Rozdzial

  1 Wstep|           uraza lub żal gorzki śladem za tymi lub owymi biegną. Gdyby
  2 Wstep|              Emilii - znała jej dusza za to okropność daremnych wysileń
  3 Wstep|           tworzące taką kobietę, jaka za trzysta lat, najprędzej
  4 Wstep|               obrazków, rozpieści was za lada poczciwszą obietnicę,
  5 Wstep|               zniszczenie uważała ona za najlogiczniejsze dla wszelkiej
  6 Wstep|             swoich. Felicja, choćby i za najartystyczniejszych wrażeń
  7 Wstep|             poczciwa jestem, aż słowo za słowem uwierzyłam jej nieraz
  8 Wstep|            była nią nawet. Wewnętrzna za to jej duszy historia rozwijała
  9 Wstep|          odzywał, a młode orlę często za to niejedną z nas i skrzydłem
 10 Wstep|              mu jest wolno.~Nie idzie za tym, by temu lub owemu w
 11 Wstep|         wielką przyjemnością... bo co za ręka!...~Niezgrabnie tutaj
 12 Wstep|            przy poprzedzających nieco za trudny obowiązek.~Lepiej
 13 Wstep|              surowych sędziów okupić. Za głos kobiet ręczę przynajmniej -
 14 Wstep|            zbrodni. - Każdy czyn jego za to był doskonałym zaprzeczeniem
 15 Wstep|              ciebie kiedyś uszanowano za to. Radź się ludzi doświadczonych,
 16 Wstep|    najcięższej nauce - w numizmatyce. Za jeden ugrynszpaniony pieniążek
 17 Wstep|        grzechem.~- Jak z grzechem? co za przyrównanie - podchwyciła
 18 Wstep|           życiu nie stanęła.~- Ale im za to stanęła pomocą tak wielką! -
 19 Wstep|             się wszystkiego - jeszcze za życia ucieknę z ziemi, to
 20 Wstep|   przegalopowałeś trochę - powtórzyła za Teofilem Emilia. - Rodzinne
 21 Wstep|               przyklasnęła Augusta.~- Za sto lat - dokończył Leon.~-
 22 Wstep|             emancypację miłości - kto za i kto przeciw - ty sama,
 23 Wstep|        odezwała się Anna - powietrzna za oknem muzyka i te płomienne
 24 Wstep|              osobliwego wypadku.~- Co za szkoda, że dzisiaj przystąpił
 25 Wstep|              i przeszło, ale historia za długa.~- Ja tak lubię historie
 26 Wstep|                 Ja tak lubię historie za długie - prosiłam bardzo
 27 Wstep|                Biografia! - wołaliśmy za przykładem Teofila.~- No,
 28 1    |              Przy końcu naszego sadu, za rzędem wierzb bujnie rozrosłych,
 29 1    |             widzenia - zaraz pobiegły za nim oczy moje dziecinne,
 30 1    |         Ludwiko? Ludwika nie patrzyła za obłoczkiem, jednak widziała
 31 1    |              Oto patrz - chciej gonić za tą wodą, co tak wolno płynie,
 32 1    |           przez łączkę - niebo będzie za polem, idź przez pole -
 33 1    |             przez pole - niebo będzie za lasem, idź przez las - niebo
 34 1    |               las - niebo będzie znów za łączką, znów za polem, lasem,
 35 1    |           będzie znów za łączką, znów za polem, lasem, rzeczką, a
 36 1    |         wyleci, a tobie będzie smutno za nią i spytasz może - Ludwinko,
 37 1    |              Szedłem, szedłem ciągle, za ogór, za pole i domek nasz
 38 1    |              szedłem ciągle, za ogór, za pole i domek nasz z oczu
 39 1    |           kołyską; bo chłopiec, co by za konia był pewnie krwi swej
 40 1    |          pewno nie byłby jej sprzedał za wszystkie Galicji i Lodomerii
 41 1    |          jednym rzutem oka wymierzył, za palec mój pociągnął i wilczysko
 42 1    |          obwiązał, Molocha pogłaskał, za uszy wytargał, w łeb szeroki
 43 1    |                 aż siostra wzięła mię za rękę.~- Beniaminie - rzekła,
 44 1    |            wspomnieniem, daremnie bym za to Cypriana i Terenię chciał
 45 1    |             uważnie się wpatrywać, bo za okno wywieszona makolągwa
 46 1    |             wie nawet, czy klamka nie za zbyt wysoko dla mej ręki
 47 1    |     zamyślenie i surowość jakąś, lecz za to w całym rysunku ust dość
 48 1    |              były i powiedział mi, że za pomocą tych znaczków mogę
 49 1    |               nikt nie zrozumiał.~Ale za to zrozumieliście mój wiek
 50 2    |        okolicach. Trzy siostry poszły za mąż: Julcia, Bronisia i
 51 2    |      Lubelskiego na czas krótki tylko za urlopem przyjechał, Cyprian
 52 2    |        chwilach radości swojej, jakby za szczęściem nieujętym tęskniąca.
