Rozdzial

  1 Wstep|             drewka olszowe, takie suche, tak mało zostawiające po sobie
  2 Wstep|                po sobie węgla i popiołu, tak czyste, jasne, płomienne,
  3 Wstep|             samowaru - ach! bo nam wtedy tak dobrze było jednym z drugimi -
  4 Wstep|                  my wtedy kochaliśmy się tak szczerze, szanowali tak
  5 Wstep|                  tak szczerze, szanowali tak ufnie, spodziewali się tak
  6 Wstep|               tak ufnie, spodziewali się tak niemylnie!... Dzisiaj? los
  7 Wstep|          rozniecił ognisko, gdybyśmy się tak wszyscy dokoła niego zgromadzili -
  8 Wstep|              kominkowym ogniu i gwarzyli tak wesoło, tak swobodnie, tak
  9 Wstep|             ogniu i gwarzyli tak wesoło, tak swobodnie, tak poczciwie -
 10 Wstep|               tak wesoło, tak swobodnie, tak poczciwie - a była nas dość
 11 Wstep|                życie anioła płynie sobie tak jasnym strumieniem, że zupełnie "
 12 Wstep|            wydane. Jak Emilia nie znała, tak Felicja nie rozumiała błędów
 13 Wstep|                   jasna jak gwiazdeczka, tak snadnie wzbiła się na wysokości
 14 Wstep|               wysokości człowieczeństwa, tak wygodnie zawarowała osobistość
 15 Wstep|                   Ona jedna mogła stanąć tak silnie, że jej boleść nie
 16 Wstep|                jej boleść nie zachwiała, tak wysoko, że jej śmieszność
 17 Wstep|               śmieszność nie dosięgła, a tak pięknie i bezpiecznie, że
 18 Wstep|              żeby inni w nas uwierzyli i tak jak my cnotliwymi się stali.
 19 Wstep|                moje w tym względzie było tak silne, że nad tysiące owych
 20 Wstep|            koniecznie, żeby moje złe nie tak mi czarno z sumienia wyglądało,
 21 Wstep|               się w niektórych formułach tak przeciwnych usposobieniu
 22 Wstep|                  uroda kobiety zajęła ją tak żywo jak oczarowanego kochanka,
 23 Wstep|               lecz przeszłość odgadywała tak bystrym i trafnym wnioskowaniem,
 24 Wstep|            wspomnienia, a z przyszłością tak ścisły poświęcenia i zapału
 25 Wstep|                   a przyodział wdziękiem tak uroczym, żeśmy ją wszystkie
 26 Wstep|                 sobie wyobrazić nie może tak różnorodnych żywiołów w
 27 Wstep|                  Jakaś niepojęta, że się tak wyrażę, elastyczność umysłu
 28 Wstep|                  nie tłumaczę, ale widzę tak, jako jest, i wiem, że serdecznie
 29 Wstep|         przeczucie jej słabości, jej, że tak powiem, kobiecego niedołęstwa.
 30 Wstep|               kajdany; jak nie ma walki, tak już i uczucia nie ma.~Anna
 31 Wstep|          użyteczną pracą, jej osobistość tak pięknie i doskonale rozwiniętą,
 32 Wstep|            Wszystkie dzieci zajmowały ją tak szczerze, jak zajmują owe
 33 Wstep|          lekarstwo. A jednak ta Anna, co tak ciągle drugimi się zajmowała,
 34 Wstep|                się koło ciebie nieraz, a tak składnie i zręcznie, tak
 35 Wstep|                 tak składnie i zręcznie, tak jakoś z przywyknienia i
 36 Wstep|               aforyzmy, pewne dane słowa tak logicznie rozwijał i delikatnie
 37 Wstep|                  pragnień - oszukuje się tak samo, jak Albert oszukał.
 38 Wstep|                   jego charakter prawy i tak pełen godności, że mu zjednał
 39 Wstep|            otrzymał swoje przezwisko, że tak żył prędko, chciwie i gwałtownie,
 40 Wstep|              egoizm. On i egoizm? On, co tak szafował zdrowiem, majątkiem,
 41 Wstep|            Henryka osobistość tylko była tak wydatną w tym, co czynił,
 42 Wstep|                wydatną w tym, co czynił, tak zainteresowaną w tym, czego
 43 Wstep|     zainteresowaną w tym, czego pragnął, tak połączoną z tym, czemu się
 44 Wstep|              jego charakteru zaczepiała. Tak niebezpieczny talent rozwinął
 45 Wstep|                chciał pomyłek - a ja cię tak lubiłam w prostocie twojej
 46 Wstep|                 doświadczonych, nie siej tak skąpą ręką na glebie twojej
