Rozdzial

  1 Wstep|                  w domu Emilki obsiadali, co dzień prawie, przez całe,
  2 Wstep|           drobnych cnót cierpienia - lecz co tam dzisiaj po nich - cnoty
  3 Wstep|               szczęścia, o prawo do tego, co dobrym dobroć ułatwia, co
  4 Wstep|                 co dobrym dobroć ułatwia, co chętnym czynnymi być daje.~
  5 Wstep|              przez szczęście rozumiem to, co zbawiennym wpływem wznosi,
  6 Wstep|              naszego, a nieszczęściem to, co go poniża, nikczemni i gnębi.~
  7 Wstep|                  przykrości wielu. Jednak co korzystniejsze, trudno by
  8 Wstep|                  cóż się miała gniewać, o co niepokoić, kiedy ci, którzy
  9 Wstep|                wszystkie serca ujmowała i co dziwniejszym zdawać się
 10 Wstep| usprawiedliwieniem; ja sama nieraz, kiedy co złego zrobiła, a chciała
 11 Wstep|            zawodne i kłamliwe serce, lecz co tam oni wiedzą tacy ludzie,
 12 Wstep|               dziwactw dnia dzisiejszego, co szczególniej ku Auguście
 13 Wstep|                  zajmują owe dobre matki, co w nich widzą swojej własnej
 14 Wstep|              lekarstwo. A jednak ta Anna, co tak ciągle drugimi się zajmowała,
 15 Wstep|                wielką przyjemnością... bo co za ręka!...~Niezgrabnie
 16 Wstep|                  po trochu tym wszystkim, co w niej napisałam, chociaż
 17 Wstep|                 wcale.~Z mężczyzn, którzy co wieczór prawie uzupełniali
 18 Wstep|               ostatnia godzina. Alchemik, co by wziął trzech ludzi z
 19 Wstep|                  egoizm. On i egoizm? On, co tak szafował zdrowiem, majątkiem,
 20 Wstep|                    majątkiem, szczęściem, co dla przyjaźni lub szlachetnego
 21 Wstep|                   była tak wydatną w tym, co czynił, tak zainteresowaną
 22 Wstep|              figle widział złośliwe. Bądź co bądź, Henryk daleko więcej
 23 Wstep|               może przez próżność czynił, co przez zapał czynić tylko
 24 Wstep|                   że w obrachunku ta sama co i innym suma im wypadnie.
 25 Wstep|                 czyste i prawe instynkta; co ukochasz, dobrym będzie,
 26 Wstep|                  ukochasz, dobrym będzie, co cię rozraduje, to ci siłą
 27 Wstep|                sąd i pojęcie na wszystko, co się stało, tylko nie ma
 28 Wstep|               tylko nie ma pojęcia na to, co się w tobie dzieje; a gdy
 29 Wstep|                 trzeba poprzestać na tym, co kto przyniesie, szczególniej
 30 Wstep|                jest daleko więcej takich, co nic nie przynoszą, a nawet
 31 Wstep|              przynoszą, a nawet i takich, co wynoszą ze wspólnej towarzystwa
 32 Wstep|                 była - zupełnie jak gdyby co kilka miesięcy przychodził
 33 Wstep|            każdemu wypowiedział wszystko, co mu do myśli przychodziło -
 34 Wstep|                 teraźniejszości grzechem. Co do mnie, szczerze wyznaję,
 35 Wstep|             cyganka-żebraczka nie miała w co otulić. Nam przecie musiało
 36 Wstep|               grzechem.~- Jak z grzechem? co za przyrównanie - podchwyciła
 37 Wstep|                  Bo niebezpiecznie.~- Ej! co tam niebezpieczeństwo! A
 38 Wstep|                 na kobiercu Teofil.~- Ale co łatwiejsze, to mniej piękne -
 39 Wstep|             mówisz - odezwał się Henryk - co łatwiejsze, to mniej piękne,
 40 Wstep|            łatwiejsze, to mniej piękne, a co mniej piękne, to mniej prawdziwe
 41 Wstep|                   mu Leon.~- Mylisz się - co ja chcę, to już tak jest -
 42 Wstep|                  na zimniejszym, niż ten, co słyszycie, wichrze. Jeszcze
 43 Wstep|              mniej zdatnymi nas czynią.~- Co wy gadacie o cnotach nadzwyczajnych? -
 44 Wstep|              oburzeniem odrzekł Henryk. - Co to są cnoty nadzwyczajne?
 45 Wstep|                  nieszczęście i grzech?~- Co to jest nieszczęście i grzech?
 46 Wstep|               często są nieszczęśliwi ci, co kochają, i często grzeszni
 47 Wstep|                   się wtedy. - Uchwalcież co stanowczego, abym z pewnością
 48 Wstep|                Przecież wam trzeba kogoś, co by przyjął ustawę - ja będę