 53 2    |                Na pewno jednak ręczyć za to nie mogę, Ludwinka nigdy
 54 2    |          zbliżyłem.~Cyprian objął mię za szyję, lecz nim do piersi
 55 2    |           zawołał Cyprian do stojącej za nim, odwracając się nieco.~-
 56 2    |              już co wtedy, to się sam za sobą ująłem.~- Radosną ją
 57 2    |               myślałem, że mi z czoła za pierwszym spojrzeniem wyczytałeś
 58 2    |               zabierać. Poszliśmy oba za jego przykładem, skoczyli
 59 2    |               błoną pociągnięty, lecz za to całe życie trupich piersi
 60 2    |             Grecji latach.~- Oh! nie, za to ci ręczyć mogę, we wszystkich
 61 2    |            starce, które cię poważnie za nieroztropność zgromią,
 62 2    |           zgasła. Schwyciłem Cypriana za rękę, ręka była zimna jak
 63 3    |              żywych... no i cóż? czyż za to przekleństwem rzucić
 64 3    |           drogą swoją... Patrzcie, co za ogień wyborny! świeci i
 65 3    |            uspokoić mogło. Cierpiałem za niego, za nich wszystkich,
 66 3    |           mogło. Cierpiałem za niego, za nich wszystkich, cierpiałem
 67 3    |     spojrzeniem i niepewnym uśmiechem za troskliwość dziękował, ale
 68 3    |             brata Cypriana".~- Cóż to za obraz? Cóż to za obraz? -
 69 3    |               Cóż to za obraz? Cóż to za obraz? - powtarzałem w małych
 70 3    |            były to owe sny i tęsknoty za niepoznanym uczuciem, owe
 71 4    |              wydawał, i nie wiem, czy za jego pomocą, czy za pomocą
 72 4    |               czy za jego pomocą, czy za pomocą ostrogi - na długość
 73 4    |              jednocześnie odrzekli:~- Za dwie godziny dopiero ma
 74 4    |       zwierzchniej sukni od ramion aż za piersi spadał.~- Moja pani -
 75 4    |              w świecie powagą) złożyć za gościnność dzięki, a na
 76 4    |           stroje.~- Przebierz się pan za Turka, to strój taki pyszny,
 77 4    |          starszy.~- Przebierz się pan za minstrela! to nierównie
 78 4    |        piękniej - głosował młodszy.~- Za rycerza! mamy zbroję lekką,
 79 4    |               całą złotem nabijaną.~- Za Albańczyka, oh! już lepiej
 80 4    |            Albańczyka, oh! już lepiej za Albańczyka!~- A ja powiadam,
 81 4    |       Albańczyka!~- A ja powiadam, że za króla z uczty Baltazara!
 82 4    |                taki młody, miałby się za jakiegoś starego króla przebierać -
 83 4    |           strojów mężczyzn i kobiet - za lada poruszeniem czoła,
 84 4    |               jakiś zmysł powszechny, za pomocą którego można przyswoić
 85 4    |         użytku, nie do szczęścia - co za dziwna sprzeczność z czołem
 86 4    |               wyraz myśli każdej - co za dziwna sprzeczność z licem
 87 4    |             uderzeniem nadpłynąć - co za sprzeczność, co za najdziwaczniejsza
 88 4    |                 co za sprzeczność, co za najdziwaczniejsza sprzeczność
 89 4    |            opowiem, jak to się umiera za życia, ale nie teraz jeszcze -
 90 4    |                tymi swoimi ustami.~Co za szczęście, że jak już wam
 91 4    |     zwierzenie.~- No, patrzcie, co to za mała gadzina! - ozwał się
 92 4    |              już nie lubił - co uważa za największe nieszczęście
 93 4    |              złe drogi porzucisz, ~Ty za nią idąc, znów do nieba
 94 4    |             żeby mi szczęście dała" - za panią matką pacierz - młynkował
 95 4    |                 rzekłem do młodszego, za rękę go biorąc.~- O, ja
 96 4    |               jej prawił ów mężczyzna za patrycjusza przebrany, jak
 97 4    |        spojrzawszy nawet, wzięła mnie za rękę, a młody patrycjusz
 98 4    |            smutku, jej~oczy szły niby za mną, ale jej oczy nie wołały
 99 5    |             te ubiory, które dla mnie za murem w otwartym pokoju
100 5    |           cień ku drzwiom, schwyciłem za klamkę i dalej w nogi. Zdawało
101 5    |     usłyszałem wkrótce głośne wołanie za sobą: "Panie Beniaminie!