 47 Wstep|            życzeń przed siebie rzucić; i tak zaledwie setne ziarno się
 48 Wstep|         Edmundzie "Mistyku" nasza Emilka tak mówiła zawsze:~- Mój Boże!
 49 Wstep|               woła: a masz ty serce? - i tak ciągłe wymagania tylko.~-
 50 Wstep|              uczy i nikogo nie poprawia.~Tak słusznym uwagom nie przeczyłam
 51 Wstep|  najniebezpieczniejsze odbywał drogi - a tak szanował dokładność zbiorów,
 52 Wstep|             szanował dokładność zbiorów, tak artystycznie kochał swój
 53 Wstep|            więcej pogrymasił sobie. Mimo tak niezaczepnej z pozoru natury,
 54 Wstep|                   zabawnej intrydze - ot tak sobie dla śmiechu - a słuchający
 55 Wstep|       uzupełnienie wybić się nie umiała, tak w życiu rzeczywistym on
 56 Wstep|                tu i ówdzie rozrzuconych, tak że biedna owa ziemia strupiałych
 57 Wstep|              roznieciliby wielki ogień i tak długo w ogniu ciekawy kamień
 58 Wstep|                  im za to stanęła pomocą tak wielką! - odezwała się Jadwiga.~-
 59 Wstep|            będziesz miał zbawienie - ale tak odartego, nagiego nie wpuszczę.
 60 Wstep|              powiadasz "ja chcę!" a nie "tak jest już" - przerwał mu
 61 Wstep|                 się - co ja chcę, to już tak jest - albo w potrzebie
 62 Wstep|        Beniaminowi. - Co to znaczy? Przy tak ważnej naradzie jeszcze
 63 Wstep|                  historia za długa.~- Ja tak lubię historie za długie -
 64 Wstep|                 wszyscy rozsunęliśmy się tak szerokim kołem, że z dala
 65 Wstep|                 W pierwszej chwili nawet tak nią potrząsnął wdzięcznie
 66 Wstep|                  się, pogładził łysinę i tak mówić zaczął.~
 67 1    |               historię synów Jakubowych, tak się rozmiłowała w małym
 68 1    |             Velasquez'a, co sobie piersi tak krwawo, tak okropnie rozdziera -
 69 1    |                 sobie piersi tak krwawo, tak okropnie rozdziera - powiedziałem
 70 1    |                 prawdy mniemań. Jak mnie tak długo usypiano, pieszczono,
 71 1    |                 każdego, ale to kochając tak niezbędną koniecznością
 72 1    |                  matka kochała ludzi - i tak dla mnie pierwsze wrażenia
 73 1    |            płakać i było mi z tymi łzami tak dobrze, tak miło, jak nigdy
 74 1    |                 z tymi łzami tak dobrze, tak miło, jak nigdy z podarowanym
 75 1    |                  mię na ręce, a uścisnął tak tkliwym, tak drżącym, gdy
 76 1    |                  a uścisnął tak tkliwym, tak drżącym, gdy dziś o nim
 77 1    |                 to mi wolno powiedzieć - tak namiętnym uściskiem, że
 78 1    |              maleńka, bezimienna, wąska, tak że się zdało przeskoczyć
 79 1    |              szepnęła tylko siostra i to tak cichutkim głosem, że ledwo
 80 1    |                Daleko - odpowiedziała mi tak jak pierwej, szepnięciem
 81 1    |                wyraźniejszym, ale zawsze tak stłumionym jak przy zwierzeniu
 82 1    |              chciej gonić za tą wodą, co tak wolno płynie, nie dogonisz,
 83 1    |         zasypałem w tymże samym miejscu, tak samo nieruchomie nad wodą
 84 1    |              lecz nieraz żal mu było, że tak najszlachetniejsze, najulubieńsze
 85 1    |             Karol nigdy nie byłby zaufał tak przyjętemu od Molocha gościowi
 86 1    |                 jemu... człowieka.~- Ha, tak, człowieka nawet - co najsilniejszy,
 87 1    |              czapraczek, w którym Zitcie tak prześlicznie było. Napoleon,
 88 1    |              cienką swoją żylastą szyjkę tak wyciągnęła ku mnie, że ją
 89 1    |             przytul się do mnie plecami, tak, dobrze, teraz - wziął fuzję,
 90 1    |             klacz przeraźliwie zarżała i tak gwałtownie cisnęła na bok,
 91 1    |                prawie odbiły się na niej tak dokładnie, tak silnie, że
 92 1    |               się na niej tak dokładnie, tak silnie, że czasem aż się
 93 1    |            zanurzył, w rozszarpane mięso tak pysk utopił, że mu go nawet
