piękny! - zawołał Cyprian do stojącej za nim, odwracając
133 2    |              rozgrzana, zaczęła powoli do zwyczajnego wracać układu -
134 2    |                  rzekł prędko, chustkę do kieszeni chowając.~Ja siedziałem
135 2    |             jesteś chory - rzuciłem mu do ucha.~- O tym potem - rzekł
136 2    |            nieszczęściu, bo jego twarz do odbijania samej tylko radości
137 2    |                 ja śmiało nieszczęście do walki wyzywam, będę brzydszym,
138 2    |          rozumie znaleźć coś podobnego do tych błogosławionych marzeń
139 2    |       spadające włosy i rzekł niby sam do siebie:~- Jakie to dziecko!
140 2    |              władze używania, zdolność do szczęścia, siły do stwarzania
141 2    |            zdolność do szczęścia, siły do stwarzania rozkoszy - a
142 2    |             straszą - i schyliwszy się do wspartego o jej kolana synka,
143 2    |            widać, nie chcieliśmy chwil do spoczynku potrzebnych zabierać.
144 2    |              całe życie trupich piersi do twarzy jego uciekło - była
145 2    |           chwilę grą nerwów i muskułów do pierwszej młodzieńczości
146 2    |          lampką w ręku spuszczałem się do głębokiej pieczary - w pieczarze
147 2    |                drewnianym stolikiem, a do tego jeszcze w szlafroku
148 2    |             cugli popuściwszy, biegłeś do mety z najsławniejszymi
149 2    |              twojej jedni drugim z ust do ust podają - "oto on, to
150 2    |           państwu, że było wtedy mówić do mnie o koniach, o wyścigach,
151 2    |               i najnamiętniej kochankę do drżącej piersi przycisnąć.~
152 3    |               obrała sobie?... Cyprian do wykończenia jakiegoś obrazu
153 3    |            kolan moich wzniósłszy oczy do nieba, z głębi duszy bym
154 3    |              mówię - sztuka i piękność do życia wzięte użyciem, przynależą
155 3    |              Używający musi mieć serce do ukochania tego, co używa -
156 3    |            wzburzonej piersi, nastraja do gry krwawe żyły cudzego
157 3    |          białość, a błękit potępia. Ja do Cypriana żadnej nie mam
158 3    |           zemdlonego na ręce i poniósł do łóżka, czułem tylko boleść
159 3    |                jednego drgnięcia serca do zmarnowania na postronne
160 3    |               chwile, w których ja nie do przeszłych radości, nie
161 3    |                przeszłych radości, nie do straconej swobody, ale do
162 3    |              do straconej swobody, ale do owego przejścia pierwszej
163 3    |            Cyprian z wolna przychodził do siebie, spojrzeniem i niepewnym
164 3    |      uniesieniu; wiem, że się modliłem do chrześcijan Niepokalanej
165 3    |            całej przeszłości poganizmu do duszy wstąpiło i kazało
166 3    |               umiera z silną wiarą, że do nieba idzie, ten nie ma
167 3    |             bez zaspokojenia, dał czas do cierpień, a nie dał jednej
168 3    |                a nie dał jednej chwili do radości. - Ja tak nie umrę,
169 3    |             ciekawość, pierwszy gradus do piekła - i zdaje ci się
170 3    |               rozmawiając, zbliżył się do wielkiego zwoju płótna,
171 3    |               zabrakło mi nawet ideału do stworzenia godnego jej miłości
172 3    |              wziąłem świecę, poszedłem do ciebie, i znowu, znowu ty
173 3    |              już wziąć paletę i pędzel do ręki, żeby mnie nie odbiegła
174 3    |           wszystkie kobiety od północy do południa" albo jednym zamachem
175 3    |             wszystkich ludzi jak braci do serca przytulić, albo jedną
176 3    |            odwiniętą pakę i pośpieszył do wchodzącej. Jeśli z was
177 3    |              was kto ma jaką skłonność do mistycyzmu, niech sobie
178 3    |         weselszym, sprowadziła nas obu do pokoju, w którym wszyscy
179 3    |             krzyczały, a gdyśmy na noc do siebie wrócili, Cyprian
180 3    |              ideałem; rzuć garść błota do takiego serca, po jednej
