Rozdzial

  1 Wstep|               i muzyką samowaru - ach! bo nam wtedy tak dobrze było
  2 Wstep|                jednym z drugimi - ach! bo my wtedy kochaliśmy się
  3 Wstep|          stracił, niech nie odzyskuje, bo to okropność spostrzec,
  4 Wstep|           nikomu nie skłamało jeszcze; bo ona anioł i święta - dwie
  5 Wstep|        przekonaniu jest bardzo surowa, bo żadnemu z nich nie przebaczyła
  6 Wstep|               cnotliwymi się stali. O! bo głównie o innych chodzi.
  7 Wstep|               zwrotnego odwdzięczenia, bo nawet gdy ją kto kochał,
  8 Wstep|               Seweryna nie dowierzała, bo nawet gdy przyjazną rękę
  9 Wstep|           Felicję nazwałam szczęśliwą, bo rosła wśród dobrego, dobrą
 10 Wstep|                Sewerynę nieszczęśliwą, bo wśród złego całej dobroci
 11 Wstep|            młodych uderzały piersiach. Bo też trzeba powiedzieć, że
 12 Wstep|                nie wszyscy ją odgadli, bo to mało mówiąca, kamiennego
 13 Wstep|          najprzeczystszej wody. Trudno bo też wyobrazić sobie więcej
 14 Wstep|             nigdy nie skłamała nikomu, bo nigdy nie skłamała samej
 15 Wstep|             mógł tylko winę przypisać, bo czemuż lepiej nie zastanowił
 16 Wstep|                spokojniejsi i zdrowsi, bo Anna umiała wszystkiemu
 17 Wstep|                wielką przyjemnością... bo co za ręka!...~Niezgrabnie
 18 Wstep|         Beniamina z dwoma przydomkami, bo w dni uroczyste zwał się
 19 Wstep|              nich władzą i potęgą.~Oh! bo młodzież nasza, chociaż
 20 Wstep|               mogło, że dał się zabić, bo mu to wielką przyjemność
 21 Wstep|           pogarda śladem kłamstwa idą, bo kłamstwo każe się zawsze
 22 Wstep|              lepiej znacie się na tym, bo wy kochacie i wierzycie.
 23 Wstep|           natchnienia chwili obecnej - bo ja ci powiadam, że masz
 24 Wstep|               Leonie. Uszanuj starców, bo oni kiedyś młodymi byli,
 25 Wstep|             Przezwaliśmy go mistykiem, bo w tym roku właśnie uwierzył
 26 Wstep|                 lecz ja się ujmowałam, bo w tym korzyść nasza była -
 27 Wstep|           Dzieciakiem", nie dla wieku, bo starszym był od innych,
 28 Wstep|               mówię płachtę nie oponę, bo śnieg gruntu nie przykrył
 29 Wstep|          gruntu nie przykrył zupełnie, bo leżał w szmatach brudnych,
 30 Wstep|             się Tekla.~- A to czemu?~- Bo niebezpiecznie.~- Ej! co
 31 Wstep|     zastosowanie - odezwała się Anna - bo juściż miłość jest tym wszystkim,
 32 Wstep|                i kochanek nie mieli.~- Bo to łatwiej zostać świętym
 33 Wstep|          widują, to wszystko od razu - bo ja ani rzetelności w codziennych
 34 Wstep|                są nawet, ale dlaczego? bo gdy ich zewnątrz tysiąc
 35 Wstep|                 Mówić mi się nie chce, bo wiatr wieje, a ogień na
 36 1    |           pochwyciło wyraz dziecięcia, bo im do serca przypadał, a
 37 1    |               a ojciec go zatwierdził, bo takie było miano jego wielkiego
 38 1    |            naszej do mnie, Beniaminku, bo to twoja i wasza siostrzyczka,
 39 1    |                 a nie oczu, nie ciała, bo oczy miałem roztwarte, bo
 40 1    |              bo oczy miałem roztwarte, bo ciało silnie w jednymże
 41 1    |                nie powiem, Beniaminku, bo ptaszyna daleko - oh, daleko!