 49 Wstep|                Między nami nie ma nikogo, co by był od "Dzieciaka" młodszy.
 50 Wstep|                  i Augusta z Henrykiem.~- Co to znaczy, Humboldcie? -
 51 Wstep|               kącie pokoju Beniaminowi. - Co to znaczy? Przy tak ważnej
 52 Wstep|                   chorobę milczenia.~- Po co ty mu się zawsze sprzeciwiasz,
 53 Wstep|             wskutek osobliwego wypadku.~- Co za szkoda, że dzisiaj przystąpił
 54 1    |               uśmiechem na ustach poszedł co prędzej do żony swojej,
 55 1    |                jego własnej natury łączą. Co do mnie, taki mam - w tym
 56 1    |                przed Katonem Velasquez'a, co sobie piersi tak krwawo,
 57 1    |                   mego i stał mi się tym, co nazywają skłonnościami,
 58 1    |            ptaszkiem - wesołą makolągwą - co do mnie w klateczce na każdy
 59 1    |                 zrobiłem: przykrość temu, co już cierpiał.~- Ale kiedyś
 60 1    |                  jakiejś cząstki ze mnie, co na drobno łamaną falę rzeczki
 61 1    |                  chciej gonić za tą wodą, co tak wolno płynie, nie dogonisz,
 62 1    |                 zobaczysz, jak makolągwa, co cię kochała, co ci z dłoni
 63 1    |                makolągwa, co cię kochała, co ci z dłoni ziarnka jadła,
 64 1    |                dalej" jest to, braciszku, co nas w życiu opuszcza, co
 65 1    |                  co nas w życiu opuszcza, co nas kochać przestaje. -
 66 1    |                  dość wesołym głosem - po co ci pytać, gdzie to jest "
 67 1    |                wtedy dopiero zrozumiałem, co to jest "daleko", i zrozumiałem,
 68 1    |                   daleko", i zrozumiałem, co to jest "kiedyś w przyszłości".~
 69 1    |         Beniaminku. Potem wzięła, wybrała co świeższe, co trwalsze, co
 70 1    |              wzięła, wybrała co świeższe, co trwalsze, co w cieple rąk
 71 1    |                 co świeższe, co trwalsze, co w cieple rąk moich nie zwiędły,
 72 1    |                  odgadłem, uczułem tylko, co ona czuła, i gdy wszystkie
 73 1    |                    tak, człowieka nawet - co najsilniejszy, swej siły
 74 1    |               dziwna rzecz, jak wszystko, co dawniej było, wszystkie
 75 1    |                nową kołyską; bo chłopiec, co by za konia był pewnie krwi
 76 1    |                 miasteczkach przedawał, a co ładniejsze, to nawet do
 77 1    |              prześlicznie było. Napoleon, co w paczce czekolady książęcy
 78 1    |                  niej i mówcie tam sobie, co chcecie, moi państwo, ja
 79 1    |            wyciągnąłem ręce do góry, żeby co prędzej siodła się uchwycić,
 80 1    |                   konia zatrzymał.~- A to co będzie, Karolku? - spytałem.~-
 81 1    |           doskonale nie tylko mego brata, co z siodła zeskoczył, przede
 82 1    |                 przemożnymi łapami wilka, co choć targany przez Molocha,
 83 1    |               jeszcze, nie tylko Molocha, co w kudły przeciwnika łeb
 84 1    |                 Beniaminie, a czy czujesz co w twojej własnej piersi? -
 85 1    |                 na całe życie swoje - to, co usłyszysz w tej chwili,
 86 1    |                   usłyszysz w tej chwili, co widzisz przed sobą, co czujesz
 87 1    |                    co widzisz przed sobą, co czujesz w sobie - to wszystko -
 88 1    |               gdybym chciał powtórzyć te, co na mnie więcej zrobiły wrażenia,
 89 1    |                    Teklo, Edmundzie - ci, co życia nie znają, co je poznali
 90 1    |                   ci, co życia nie znają, co je poznali aż do stracenia
 91 1    |                   surowym krytykiem, mnie co dzień, jak coś nowego, bawiły
 92 1    |                  wydarło.~- Ojcze, ojcze, co ci jest? Czy cię co boli? -
 93 1    |                ojcze, co ci jest? Czy cię co boli? - spytałem prędko,
 94 1    |                   ustach.~- Ojcie, ojcze! Co cię boli? powtórzyłem z
 95 1    |               czego już nie ma, wszystko, co jest, wszystko, co będzie,
 96 1    |              wszystko, co jest, wszystko, co będzie, to się znajdzie