181 3    |               ptak, co wszystkie pióra do lotu rozwinie, niby okręt,
182 4    |             konia obrządził i wszystko do okulbaczenia przygotował,
183 4    |                a potem przytuliłem się do jego miękkiej grzywy, jak
184 4    |           miękkiej grzywy, jak dziecię do najwygodniejszej poduszki,
185 4    |               ponurym echem, od chwili do chwili błyskawica zapalała
186 4    |            czarność mocniejszą, prawie do cieniu mojego podobną, gdyż
187 4    |              natężył i wspiął się niby do przeskoczenia najwyższej
188 4    |            świstał w powietrzu ów pręt do biegu naglący - ale przynajmniej
189 4    |              to był ów gorejący zamek, do którego z innej przybyłem
190 4    |                źrenica nieco przywykła do niego, ujrzałem przez dwóch
191 4    |                arabską klaczkę, trochę do naszej Zitty podobną, ale
192 4    |            konia skręcił, gdyby wrócił do domu!... ha prawda! nic
193 4    |             myśli podobne nie przyszły do głowy. Zeskoczyłem na ziemię,
194 4    |       ozdobnych, aż na koniec wszedłem do małej przybocznej komnaty,
195 4    |          chłopców naraz, jako gotowych do usług stanęło.~- Co pan
196 4    |              że ja z żywymi ludźmi mam do czynienia.~- Nic nie rozkazuję
197 4    |             rozkaz mój czekające, a ja do wyboru myśli i woli zebrać
198 4    |              wyskoczyła z głowy i znów do niej cudzym chciała wrócić
199 4    |                moich własnych sukniach do niej pójdę.~Skrzywił się
200 4    |              pięknie - rzekł półgłosem do brata i oba wybiegli, i
201 4    |              się nie poczuła. Od czasu do czasu patrzyli mi w oczy,
202 4    |                wskazano, znów od drzwi do drzwi, od znaków do znaków
203 4    |              drzwi do drzwi, od znaków do znaków przechodziłem pokoje,
204 4    |              zdawał, przycisnąłem ręce do piersi i w słuchu, w oku
205 4    |              Kilka osób przemówiło coś do mnie - popatrzyłem, nie
206 4    |          pomimo największej skłonności do roztopienia się w jakiejś,
207 4    |              zdawało być przeznaczonym do zupełnego stargania już
208 4    |          właśnie na chwilę przyszedłem do rozsądku. - No, proszę was,
209 4    |          obliczu wzniesie - a od ziemi do jej oblicza, to jak od ziemi
210 4    |               oblicza, to jak od ziemi do nieba i dlatego mierzy się
211 4    |         połyskami topazu aureolę. - Co do jej oczu, to prawdę powiedziałem:
212 4    |             trupa, najpiękniejsze, ale do patrzenia jedynie, do użytku,
213 4    |              ale do patrzenia jedynie, do użytku, nie do szczęścia -
214 4    |                jedynie, do użytku, nie do szczęścia - co za dziwna
215 4    |          kamienne oczy przycisnęły mię do miejsca, ale jej usta zaczynały
216 4    |             coś o czterdziestu wiekach do swoich mrówek przebąknął -
217 4    |              owo wszystko jest podobne do owej cząstki tego, co ja
218 4    |          patrzyć tylko, to bym zapewne do głębi mej piersi poczuł
219 4    |                kocham jak Bóg - mówiła do drugich. - Miłość Boga czyż
220 4    |              Bogu. Życie gasnące wraca do Boga - umierający z Bogiem
221 4    |                 a moim jest to, co tak do mnie należy, jak przeszłość
222 4    |            mnie należy, jak przeszłość do Boga - jak zakonnica do
223 4    |                do Boga - jak zakonnica do przysięgi - jak zapomnienie
224 4    |            przysięgi - jak zapomnienie do tajemnicy - moją jest ta
225 4    |               chłopczyków zbliżyło się do mnie. Byli to ci sami, którzy
226 4    |             wyrazy z kartek otworzonej do pacierza książki.~- Otóż
227 4    |           okiem spogląda wkoło? Ludzie do zadziwienia skłonni nie
228 4    |              ma jednak lekką skłonność do kłamstwa zbytków, rozpusty,
229 4    |             stawić na kartę i pojechać do Niemiec, tam jedynie może