 42 1    |           chwilach mojego dzieciństwa, bo Karol z nas wszystkich najmniej
 43 1    |     narodzinach zupełnie nową kołyską; bo chłopiec, co by za konia
 44 1    |                mógł przyjść do siebie, bo on po zaporosku swoją Zittę
 45 1    |               najmilszych przedmiotów, bo zapomniałem powiedzieć,
 46 1    |           długiej powłóczystej szacie; bo i czegóż ja tam nie widziałem! -
 47 1    |           patrzę ciągle, siostrzyczko, bo to piękniejsze niż wszystkie
 48 1    |             wsadzi - i lepiej jeszcze, bo mi jest tak dobrze, jak
 49 1    | Wiśniowieckiego, i łańcuchy Zygmuntów; bo też przyznać trzeba, że
 50 1    |          bardzo uważnie się wpatrywać, bo za okno wywieszona makolągwa
 51 1    |              siły i dobroci obliczu. - Bo mój ojciec był dziwnie pięknym
 52 1    |              nadmieniłem jeszcze. Ach! bo dla mnie w każdym wspomnieniu
 53 1    |                 dlaczego? Oto dlatego, bo miałem matkę!... bo w każdej
 54 1    |           dlatego, bo miałem matkę!... bo w każdej chwili podobnej
 55 2    |                Dzieci się pozjeżdżały, bo już nie wszystkie pod rodzinnym
 56 2    |         potakującą dałeś mi odpowiedź, bo cię miałem zaraz drugim
 57 2    |               i znowu patrzył na mnie.~Bo ja podobno piękny, ale to
 58 2    |             wieczerzy na rysy wybijać, bo ja także baczniejszą na
 59 2    |              zapewne uważać to musiał, bo przez chwilę milczący i
 60 2    |                choćby i octu z żółcią, bo znów jesteś prześliczny,
 61 2    |                koniecznie szczęśliwym, bo jak nie, to zbrzydniesz,
 62 2    |              zbrzydnie w nieszczęściu, bo jego twarz do odbijania
 63 2    |      wszystkich praw człowieczeństwa - bo walka z nieszczęściem jest
 64 2    |                jest najwyższym prawem, bo walka z nieszczęściem jest
 65 2    |          ubieraj jej w takie łachmany, bo się dzieci straszą - i schyliwszy
 66 2    |               czekaj na to, Cyprianie, bo się przeziębisz jeszcze.
 67 2    |           braciszku, nie gniewaj mnie. Bo to widzisz, mój drogi -
 68 2    |               wieniec olimpijski twój, bo dla tłumu wielu śpiewało,
 69 2    |       odpowiednie choćby i szaleństwo, bo przecież wszystkie arterie
 70 2    |         niewprawny - daj pokój lepiej, bo tysiące patrzą na ciebie:
 71 2    |                Śpiesz się, śpiesz się, bo cię uprzedzi tamten wóz
 72 2    |             nigdy zbrodni nie popełni, bo wiecznie kochaną będzie;
 73 2    |              tak szczęśliwi nie byli - bo szczęście - słuchaj, niech
 74 3    |              tworzy tylko, tworzy zaś, bo ma zdolność i musi tworzyć,
 75 3    |               zdolność i musi tworzyć, bo tego wymaga organizm całej
 76 3    |            organizm całej jego istoty, bo pszczoła także musi miód
 77 3    |              jeszcze niebezpieczniej - bo wiecie przecież, że on uczuciem
 78 3    |            artystów z ołtarzy waszych, bo to nowe bałwochwalstwo tylko,
 79 3    |         dziękował, ale mówić nie mógł, bo zanadto był osłabiony -
 80 3    |                co najpierw - i szkoda, bo trochę przecierpisz, teraz
 81 3    |              mój Beniaminie, to dobre, bo to szczęśliwe, tego odpychać
 82 3    |              potem! Oto dlatego tylko, bo żyli! - żyli wszystkimi
 83 3    |              drętwiejących rąk swoich, bo z jutrem łączy go coś silniejszego
 84 3    |         odrzekłem wolno, z namysłem.~- Bo też ty niczego nie rozumiesz,
 85 3    |           Zrobiwszy tyle, zadrżałem... bo mi się zdało, że już więcej
 86 3    |             mnie to utrzymuje właśnie, bo juścić pewnym zdaje mi się,
 87 3    |             najwięcej, najprawdziwiej, bo wtedy i tylko wtedy niby
 88 4    |              okulbaczenia przygotował, bo niemylnie po skończonej
 89 4    |                to jakaś uczta zapewne, bo mię niby dźwięk muzyki zaleciał,
 90 4    |              nie odzwyczaiłem narowów, bo mi jakoś było przyjemniej
 91 4    |              co go odsłaniał widokiem. Bo jakiż widok, moi państwo!
