Rozdzial

 1 Wstep|            tobą, Metodysto! z tobą uśmiech twej kochanki i złoto twego
 2 1    |         zrobić mógł na mnie gorzki uśmiech na tych zazwyczaj tak dobrych,
 3 2    |      ciągle na mnie - i tak dziwny uśmiech zachwycenia z ust jego rozświecił,
 4 2    |     wykrzywiły się w taki nałogowy uśmiech niesmaku, że wesołym aż
 5 3    |            co nawet innym na jeden uśmiech pustoty się nie zda, gdy
 6 4    |        nazywano.~Zatrzymałem się - uśmiech z jej ust zniknął, czoło
 7 4    |          przebraniu moim pomagali. Uśmiech dowcipu i wesołości dziecinne
 8 4    |            że spojrzenie, ~Że twój uśmiech, że westchnienie~Wziąć by
 9 5    |          jeszcze poczciwie radosny uśmiech jego w tej chwili, gdy mi
10 6    |         spojrzała na mnie, gdy jej uśmiech spokoju i przebaczenia wszystkie
11 6    | usposobienia, które czasem goryczą uśmiech, jadem słowa twoje zatruwa,