 97 1    |            znaczków mogę kiedyś wiedzieć, co robili umarli, słyszeć,
 98 1    |             głębię duszy ludzkiej. Ja też co prędzej wszystkich nauczyłem
 99 1    |        chcieliście ode mnie, ja mam tylko co do wypadków mego życia waszą
100 1    |                 ręka szatana, któremu on, co nie jest Chrystusem, jak
101 1    |             świata użytecznych zdolności, co tak bez śladu~zniszczeją,
102 2    |               swojego; niech kiedyś dłoń, co na jego dłoni z niezawiedzioną
103 2    |                 aż nudno patrzyć na mnie. Co to jest, tak się zestarzeć
104 2    |                  siostra zaprzeczyła temu co prędzej, lecz Cyprian nie
105 2    |              radości stworzona...~Oh! już co wtedy, to się sam za sobą
106 2    |            nieszczęście wygląda jak pies, co milczkiem kąsa, jak stara
107 2    |                  kąsa, jak stara dewotka, co pobożnie obgaduje, jak Żyd
108 2    |                 Żyd lichwiarz obszarpany, co dukaty obrzyna i co ci wszystką
109 2    |           obszarpany, co dukaty obrzyna i co ci wszystką złotą monetę
110 2    |                rzekł niedbale:~- To wcale co innego - Bohdan starszy
111 2    |                ust przygryzł.~- Ja pytam, co ci się śniło? - powtórzył
112 2    |                 Pomówimy o tym, tylko weź co cieplejszego na siebie lub
113 2    |                  się zaziębisz - a to weź co ciepłego - a to jedz - a
114 2    |          szyderstwo pospólstwa to harpia, co serce wygryza; obelga śmiechu
115 2    |                widzach, śmiej się z tych, co o tobie wątpili - bierz
116 2    |                 małżeństw uroczystością - co mi po tej dziewicy, która
117 2    |               rumienie to krew, to życie, co z przepełnionej organizacji
118 2    |                   ona nie była ową Medeą, co żywiołom rozkazuje, ale
119 2    |                  nie mieli tej wyobraźni, co wam w poezję każdy całunek
120 2    |                ozłoci, tej śmiałej myśli, co z każdej chwili radośniej
121 2    |          radośniej chwilę siły wyciągnie, co zawsze nową prawdę wykryje
122 3    |               Lecz być artystą wszakże to co innego, jak być używającym.
123 3    |                  serce do ukochania tego, co używa - ukochanie samo w
124 3    |               płynąć - ale jak tworzy? na co tworzy? to jest w nim odrębnością,
125 3    |                   nich pałce, przenosi je co prędzej na kościane klawisze
126 3    |                   na smyczka włosienie, i co podsłuchał, odgrywa dokładnie,
127 3    |                  drogą swoją... Patrzcie, co za ogień wyborny! świeci
128 3    |          rzucajcie mu na pastwę wszystko, co chcecie, tylko nie rzucajcie
129 3    |                   Gwebry? czciciele tego, co świeci? Ja wam powiadam,
130 3    |                    sabeizm intelektualny; co jest boskiego w artyście,
131 3    |                  to dane przez was i wam; co jest boskiego w artyście,
132 3    |                  żeby stanęło przed wami; co w nim boskiego, to przez
133 3    |            odmiennym gatunkiem człowieka; co tam sądzić, ganić, chwalić,
134 3    |               każdą kroplę ożywczej wody, co martwe jego czoło rzeźwiła,
135 3    |                   w każde słowo pociechy, co przerażoną i drżącą matkę
136 3    |                 lecz gdy nas to zadrażni, co nawet innym na jeden uśmiech
137 3    |                 nie zda, gdy nam dokuczy, co innym także zawadą lub zgorszeniem
138 3    |              zadumałem się nad wszystkim, co mi Cyprian przed swoim zemdleniem
139 3    |             Najpierw... już ja zgaduję, o co najpierw - i szkoda, bo
140 3    |                 zachwyceniu stałem, usta, co się nie skarżą, łzy, co
141 3    |                   co się nie skarżą, łzy, co bez wiedzy płyną, dusza
142 3    |                    i sił swoich nie ma po co żałować! Ja dziś rozumiem,
143 3    |         niecierpliwość - ale kto nie wie, co go później spotka, lub też
144 3    |                  wartość. A jak tu oddać, co ja łzami mymi okupiłem?
