Rozdzial

 1 2|            ojców moich.~- Alboż ty wiesz, Beniaminie? może ci się
 2 4|         pewno szatę lewity - wszak wiesz, bracie, ową szatę dorastającego
 3 4|            i uciech? Prostaczku! a wiesz ty lata nasze? Ot, patrz,
 4 4|            tak nienawidzi.~- Co ty wiesz, góralski chłopcze? co ty
 5 4|           góralski chłopcze? co ty wiesz, Beniaminie. Szatan i Bóg,
 6 4|            i dziwić możesz, bo nie wiesz, kogo w progi swoje przyjęłaś.
 7 5| słuchaczach wrażenie robiły, jeśli wiesz, że tak być nie może, jak
 8 6|          miły jak śmierć...~- I ty wiesz o tym, Ludwinko?~- Oh! wiem,
 9 6|          wiem, Beniaminku.~- A czy wiesz także, czy doświadczyłaś
10 6|           chcę z niej wyrzucić - a wiesz dlaczego, Aspazjo? ot dlatego,
11 6|            nie nazywaj go wcale.~- Wiesz, Jadwigo - odezwał się Albert