230 4    |                ją po polsku, czystym i do taktu dzielonym głosem:~ ~
231 4    |              bez ustanku, ~Od wieczora do poranku, ~Od poranku aż
232 4    |                poranku, ~Od poranku aż do nocy, ~Gdyby w ludzkiej
233 4    |                Wypragniona, wywołana, ~Do mnie! do mnie pójdź!~O ja
234 4    |       Wypragniona, wywołana, ~Do mnie! do mnie pójdź!~O ja kocham
235 4    |               Piękna moja; luba moja! ~Do mnie, do mnie pójdź, kobieto;~
236 4    |             moja; luba moja! ~Do mnie, do mnie pójdź, kobieto;~Ja
237 4    |               Ja kochankiem, ja poeta.~Do mnie! do mnie! do mnie pójdź!~
238 4    |         kochankiem, ja poeta.~Do mnie! do mnie! do mnie pójdź!~Daj
239 4    |               poeta.~Do mnie! do mnie! do mnie pójdź!~Daj mi rękę
240 4    |              mam. ~Precz, precz z nimi do szatana, ~Ty mię kochasz,
241 4    |             szanowny słuchaczu - rzekł do mnie - zechciej to wszystko
242 4    |            łakomy, niewstrzemięźliwy i do grzechu głównego, obżarstwa,
243 4    |            odpowiedzą, ~Gdy ręka twoja do nich zakołata, ~Gdy wołać
244 4    |       porzucisz, ~Ty za nią idąc, znów do nieba wrócisz. ~Miłość kobiety! -
245 4    |           rozkosze, ~Ja znajdę w sercu do poświęceń siłę, ~Wiele dobrego
246 4    |              ty się śmiejesz - rzekłem do młodszego, za rękę go biorąc.~-
247 4    |                  jakiś mężczyzna mówił do niej, ona słuchała i bawiła
248 4    |           maską niewinności przylgnęło do jej twarzy. ~Nie mogłem
249 4    |           podźwignięcia i zastosowania do użytku lub ozdoby wszystkich
250 4    |              mego serca nie przywiodła do nowego grzechu ludzi, co
251 4    |                między wami od żartu aż do gniewu przyszło - no, uspokój
252 4    |              wyrażeniach jak w cackach do zepsucia przeznaczonych,
253 4    |              zostawić objawienie swoje do najgorętszej życia modlitwy,
254 4    |             kobieta" i wróci, o, wróci do mnie...~Jej głos był śpiewem,
255 4    |                szaleńcze - mówiłem sam do siebie - wstydź się ty,
256 4    |           dobierasz opisowych wypadków do powieści jakiejś, czy to
257 4    |           dziwna kobieto! nie wrócę ja do ciebie, nie przeniewierzę
258 5    |            Daleko musiało być od zamku do mego pomieszkania.~Sokół,
259 5    |             głowę, co prędzej wbiegłem do pokoju - na pierwszy rzut
260 5    |             martwa, choć inna, to mnie do piersi zstąpiło tyle wiary
261 5    |            niej, mogłem wstąpić choćby do piekieł, zbawić choćby szatana -
262 5    |        dotrzymywał.~Wtem Bazyli wszedł do pokoju, kiwał głową i ręce
263 5    |                śliczni państwo wczoraj do nas późnym wieczorem zjechali -
264 5    |              go potrzeba było Bazylemu do przejścia przez pokój, wyjęcia
265 5    |                kobiety, która zupełnie do miary z wznoszeniem i opadaniem
266 5    |                 żeby się ubrać i uciec do tego pokoju, w którym Aspazja
267 5    |            kształtów ręki, przygarnęła do łona swego i patrzyła w
268 5    |          Himalaja, tam sobie razem jak do kocza wsiądziemy, dwa moje
269 5    |          obejrzyć się może i znów mnie do łóżka zapakuje, a wtedy
270 5    |              ona cośkolwiek przemówiła do mnie, zaraz tak wypadało,
271 5    |          pokorą ją wzruszyć - zacząłem do niej mówić głosem tak cichym
272 5    |             białą szlafmycę na głowę i do samego końca nosa przystawię
273 5    |              drugiej strony domu wejść do tego pokoju, w którym Aspazja
274 5    |          niebezpieczeństwa wróciła mię do przytomności, chciałem wołać
275 5    |         machinalnie kilka poruszeń jak do pływania i znów z sił opadłem,
276 5    |     odpowiedziała wesoło - pójdź za to do łódki mojej, wrócimy razem
277 5    |           dosyć siły, żebym sam wrócił do niego.~- Nie zdaje mi się,
278 5    |           jesteś - pójdź lepiej, razem do czółna wsiądziemy. Oprzyj