 94 1    |            kroków do siebie przypędzić i tak celnie trafiłem, jak gdyby
 95 1    |                 pełni, gwiazdy wszystkie tak przed nim zbladły, że gdzieś
 96 1    |                 wszakże to łąki i drzewa tak grają.~- Beniaminie, czy
 97 1    |            odpowiedziałem po chwili - że tak mi dobrze, jak kiedy Julcia
 98 1    |               lepiej jeszcze, bo mi jest tak dobrze, jak wtedy, kiedy
 99 1    |                 Jeśli Karol i Bronisława tak wyraźnym, lecz jedynym w
100 1    |                  mego życia i gdy znowu, tak jak dzisiaj, zbierzemy się
101 1    |               rzeczy i zwyczajów układem tak wszystko cichło dokoła,
102 1    |             zasiadało. Jednego dnia i ja tak zostałem, przerzucając ostrożnie,
103 1    |             wyglądała. Lecz ja nie byłem tak surowym krytykiem, mnie
104 1    |                uśmiech na tych zazwyczaj tak dobrych, tak łagodnych ustach.~-
105 1    |              tych zazwyczaj tak dobrych, tak łagodnych ustach.~- Ojcie,
106 1    |                że gwiazda to świat. I ja tak nauczyłem się czytać od
107 1    |                 w każdym wspomnieniu ona tak była obecna, tak ją czułem
108 1    |         wspomnieniu ona tak była obecna, tak ją czułem przy sobie, że
109 1    |               anielską, błogosławiącą... tak wszystko czyniącą, jak ja
110 1    |                użytecznych zdolności, co tak bez śladu~zniszczeją, których
111 2    |                  roku! Niech każde z was tak kiedyś łamie się chlebem
112 2    |                 długie lata się wsparła, tak mu poda święcony opłatek,
113 2    |                upomnieć - przemówił głos tak dobrze znany, że każda pierś
114 2    |                  Ha! szczęście twoje, że tak poważnie skinieniem głowy
115 2    |             serce się boleścią ścisnęło?~Tak jest, moi państwo, wyraźnie
116 2    |                  niby na moich barkach i tak mię trzymał przez chwilę
117 2    |         oddalonego ich wyciągnięciem - i tak patrzył ciągle na mnie -
118 2    |               patrzył ciągle na mnie - i tak dziwny uśmiech zachwycenia
119 2    |             patrzyć na mnie. Co to jest, tak się zestarzeć w dwudziestym
120 2    |               mię zimno wskroś przejęło, tak okropnego wyniszczenia śladów
121 2    |                  proporcji, płeć niegdyś tak świeża nabrała kredowej
122 2    |                nienaumyślnie trąciłem~go tak mocno, że wszystko wino
123 2    |                 zbrzydniesz, zbrzydniesz tak okropnie, że nawet Ludwinka,
124 2    |           niepewnej przyszłości? Więc ja tak słaby i wątły jestem? A
125 2    |             lepszym.~- W nieszczęściu?~- Tak jest! W nieszczęściu, kiedy
126 2    |               młodości - przynajmniej ja tak usnąłem.~Nagle, w parę godzin
127 2    |                 zapaloną świecę, a drugą tak jej płomień obejmował, żeby
128 2    |               pamiętam - odrzekłem, gdyż tak było w istocie.~- To bardzo
129 2    |                to jedz - a to pij - a to tak - a to owak". Cierpieć nie
130 2    |                  w pieczarze były skarby tak wielkie...~- Kłamiesz, Beniaminie,
131 2    |                  daj pokój - ha, może ci tak mówiono? Ale słuchać nie
132 2    |                  innym piorun od świecy, tak inną moja piękna od tej
133 2    |             rozpuście stanie. Zmysłowiec tak nie czuje, rozpustnik tak
134 2    |                tak nie czuje, rozpustnik tak nie używa, jak ty czuć będziesz
135 2    |              utworzy, gdybyście nie byli tak właśnie duchem potężni,
136 2    |                  szlachetni, to byście i tak szczęśliwi nie byli - bo
137 3    |                 odmiennego gatunku. - Ot tak, dobre mi słowo na myśl
138 3    |             puścić nie chciałem. Siedząc tak, siedząc godzinę po godzinie,
139 3    |               nie choroba twoja.~- Jeśli tak, to dobrze. Obudziłem się
140 3    |              rozpieszczę!... Dlategoż mi tak dziwnie w oczy patrzysz?