145 3    |                 okupiłem? A jak tu oddać, co mię tyle cierpień kosztowało?
146 3    |         szyderstwo Bogu i pluje na świat, co mu niezrozumiały, niepojęty,
147 3    |          dziwaczyć, miał gorączkę, ale po co ja go słuchałem, tak słuchałem
148 3    |                Aspazja, ta kochanka moja, co mi zobojętniła na koniec
149 3    |                wszystkich kobiet wdzięki, co wiecznym złudzeniem, nieodstępną
150 3    |               pojąć smutnym... nie... mów co chcesz sobie - smutek ci
151 3    |                 po ziemi jak gad plugawy, co by niechętnie miejsca ustępował;
152 3    |              niecierpliwy, ale częściej - co mi po tym spojrzeniu! Ja
153 3    |                  moja. Pierwej żyłem tym, co mi samo przez się z życiem
154 3    |                   po wiedzę. Pierwej, gdy co nie było ukochaniem moim,
155 3    |                  i tylko wtedy niby ptak, co wszystkie pióra do lotu
156 3    |                lotu rozwinie, niby okręt, co wszystkie żagle na wiatr
157 4    |                 nim zdążyłem pomiarkować, co to być mogło, już mój Sokół
158 4    |                 rżeniem boleści i trwogi, co to je kwikiem końskim nazywają,
159 4    |                 chwili owładnąłem Sokoła, co się zżymał i wyginał, potoczyłem
160 4    |                     nie zastanowiłem się, co chcę uczynić, co zrobię?
161 4    |        zastanowiłem się, co chcę uczynić, co zrobię? tylko instynktownie
162 4    |              gotowych do usług stanęło.~- Co pan rozkaże?~- Jakiego pan
163 4    |              Baltazara! To najbogatsze.~- Co też ty wygadujesz - ten
164 4    |                 przebierać - ot, ja wiem, co on wybierze, pewno szatę
165 4    |                 dla przeciwieństwa z tym, co go odsłaniał widokiem. Bo
166 4    |            diamentów, rubinowe połyski. A co tam głów, co rąk, co tam
167 4    |                   połyski. A co tam głów, co rąk, co tam szat w ruchu! -
168 4    |                    A co tam głów, co rąk, co tam szat w ruchu! - a ile
169 4    |                  nie mogły bez wątpienia, co znaczy takie bezsłowne uniesienie
170 4    |               mego umysłu i to zazwyczaj, co się zdawało być przeznaczonym
171 4    |              duchu zdobyć się mogą, klej, co w spójności trzyma mędrców
172 4    |                widzenia tak ogólny, że na co spojrzę, to mi się przedstawi
173 4    |                  wzroku innych, a dopiero co ja tam dojrzę w przydatku,
174 4    |                   twór - ale zawsze, bądź co bądź, ja od źrenicy mojej
175 4    |             proszę was, powiedzcie mi, na co się niepojętość przyda?
176 4    |                się niepojętość przyda? na co ja przydałem? Ach! prawda,
177 4    |                   niezjawioną, a człowiek co ma - a ja co mam? Szaleństwo...~
178 4    |                   a człowiek co ma - a ja co mam? Szaleństwo...~Wtedy
179 4    |                  jaką to była ta kobieta, co mi życie wzięła - bo jaką
180 4    |               połyskami topazu aureolę. - Co do jej oczu, to prawdę powiedziałem:
181 4    |                użytku, nie do szczęścia - co za dziwna sprzeczność z
182 4    |                każdy wyraz myśli każdej - co za dziwna sprzeczność z
183 4    |                   jeszcze od krwi dopiero co ubiegłej lub gorącym już
184 4    |                  lub gorącym już od krwi, co ma z pierwszym serca uderzeniem
185 4    |              serca uderzeniem nadpłynąć - co za sprzeczność, co za najdziwaczniejsza
186 4    |            nadpłynąć - co za sprzeczność, co za najdziwaczniejsza sprzeczność
187 4    |               głosem, tymi swoimi ustami.~Co za szczęście, że jak już
188 4    |               zwierzenie.~- No, patrzcie, co to za mała gadzina! - ozwał
189 4    |                   swej szaty. Właśnie ta, co cię zagadła, jest wielką
190 4    |             podobne do owej cząstki tego, co ja się domyślam, gdyż naprawdę
191 4    |                nie śmiem powiedzieć tego, co wiem...~- Pani urodziłaś
192 4    |                zaczęła.~- Czy rozumiecie, co to znaczy? - to znaczy,
193 4    |                  szatan tak nienawidzi.~- Co ty wiesz, góralski chłopcze?