279 5    |               uściskiem, tak przytulić do łona swojego, bo on kazał
280 5    |              świętu podobne - wracałam do życia i najpierw zdawało
281 5    |               twej twarzy, przyszło mi do myśli, że może już nie żyjesz,
282 5    |             jeszcze usunąć, wzięłam ją do rąk; a ty wtedy westchnąłeś
283 5    |               nie miał siły zawlec się do domu, choćbym tu skonał
284 5    |              głosem twoim, gdy mówiłaś do mnie.~Gdyby taka radość
285 5    |               się podoba? - i gdym się do niej uśmiechnął, to mi mówiła: -
286 5    |               mój zawód - nie wróciłem do domu.~Ale... ale... moi
287 5    |        kryształowej trumnie, wstawiono do grobu i przyciśnięto ciężkim
288 5    |               i blada. Rybak wyciągnął do niej ręce, a księżniczka
289 5    |               bliska.~A on się dziwnie do księdza uśmiechnął i ręce
290 5    |              obecnych - zstąpili razem do sklepień kościelnych, znaleźli
291 5    |           Pamiętam, kiedy przychodziło do tego miejsca, w którym księżniczka
292 5    |               słuchać lubiłem.~- Pójdź do mnie, pójdź do mnie, Beni
293 5    |                   Pójdź do mnie, pójdź do mnie, Beni mój - zawołał
294 5    |                 Czy słyszysz? - mówiła do mnie - czy słyszysz, jak
295 5    |                i dziećmi moimi, wracaj do nas''.~Brat mój Józef napisał: "
296 5    |               lub radło wzięła, wracaj do nas".~Brat mój Karol napisał: "
297 5    |             pójdzie dobrze, ale wracaj do nas". Ojciec napisał: "Beniaminie!
298 5    |                że przybyło jedno serce do kochania,. dwie ręce do
299 5    |                do kochania,. dwie ręce do użytecznej pracy. Serca
300 5    |                nam dziś trzeba, wracaj do nas".~Matka napisała: "Beniaminie!
301 5    |             zawoła: Synu! synu! wracaj do nas".~Ale Aspazja rzekła:~-
302 5    |             upodobać sobie? Od bieguna do bieguna ziemią naszą, a
303 5    |                przedsięwzięcia. Okręty do brzegów Europy z wszystkich
304 5    |          wszystkich zwierząt od słonia do baranka - i miano mi raz
305 5    |          czarnych togach, wyszczerzało do mnie ponadpsowane zęby i
306 5    |               tych naddatków nic a nic do wspomnień moich nie przybyło,
307 5    |                nie przybyło, nic a nic do historii życia nie weszło,
308 5    |          strony trzymała mię przykutym do skinienia jej ręki - ale
309 5    |           przez ciemnych ulic zakręty. Do końca jednej ulicy przytykał
310 5    |       zapalonych latami; zbliżyłem się do człowieka i powiedziałem
311 5    |                zaszłe oczy.~I wróciłem do Aspazji - powiedziałem jej
312 5    |            wzgarda płomieniem z piersi do ust mi buchnęła, rozgrzał
313 5    |               pierwsze prawie rzeczone do mnie słowa: "Bóg kocha zniszczeniem
314 5    |                 daleko mu jeszcze było do końca podróży - oh! daleko
315 6    |            pomyślałem sobie i wszedłem do sieni. Za klamkę od pokoju
316 6    |           przytulał obłąkany, łkający, do kolan czarno ubranej kobiety
317 6    |                Zerwałem się, wybiegłem do drugiego, ciemnego pokoju,
318 6    |          wzięła za rękę i poprowadziła do swego pokoju.~- Pamiętasz
319 6    |              łóżeczku? Od urodzenia aż do chwili, w której pierwszy
320 6    |       zaniesiono wtedy pościółkę twoją do braci na górę. I nauki,
321 6    |               Ale teraz kiedy wróciłeś do mnie, mnie się znów zdaje,
322 6    |          wskrzesić może - zsunąłem się do nóg jej i oskarżałem o wszystkie
323 6    |              gdyby cichy anioł zstąpił do niego i mówił: - "Dobrze
324 6    |          posadzić na wielkim krześle i do ognia przysunąć. Siostry
325 6    |           spojrzeniem, bym się zbliżył do niej; i zbliżyłem się, przyklęknąłem -
326 6    |          ułożyło sobie, że gdy przyjdę do zdrowia, obejmę gospodarstwo
327 6    |        Ludwinka aż się przystąpić bała do mnie, a ja wówczas przypominałem