141 3    |            natchnienia, kiedy więcej niż tak wiele da ci talent twój -
142 3    |                  ci zaś powiem, kto może tak się nie bać - oto szczęśliwy
143 3    |                  chwili do radości. - Ja tak nie umrę, mój bracie; byłem
144 3    |               ale po co ja go słuchałem, tak słuchałem uchem i duchem.
145 3    |                 Lecz ty będziesz jej - o tak, Beniaminie - wyczerpnąłem
146 3    |                   dziś nie wiem, czy ona tak bogatą, czy ja tak ubogi,
147 3    |               czy ona tak bogatą, czy ja tak ubogi, ale zabrakło mi nawet
148 3    |                 przeraża, gdy przeciwnie tak długie wysilenie trudzić
149 3    |              którego po świecie szukałem tak długo - piękny! O jaki piękny! -
150 3    |        Cyprianowi koniecznie trzeba było tak się rozmarzyć, Cyprian był
151 3    |                  w którym wszyscy razem, tak jak tu dzisiaj na przykład,
152 3    |            chciał płótna swego rozwinąć. Tak przeszły wszystkie dni świąteczne
153 4    |             najrówniejszego galopu, a ja tak się ukołysałem, że mi cugle
154 4    |                jednej i z drugiej strony tak ciemny, tak ciemny, że chyba
155 4    |               drugiej strony tak ciemny, tak ciemny, że chyba świata
156 4    |                  widzialnym.~- Ha! kiedy tak! - krzyknąłem - więc teraz
157 4    |                  ujrzał po raz pierwszy.~Tak jest, po raz pierwszy ujrzałem
158 4    |               nie mogę.~Długo jechaliśmy tak obok siebie w najgłębszym
159 4    |                 nie mogłem się zupełnie, tak mię to nagłe światła oślepiło.
160 4    |               lewo - poszedłem na lewo i tak ciągle niemymi znakami służących
161 4    |                   jaśniejszych oczu, ale tak podobny pierwszemu, jak
162 4    |              spadał.~- Moja pani - rzekł tak jednotonnym głosem, jak
163 4    |                  Mitry wystąpić.~I długo tak jeszcze prędko szła między
164 4    |                    No, ja ci mówię, że i tak będzie mu pięknie - rzekł
165 4    |                  że na jego ziemi ludzie tak bardzo szczęśliwi być mogą.~
166 4    |                  przez Cypriana fantazje tak bujno rozkrzewiły się w
167 4    |            roztopienia się w jakiejś, że tak powiem, senliwej ułudzie,
168 4    |                panowie, nie krzywcie się tak bardzo na ten wyraz. Rozsądek
169 4    |                niejako w sposób widzenia tak ogólny, że na co spojrzę,
170 4    |          najlżejszego pomieszania, które tak naturalnym w moim wieku
171 4    |        urzeczywistnienia godzinie?~- Czy tak? - rzekła z tym samym lekkiego
172 4    |                  nocy dosłyszałem. - Czy tak, mój biedny góralski chłopcze?