194 4    |                 wiesz, góralski chłopcze? co ty wiesz, Beniaminie. Szatan
195 4    |       najnieprzystępniejsza tajemnica? To co trwa, to co istnieje - to
196 4    |                 tajemnica? To co trwa, to co istnieje - to Bóg wyrzucił
197 4    |                miłością bożą - kocham to, co moje - a moim jest to, co
198 4    |                 co moje - a moim jest to, co tak do mnie należy, jak
199 4    |                 napojem wypiję, moim ten, co legnie w grobie. Patrzcie,
200 4    |                   choroba - ta poczwara, ~Co się... co się nudą zwie!...~~
201 4    |                   ta poczwara, ~Co się... co się nudą zwie!...~~I nie
202 4    |                   twej skroni, ~Wachlarz, co nim dłoń twa chwieje, ~Gazę,
203 4    |                   goni, ~A czy będzie tam co po niej - ~O to starych
204 4    |                 łysin swoich nauczycieli, co znaczy, że pierwej musiał
205 4    |              apetyt i pić już nie lubił - co uważa za największe nieszczęście
206 4    |                 dziś kocha jakąś kobietę, co ma ciemne oczy, białe ręce
207 4    |                   wyrażeniem, by każdego, co inaczej postępuje, jasny
208 4    |                  to pierwsza pieszczota, ~Co biedne dziecko na tej ziemi
209 4    |             nadziei młodzieńczego serca, ~Co ci spełnienie pięknych czynów
210 4    |               domowych! ~To głos radości, co na progu wita ~Wracającego
211 4    |                  losu niemylność jedyna, ~Co gdy świat cały błotem cię
212 4    |               zniosę, ~Pobłogosławię tym, co kląć mi będą, ~Uścisnę rękę,
213 4    |              odjedzie, nie wiedząc nawet, co mu tak dlatego nad uchem
214 4    |                  nieszczera parodia tego, co pierwej wręcz powiedziałem;
215 4    |             niedbale zwojami białej gazy, co jej niby obłok przejrzysty
216 4    |               spokojną, tak uważną na to, co jej prawił ów mężczyzna
217 4    |                  do nowego grzechu ludzi, co szydzić i bluźnić umieją.~-
218 4    |               swoje przyjęłaś. Ten ubiór, co ci się wydaje zapewne chwilową
219 4    |                wam być musi z przybyszem, co ani pojąć, ani uznać nie
220 4    |                 starców piętnastoletnich, co dla zabawy i wyśmiania twych
221 4    |                   siebie - wstydź się ty, co kochasz Aspazję, a macasz
222 5    |                   mignęło mi przez głowę, co prędzej wbiegłem do pokoju -
223 5    |                  marzeń i nadziei, że ja, co tak ukochałem, czułem, iż
224 5    |                głową i ręce zacierał.~- A co? - rzekł - czy panicz wiedział
225 5    |                   niespokojność i trwoga, co mi w piersiach oddech tamowała.
226 5    |                oczyma znajomym podpisem - co prędzej wziąłem, rozdarłem
227 5    |                   Miałeś brata Cypriana".~Co się potem ze mną stało,
228 5    |               wstała i przyszła zobaczyć, co się dzieje, i zobaczyła
229 5    |           tymczasem przemyśliwałem tylko, co by to zrobić, żeby ich oszukać,
230 5    |                   daleko ode mnie leżały, co więcej nawet, składała je
231 5    |                 tylko, mój kochany, i weź co cieplejszego, bo śniegów
232 5    |                   łóżka zapakuje, a wtedy co ja pocznę nieszczęśliwy?