102 5    |               niedokładnej odpowiedzi za nowy objaw choroby nie wzięła.
103 5    |          odpowiedziała wesoło - pójdź za to do łódki mojej, wrócimy
104 5    |               przełożyłem nieśmiało - za kilka chwil już będę miał
105 5    |             lubię słońce - a woda! co za prześliczna woda była w
106 5    |          życie odebrać?... Ja ci tego za złe nie wezmę.~- Oh! Boże!
107 5    |               mi z duszy cały mój żal za umarłym.~Od tej chwili zostałem
108 5    |          coraz słabsze; nie wychodził za próg domu, nie siadywał
109 5    |              nocy przyszedł ksiądz, a za księdzem chłopiec mały z
110 5    |           obiecuje.~Aspazja spojrzała za kierunkiem mej ręki i powtórzyła:~-
111 5    |        poszedłem, a ona objąwszy mnie za szyję: - Czy słyszysz? -
112 5    |               Oh! już zapomniałem, co za drogami biegłem przez te
113 5    |            ktoś trzeci. Ona go wzięła za rękę, swoją czarą o puchar
114 5    |            cudzy człowiek - wyszedłem za nim i szedłem długo przez
115 5    |            szpadę przy boku i puginał za pasem - bronił się odważnie,
116 5    |          postawa tego wilka, co Zittę za piersi chwytał. Nie uszło
117 5    |                Mnie rozpacz brała nie za kobietą, lecz za miłością
118 5    |            brała nie za kobietą, lecz za miłością moją. Nie mieć
119 5    |              jeśli przydamy tylko, że za Beskidem może, w rozkosznej
120 6    |            sobie i wszedłem do sieni. Za klamkę od pokoju ująć nie
121 6    |      pocałowałem jej rączkę i szedłem za nią.~- Czego chcesz jeszcze,
122 6    |               wtedy, nikt nie poszedł za mną - dopiero, gdy na spanie
123 6    |                przyszła matka, wzięła za rękę i poprowadziła do swego
124 6    |              prośba głosem i ścisnęła za rękę z przekonaniem i wiarą.~-
125 6    |           półkach stały, tak samo jak za życia ojca ułożone, roztworzyłem
126 6    |          czyja, ręka żelazna ścisnęła za nie - postąpiłem naprzód,
127 6    |         spojrzała na mnie, wzięła mię za puls u ręki i niespokojne
128 6    |        zielone i czerwone koła, które za tobą gonią, gdyś zbyt długo
129 6    |            uczułem wielką wdzięczność za wszelkie dobro, które od
130 6    |              które od ciebie wziąłem, za nauki, któreś mi ułatwiła,
131 6    |            nauki, któreś mi ułatwiła, za chwile natchnienia, któreś
132 6    |          natchnienia, któreś mi dała, za te godziny, w których z
133 6    |            głosu twojego. Wdzięczność za wszystko, Aspazjo - że umiem
134 6    |               tobie winienem. Dawniej za nic to miałem, co więcej
135 6    | okolicznościom - miłość moja świadczy za prawdą łączącego nas uczucia;
136 6    |           pierwszej chwili spokojnej, za pierwszym spojrzeniem na
137 6    |            spojrzeniem na twój obraz, za pierwszym słowem nadziei,
138 6    |     osobistość, a płótno ożywiało się za to i siedzące na nim postaci
139 6    |           mieniał, gdyby mi kto dawał za nią dobrze w rzeczywistości
140 6    |              przeląkł - potem było mi za ciemno - chłopca wołać za
141 6    |             za ciemno - chłopca wołać za daleko, a węgle jak na złość
142 6    |                świętą jest cnotą, żal za grzechy prosto do nieba
143 6    |           świszczał wszystkimi tonami za oknem. Ledwie pierwsze na
144 6    |            duszy przejęty - co też to za dobroduszność! - a toż przecie,
145 6    |         proszę ja pana z sobą, proszę za próg tego pokoju, od domu
146 6    |      zaprezentuję i przed krucyfiksem za wszystkich razem przysięgnę,
147 6    |            Twój sąsiad, Leonie, co to za wielki człowiek! Bez miłości
148 6    |          znajomy, pan sędzia... co to za głowa rozumna, jak dowcipnie
149 6    |              nami metodysta, który mu za to sprawiedliwość wymierzy...~-
150 6    |             będzie - przyjmuję romans za środek pedagogiczny dla
151 6    |          niego wyrobnik przybędzie.~- Za późno już! Za późno - rozbrzmiał
152 6    |           przybędzie.~- Za późno już! Za późno - rozbrzmiał jak wyrok