173 4    |        szczęśliwe - dziecię kochające.~- Tak jest, pani, to znaczy to
174 4    |                potem, siadłszy obok mnie tak blisko, że czułem z każdym
175 4    |                    dodała z półuśmiechem tak wyzywającym, tak zalotnie
176 4    |            półuśmiechem tak wyzywającym, tak zalotnie czarownym, że wszystkie
177 4    |         wszystkie struny od razu, a ręka tak muskularnie silna, pomimo
178 4    |                czekano pieśni.~- Oh! ja "tak" kocham! - zawołała Aspazją
179 4    |                     Nie, pani, to szatan tak nienawidzi.~- Co ty wiesz,
180 4    |                moje - a moim jest to, co tak do mnie należy, jak przeszłość
181 4    |                 Niech cię nie wstrzymuje tak mała przeszkoda, braciszku -
182 4    |                trudniejszą pracą. Ciebie tak często zrozumieć nie można.~-
183 4    |             fajerwerków - chłopcy mówili tak prędko, że nie miałem czasu
184 4    |                 świecie, ~Na tym świecie tak szalonym, ~Tak diabelsko
185 4    |               tym świecie tak szalonym, ~Tak diabelsko wyzłoconym, ~Że
186 4    |               którą mi serce drżało, ~Ja tak czułem jak w dotknięciu, ~
187 4    |             czułem jak w dotknięciu, ~Ja tak miałem jak w ujęciu... ~
188 4    |                  by mi kto mógł - ~To mi tak coś w oczach błyska, ~To
189 4    |                  w oczach błyska, ~To mi tak coś ręka ściska,~Jak ogień -
190 4    |                choć nie wiem czyj, ~Mnie tak zimno wkoło serca, ~Jakby
191 4    |                  Moje piersi miał. ~Mnie tak straszno, mnie tak ciemno, ~
192 4    |                  Mnie tak straszno, mnie tak ciemno, ~Jakbyś ty nie była
193 4    |              brat jego wdzięcznym głosem tak pieśń swoją zaczął:~- Przepraszam
194 4    |               maleńką - ot, już ją mam - tak! to ona właśnie...~ ~Raz
195 4    |             czynów wróży, ~A w którą ona tak ufa, tak wierzy, ~Że kiedyś
196 4    |                   A w którą ona tak ufa, tak wierzy, ~Że kiedyś może
197 4    |                 nie wiedząc nawet, co mu tak dlatego nad uchem brzęczało -
198 4    |         pierwszych odwiedzinach musiałeś tak długo tych wszystkich bredni
199 4    |               spadała kibici. - Była ona tak piękną, tak spokojną, tak
200 4    |                     Była ona tak piękną, tak spokojną, tak uważną na
201 4    |                tak piękną, tak spokojną, tak uważną na to, co jej prawił
202 4    |                 przez litość, nie żartuj tak pani.~- Ależ ja nie żartuję,
203 4    |                  Widziałem ciebie, pani, tak cudną i zachwycającą, że
204 5    |                  pogderał trochę, że koń tak zmęczony, że ja po nocy
205 5    |               młodej i zdrowej krążenie; tak jest, to była ona, ale więcej
206 5    |              marzeń i nadziei, że ja, co tak ukochałem, czułem, iż mogłem
207 5    |                mój dowcip w wynalezieniu tak prostej przyczyny. Rozpatrywałem
208 5    |         przycichłym głosem ciągle mówił: tak, tak, tak. Naprzeciw mnie
209 5    |                głosem ciągle mówił: tak, tak, tak. Naprzeciw mnie zaś,
210 5    |                  ciągle mówił: tak, tak, tak. Naprzeciw mnie zaś, niezupełnie
211 5    |         Zawstydziłem się okropnie, że ja tak blisko nie ubrany leżę -
212 5    |              taki przestrach, czułem się tak zhańbiony, że aż wszystkie
213 5    |                 spodnie - nie można było tak wystąpić przecież, mnie
214 5    |                przemówiła do mnie, zaraz tak wypadało, że powinienem
215 5    |            zacząłem do niej mówić głosem tak cichym jak myśl i prosiłem,
216 5    |               Biedne dziecię - mówiła, a tak słodko i tkliwie jakby matki
217 5    |           jeszcze nie wstawaj pani, mnie tak najlepiej, jak teraz jestem! -
218 5    |               jestem! - i w istocie mnie tak najlepiej było. Czułem,