233 5    |                   mi na żołądku usiadła - co ją zepchnąłem na chwilkę,
234 5    |                       lecz ja wiedziałem, co mnie czeka - pierzyna, szlafmyca
235 5    |                 która mi została jeszcze.~Co ma być, to się stanie -
236 5    |                  głosem - biedne dziecię, co tobie? czy ty doprawdy ubogi
237 5    |                tak lubię słońce - a woda! co za prześliczna woda była
238 5    |           wspominasz?~- Cyprian jest ten, co powiedział, co mi pokazał,
239 5    |                  jest ten, co powiedział, co mi pokazał, że ty mnie kochać
240 5    |                 słowa. Jeśli czujesz, że, co wyrzekłaś teraz, jest tylko
241 5    |                  wszystko - kim ja byłem, co mi Cyprian mówił, jak mi
242 5    |                  chorym, umarłym prawie - co tobie drażnić się z tak
243 5    |                   się z tak słabą istotą? co tobie na niepewność rzucać
244 5    |                   wam którą z tych bajek, co mi Teresia tak często opowiadała;
245 5    |                całuje go w skronie; mnie, co wiedziałem, że ona tym pocałunkiem
246 5    |                    prześlicznego kwiatka, co swoimi dzwoneczkami jak
247 5    |                   przewiera, nie ma ręki, co by pług lub radło wzięła,
248 5    |                      Oh! już zapomniałem, co za drogami biegłem przez
249 5    |                strony - a czy to rozbije, co mu najdroższym, czy w własną
250 5    |                dzieliła okruszynami tego, co ja jej dałem kochania.~Po
251 5    |               niegdyś postawa tego wilka, co Zittę za piersi chwytał.
252 5    |           wszystkich władz ducha ku temu, co już minęło!... Gdybym ja
253 6    |                     Chcę podziękować tym, co mię wsparli - odpowiedziałem
254 6    |                    że wołano: Beniaminie, co zrobiłeś! Matko, uspokój
255 6    |                 miłosierdziem wśród tych, co niegdyś z dumą i pociechą
256 6    |                   kroki spoglądali, tych, co wróżyli cnoty sercu twemu,
257 6    |           szczęście losowi twojemu, tych, co powtarzali z rozkoszą i
258 6    |                   ust twoich dziecinnych, co się lubowali nad pierwszymi
259 6    |                 Tereni, taż sama właśnie, co mi jałmużnę dała, przyszła
260 6    |                 owych jasnych pierścieni, co jej się niby potokiem złota
261 6    |             obraża, i ludzi nie gorszy.~- Co ty mówisz, Ludwinko, że
262 6    |              przekopałem się aż do rzeki, co nasz ogródek z łąkami dzieliła -
263 6    |                rzekłem nagle do siostry - co byś ty zrobiła ze mną, gdybym
264 6    |             dziwne usposobienie moje! Ja, co tak lubię smutkiem na rozrywkę
265 6    |              kobietę, czy ja bym przez to co złego innym ludziom zrobił?
266 6    |                   innym zacząć rozmowę:~- Co to trzymasz w ręku? - spytała
267 6    |                 Dawniej za nic to miałem, co więcej nawet: oburzenie
268 6    |                  miłości, to by wszystko, co się stało, było złem nie
269 6    |                  chwili podobnej, zamiast co byśmy mieli ku wyższej podążyć,
270 6    |                 jak chce się chwali, ten, co raz już wierzyć przestał,
271 6    |                  nie uwierzy, a dla tego, co już raz cierpieć zaczął,
272 6    |            proszki w otwartą ranę sypane. Co wieczór tylko miałem przystęp
273 6    |                  ciche słowa wyszły. Bądź co bądź, ja tej godziny nie
274 6    |                siłami się rzuciła, jeśli, co nie daj Boże, jest kto taki
275 6    |                córeczkę, ową dziewczynkę, co mi to pierwsza drzwi otworzyła
276 6    |                 do głębi duszy przejęty - co też to za dobroduszność! -
277 6    |                 chwili przypominam sobie, co gdzie przypada najlepiej.
278 6    |                   pełne takich bohaterów, co nie kochali nigdy, nie zmarnowali
279 6    |            słabości. Twój sąsiad, Leonie, co to za wielki człowiek! Bez
280 6    |               twój znajomy, pan sędzia... co to za głowa rozumna, jak
281 6    |                   Albert filozof - w tym, co powiedziałaś, jest jedno
282 6    |                 właśnie dlaczego, by miał co oddać i zburzyć, gdy przyjdzie
283 6    |                  by się wyróżnić od tych, co wszystko przedsięwziąć gotowi,
284 6    |               żegnany, nie żegnający" - a co się z nim później stało?