 92 4    |              tylko klęknij i módl się, bo już ucichła burza, najczystsze
 93 4    |           wezgłowie, zdjąłem kapelusz, bo mi dla skroni wszystkimi
 94 4    |               dziwactwo i niepojętość. Bo proszę was, powiedzcie mi,
 95 4    |          kobieta, co mi życie wzięła - bo jaką ja widziałem ją potem,
 96 4    |         spojrzeniem patrzących na nią, bo to spojrzenie musi w proch
 97 4    |           oddaje - Bóg wiecznie kocha, bo wiecznie posiada - wiecznie
 98 4    |            posiada - wiecznie posiada, bo wiecznie niszczy. - Cóż
 99 4    |              mój brat śpiewać zacznie, bo chociaż to najlepsze, najniewinniejsze,
100 4    |               gdy śpiewać nie skończy, bo chociaż on dowcipniejszy,
101 4    |              zamknąć chciał powieki - ~Bo gdym zamknął - ach! to cuda, ~
102 4    |            droga,~Nie zazdroszczę mu! ~Bo gdy wspomnę, że spojrzenie, ~
103 4    |                rozkosz - pijmy wino - ~Bo czas biegnie, a śmierć goni, ~
104 4    |                nie zazdrościł nikomu - bo, o ile mogłem z trochę ciemnej
105 4    |              prawdę matka powiedziała,~Bo tam jest anioł, tam ciche
106 4    |             wtedy:~"Przebacz i kochaj, bo jesteś kochany". ~To jest
107 4    |         zamówiony tłumacz - dość tego, bo ja zapomnę i Beniamin odjedzie,
108 4    |               ogarnął, spuściłem oczy, bo czułem, że mi się łzami
109 4    |                Żal mi się jej zrobiło, bo czułem już, jak to można
110 4    |              cię pożegnać przyszedłem, bo mi tu niedobrze, bo mi gorzko,
111 4    |       przyszedłem, bo mi tu niedobrze, bo mi gorzko, smutno, duszno.~-
112 4    |             sama byłabym jej słuchała, bo już tamte znam, a twojej
113 4    |       starszemu lucyperkowi dać rózgą, bo zapewne on musiał cię w
114 4    |               gniewać i dziwić możesz, bo nie wiesz, kogo w progi
115 4    |                 przed sumieniem twoim, bo mogłaś być hojniejszą dla
116 4    |                mnie ona - piękniejsza, bo kochająca - bogatsza, bo
117 4    |               bo kochająca - bogatsza, bo szczęśliwa - i z tą będzie
118 5    |      niezachwiana, spokojność rozumna, bo taka kobieta żyła przecież,
119 5    |          przypomniałem sobie wszystko, bo oczy moje padły na te wyrazy
120 5    |         zatrzęsła, przestraszyłem się, bo myślałem, że krzyknie na
121 5    |              siedziała. Kłopot wielki, bo suknie daleko ode mnie leżały,
122 5    |             greckich na nogi koturnów, bo inaczej Aspazja mi powie - "
123 5    |                 i weź co cieplejszego, bo śniegów pełno na wierzchołku
124 5    |            wstać, chodzić, ruszać się, bo albo mnie wysyłała po Cypriana,
125 5    |             przytulić do łona swojego, bo on kazał i umarł.~- Cicho,
126 5    |           złemu już nie uwierzę nigdy, bo ty mię kochać będziesz -
127 5    |               kraju się rozeszły. Ale, bo też prawda, że wielkie,
128 5    |            Bardzo prędko poznałam cię, bo mam wzrok bystry i wierną
129 5    |             pamięć, ale nie zawołałam, bo mi się podobałeś w tym uśpieniu
130 5    |                z trudnością - Aspazjo! bo wszakże tobie Aspazja na
131 5    |               więc, Aspazjo - słuchaj, bo to jest chwila jedyna, może
132 5    |                się, biedny człowiecze, bo twoja śmierć bliska.~A on
133 5    |           naszego szczęścia uzupełnia, bo wieczność obiecuje.~Aspazja
134 5    |           nasze i tam żyjmy, kochajmy, bo tam przyobiecany kraj Chanaanu,
135 5    |             historii życia nie weszło, bo to nie byłem ja - to były
136 6    |               się więcej modlić muszę, bo w nich zawsze więcej byłam
137 6    |              kolana wspartymi głowami, bo jej palce kolejno mego i
138 6    |            zwykle po ołtarzach malują, bo jeśli on jest takim, jak
139 6    |              widać było, gospodarstwa, bo dachy stodół równały się
140 6    |              przedmiotów się tworzyły, bo w kształt jednego rozwijała
141 6    |                zamknąłem jeszcze oczy, bo się bałem... Lecz na próżno -
142 6    |                  masz trochę gorączki, bo dziś może zanadto się zmęczyłeś,
143 6    |               patrzyć na niego?~- Nie, bo on mi okropne chwile przypomina:
144 6    |              wstręt do tego malowidła, bo dziwne usposobienie moje!
145 6    |             chwila jest koniecznością, bo jest szczęściem i udoskonaleniem.~-
146 6    |                znalazłem.~- Ostrożnie, bo go zepsujesz - patrz, już
147 6    |         nienawidzę - on kochać będzie, bo kochanie jedyną nieśmiertelnością
148 6    |                w czynach szlachetnych. Bo na obrazie widać to wszystko,
149 6    |          której przybędziesz do mnie - bo ja, Aspazjo, ja nie pójdę
150 6    |              się w zwątpienie zupełne, bo niech tam kto jak chce się
151 6    |         utajone przede mną szczęście - bo juścić, gdyby kto był powiedział,
152 6    |      trzydzieści; bez zmyłki pamiętam, bo pilnie liczyłem - trzydziestego
153 6    |                  Żegnam cię, synu mój, bo muszę wybadać Aspazję, dlaczego
154 6    |                  nie zbawienie zbawię, bo nie kocham was...~- I nic
155 6    |              ja roześmiałem się tylko, bo Kain może miał słuszność.
156 6    |           każdy pewnie na pamięć umie, bo pewnie każdego spotkały
157 6    |              wyższej poświęcić prawdy; bo w naszym światowym chaosie
158 6    |         wszystko przedsięwziąć gotowi, bo nic nie mają do stracenia...~-
159 6    |           światłością myśli rozpłoną - bo praca dla bliźnich, Felicjo,
160 6    |                dopisze w przyszłości - bo ku temu innych stygmatów