219 5    |              domku wspomniała, gdyby ona tak poszła ze mną, jak ja z
220 5    |           musiałaś przyjść, musiałaś mię tak objąć wskrzeszającym uściskiem,
221 5    |                wskrzeszającym uściskiem, tak przytulić do łona swojego,
222 5    |               maligny.~- Możebyś chciała tak szydzić i żartować ze mnie
223 5    |           będziesz musiała, kiedy to się tak wielką miłością kocha tych,
224 5    |                   że odzyskałam wszystko tak, jako niegdyś było, ale
225 5    |            słońce zaczęło wschodzić - ja tak lubię słońce - a woda! co
226 5    |        westchnąłeś i ożyłeś...~- To więc tak było tylko?...~- Tak, moje
227 5    |                więc tak było tylko?...~- Tak, moje dziecko - lecz skądże
228 5    |          pięknymi dźwiękami i układać je tak, by żywe na słuchaczach
229 5    |                  robiły, jeśli wiesz, że tak być nie może, jak obiecujesz,
230 5    |                   co tobie drażnić się z tak słabą istotą? co tobie na
231 5    |                   Otóż ja nią jestem - i tak płynęliśmy w górę rzeki,
232 5    |                tych bajek, co mi Teresia tak często opowiadała; właśnie
233 5    |               pocałowała w samą skroń.~I tak było nocy następnej i jeszcze
234 5    |                może się gniewacie, że ją tak niepotrzebnie wtrąciłem -
235 5    |                  wtedy zawsze robiło się tak zimno, tak niespokojnie,
236 5    |             zawsze robiło się tak zimno, tak niespokojnie, jak gdybym
237 5    |               dzieciństwa mego.~- O czym tak dumasz? - pytała mię Aspazja,
238 5    |                  prostą, nieozdobną, ale tak rzewną, tak tkliwą, że przypomniałem
239 5    |              nieozdobną, ale tak rzewną, tak tkliwą, że przypomniałem
240 5    |                 siedząc przy jej nogach, tak słuchać lubiłem.~- Pójdź
241 5    |          zapytaniem Aspazja pieściła mię tak, jak szły słowa piosenki -
242 5    |                słowie przychwalającym. I tak mi zeszło kilka lat życia.~
243 5    |              zabije - mówiła wesoło - ja tak lubię ogniste spojrzenie
244 5    |         spojrzenie twoich czarnych oczu, tak się cieszę, kiedy przemówisz
245 5    |                pokusa - a Beni kocha mię tak szczerze, a Beni tak żyje
246 5    |                 mię tak szczerze, a Beni tak żyje tylko życiem moim,
247 5    |                  tylko życiem moim, Beni tak czuje tylko moją rozkoszą,
248 5    |                 moja uprzytomniła mi się tak dobitnie, gdym ją nagle
249 5    |                Nie mieć miłości - tracić tak najpierwszy istnienia swego
250 5    |         istnienia swego warunek, patrzyć tak na pogrzeb własnej duszy
251 5    |                  nie zostałem, czemu mię tak daleko od sióstr i braci
252 5    |          nadzwyczajne, które miało zajść tak daleko i zniknąć tak nagle".~
253 5    |               zajść tak daleko i zniknąć tak nagle".~Z gorzkim uśmiechem
254 6    |           opłatki połamane... i wszystko tak podobne jak przed laty...~-
255 6    |                pokuty mojej. Znaleźć się tak obcym wśród najukochańszych
256 6    |                 najukochańszych niegdyś, tak potępionym wśród czystych
257 6    |                  wśród czystych aniołów, tak obżałowanym litością i miłosierdziem
258 6    |                  lat będzie, jak Cyprian tak samo w wigilię Bożego Narodzenia
259 6    |                  powiedział "Beniaminku" tak, jak Terenia w tej chwili
260 6    |            macierzystego boku i zaniosły tak daleko, że mnie się zdało,
261 6    |                 raz na świat wydałam, że tak, jako wtedy, nie obejdzie
262 6    |               rozpromienił - to mi znowu tak było błogo i lekko na sercu,
263 6    |                 wziąć z sobą na pogrzeb, tak przy ich cichej boleści
264 6    |              osobna, lecz nie mogłem ani tak rozdrażnić się, żeby mię