328 6    |              podobieństwo nie przyszło do myśli - odparła smutnie
329 6    |         dziewczynka nie weszła jeszcze do pokoju.~Dla Julci był wizerunek
330 6    |          Zitcie pędził, Moloch warował do księżyca, a pod strzałem "
331 6    |               chłopiec wychylający się do połowy z kielicha cudownego
332 6    |              koronie, inny był podobny do dziesiątki kierowej, rubinami
333 6    |             był młody Tobiasz w drodze do córki Reguela, z swym nieznajomym
334 6    |                Tobiasz rękę położywszy do czoła patrzył ku miastu
335 6    |       wszystkie kąty domu, wszedłem aż do piwnicy, w której my, drobniejsze
336 6    |              śniegu przekopałem się aż do rzeki, co nasz ogródek z
337 6    |                nie miałem odwagi wejść do pokoiczku na górze, w którym
338 6    |            miłości. Zbladłem okropnie, do gardła tak mi się coś rzuciło,
339 6    |          przede mną jej twarz, częścią do twarzy obrazu, częścią do
340 6    |              do twarzy obrazu, częścią do tej twarzy, która mi w jaskrawości
341 6    |               Ludwinko - rzekłem nagle do siostry - co byś ty zrobiła
342 6    |           Dlaczegoż nie miałbyś usnąć? Do snu można się czasem przymusić,
343 6    |              bywa, gdy się na przykład do myśli pewny wyraz przyplącze
344 6    |               Od tego czasu mam wstręt do tego malowidła, bo dziwne
345 6    |        Ludwinko! Gdyby ona tu przyszła do mnie, gdybyśmy oboje pomyłkę
346 6    |          wątpić.~W nocy napisałem list do Aspazji...~"Matka mi umarła -
347 6    |       wszystkie owe nabytki zaliczyłem do ciężkich twoich przeciwko
348 6    |                 to bym nie doszedł był do miejsc rodzinnych, nie przeżył
349 6    |                boleścią i łzami. Jeśli do ciebie w tej chwili nie
350 6    |              właśnie, że pierwszy ręce do ciebie wyciągam, że nowe
351 6    |          chwili, w której przybędziesz do mnie - bo ja, Aspazjo, ja
352 6    |              ja, Aspazjo, ja nie pójdę do ciebie - tam, gdzie ty jesteś,
353 6    |           cnotą, żal za grzechy prosto do nieba prowadzi, ale ja ci
354 6    |             wytrawnego wina wlać sobie do żołądka; rozjaśni ono myśl
355 6    |            mojego potrzebą, pomogła mi do zebrania rozbieżnych myśli.
356 6    |            zdjąłem obraz, poniosłem go do komina, z lunatycką dokładnością
357 6    |                 ja czułem, jak płomień do piersi mi się dostawał,
358 6    |              dzieci jego wciągnęły mię do zabaw swoich, dokazywałem
359 6    |       myśleliście, że byłem wzruszony, do głębi duszy przejęty - co
360 6    |               bym się pozwolił przybić do krzyża? - chętnie i drzewo
361 6    |             dwa tygodnie temu wpadł mi do ręki list, który już blisko
362 6    |            stosowna bardzo okoliczność do podania nam wszystkim arcyzbawiennej
363 6    |             rzucony wraz z przywiązaną do jego posiadania odpowiedzialnością?...
364 6    |              próg tego pokoju, od domu do domu chodzić będziemy i
365 6    |           muzea, galerie, od piwnic aż do strychów kamienice pełne
366 6    |             odmianę, czy ci, którzy aż do zbytku kochają, czy ci,
367 6    |          kochają, czy ci, którzy nawet do potrzeby szczęścia ukochać
368 6    |           Czemu przegrany? Od początku do końca trzymam się tegoż
369 6    |              się miłość jednostkowa ma do tych wszystkich moich wymagań,
370 6    |                gotowi, bo nic nie mają do stracenia...~- No, no, dość
371 6    |               możecie sobie później aż do znudzenia snuć długie rozprawy,
372 6    |        wyłączona kapłańska... garstka, do której może nawet z nas,
373 6    |               z miejsca, obie ręce jak do uścisku i pieszczoty ku
374 6    |            względem wątpliwość, nowych do roztrząśnienia przyrzekłam
375 6    |                niewiele... aż przyszło do tego na koniec...~Lecz o