265 6    |                razem od razu zabiły, ani tak ukoić, żebym choć w odrętwienie
266 6    |                nie mogłem, ale mi czasem tak okropnie twarz posiniała,
267 6    |                okropnie twarz posiniała, tak straszliwe hieroglify z
268 6    |           wezbranych na czoło wystąpiły, tak oczy krwią zaszły, tak załamane
269 6    |                   tak oczy krwią zaszły, tak załamane ręce głucho kościami
270 6    |                  Ludwinka - ale jeśli to tak jest, to przynajmniej odurzenie
271 6    |                  które na półkach stały, tak samo jak za życia ojca ułożone,
272 6    |            Adasia było niby zwierciadło, tak ustawione, że w nim odbijała
273 6    |                  my, drobniejsze dzieci, tak często latem ubiegaliśmy
274 6    |                    klucz rdzą okryty nie tak prędko zamek mi otworzył,
275 6    |             Zbladłem okropnie, do gardła tak mi się coś rzuciło, jakby
276 6    |                     rzekłem znowu: - Czy tak bije jak u wariata?~- Nie
277 6    |                  twarzy, których bym się tak nawet w złudzeniu wyrzekła.~-
278 6    |                 na górze?~- Widziałam... tak, dwa razy widziałam.~- I
279 6    |                usposobienie moje! Ja, co tak lubię smutkiem na rozrywkę
280 6    |                 zdaje ci się, że dlatego tak nisko upadłem, bom ich nie
281 6    |                    gdyby ona mię kochała tak, jak obraz kocha, ja byłbym
282 6    |                  piękny jeszcze i ty byś tak kochał przecie?~Zamyśliłem
283 6    |            wspomnieć o tobie nie mogłem, tak mi się zaraz z całą okropnością
284 6    |                wspomnienie - dzisiaj już tak nie jest, dzisiaj widziałem
285 6    |                  więcej nawet: oburzenie tak niesumiennym jest rachmistrzem,
286 6    |                 całą przeszłość uznaję - tak całą, że nawet zabójstwa
287 6    |              miłości, to bym się widział tak nikczemnym i ciebie tak
288 6    |                  tak nikczemnym i ciebie tak skalaną, że już by żyć nie
289 6    |              szczęściem i doskonałością, tak jakeśmy ją odkupili boleścią
290 6    |       zawichrzyło mu w głowie, a grzechy tak serce zepsuły, iżby sam
291 6    |                złorzeczyłem, jam przebył tak okropną chorobę szaleństwa
292 6    |                wspomniał o przebaczeniu, tak je dał każdy prędko i zupełnie -
293 6    |               Nie, Aspazjo, jeśli ci się tak zdaje, jeśli pod wrażeniem
294 6    |                 się, kochać mię będziesz tak, jak na obrazie, zachętą,
295 6    |               uszach tętnić, w sercu bić tak gwałtownie, że nie mogłem
296 6    |               pieczątki rozerwać. Stałem tak długo z tym miękkim, drobno
297 6    |                mi się zrobiło próżnych a tak gwałtownych wrażeń - pisma
298 6    |                piękna kobieta śmiała się tak, jak Aspazja z twojej modlitwy,
299 6    |                 okropnie, bezprzytomnie, tak że mu w jedyną chęć, jakiegośkolwiek
300 6    |                więcej - umarliśmy oboje.~Tak jest, moi państwo, oboje -
301 6    |           dziecka, a w głębi duszy byłem tak spokojny jak ślimak i nic
302 6    |                     a toż przecie, gdyby tak było, ja bym nie śmiał poruszyć
303 6    |                 ani jednego ze wspomnień tak bolesnych. Ja wam po prostu
304 6    |                 Ja uścisnę dłonie wasze, tak się przed żadnym poświęceniem
305 6    |                 Biada miłości, która się tak na jednostkę wyrzuci i zmarnuje...~-
306 6    | odpowiedzialnością?... Gdyby przyjąwszy, tak dobrze nim zagospodarowała,
307 6    |              nigdy, nie zmarnowali nigdy tak jak Beniamin uczucia swojego -
308 6    |                  fałszerzy - nie - i oni tak nikczemnej nie ulegli słabości.
309 6    |             jeszcze gorszymi - niechże i tak będzie - przyjmuję romans