Rozdzial

  1 Wstep|         dopiero całą dramatyczność jego, chociaż w kształty wypadków
  2 Wstep|           zdążał. Dziwnie odbijała jego zdolność rozumowa, nadzwyczaj
  3 Wstep|   niemiecka rozdwoiła kierunek sił jego, zaczynała nawet grozić
  4 Wstep|     pewnikiem w życiu Alberta były jego obyczaje nieskażone, jego
  5 Wstep|          jego obyczaje nieskażone, jego charakter prawy i tak pełen
  6 Wstep|        miękkim wychowaniu, żelazna jego organizacja nie upadała
  7 Wstep|           przyjemność robiło. Inne jego z egoistami podobieństwo
  8 Wstep|          Przeczuwało się, że dusza jego, silnym pchnięciem bożym
  9 Wstep|          najosobliwszym dziwactwem jego osobliwej i dziwacznej indywidualności,
 10 Wstep|            wykrętów i zwodzeń były jego niedzielnymi, jego rekreacyjnymi
 11 Wstep|            były jego niedzielnymi, jego rekreacyjnymi dniami, wtenczas
 12 Wstep|      żywiołów składających moralną jego istotę wielce mu się stawała
 13 Wstep|           ową stroną o prawdziwość jego charakteru zaczepiała. Tak
 14 Wstep|           rozwinął w nim szkaradną jego wadę. Czy mu było potrzeba,
 15 Wstep|      przyświecała nad burzliwością jego szaleństw, namiętności i
 16 Wstep|         bezsenne nie mogły zwątlić jego troskliwej opieki. Dla matki
 17 Wstep|        gdyby nawet religia w sercu jego wygasła, przez matkę byłby
 18 Wstep|          jak zbrodni. - Każdy czyn jego za to był doskonałym zaprzeczeniem
 19 Wstep|        samych siebie zastosować do jego wymagań. Świat chce liczb?
 20 Wstep|    dykcjonarz? uczą się wszystkich jego wyrazów i myślą potem, że
 21 Wstep|            człowiekiem się zrobić. Jego miękka i wrażliwa natura
 22 Wstep|       uczonym, powierzchowność zaś jego w towarzyskim świecie były
 23 Wstep|     naszego grona się przyłączył - jego też przezwiska nie miały
 24 Wstep|          przedmiotowych osobistość jego choćby na ich uzupełnienie
 25 Wstep|      naszym przyjacielu wnioski. Z jego pięknych, lubo nieco przywiędłych
 26 Wstep|          Byłabym ręczyła nawet, że jego martwa spokojność jest siłą
 27 Wstep|         siłą męskiego charakteru - jego mierność ukrytą wyższością -
 28 Wstep|       mierność ukrytą wyższością - jego lenistwo, jak mówiła Felicja,
 29 Wstep|           się niby najgłówniejszym jego ogniwem. Emilia kilka suchych
 30 1    |   zatwierdził, bo takie było miano jego wielkiego bohatera, jego
 31 1    |           jego wielkiego bohatera, jego ideału wśród sławnych mężów -
 32 1    |       sympatie człowieka z treścią jego własnej natury łączą. Co
 33 1    |        tylko liczyć, tylko zbierać jego ziarna różnokolorowe - nad
 34 1    |        obłoczkiem, jednak widziała jego przejście i zrozumiała pytanie.~-
 35 1    |            Ludwince. Ludwinka była jego wybranką, jego najukochańszą
 36 1    |       Ludwinka była jego wybranką, jego najukochańszą z ukochanych,
 37 1    |        korcy owsa przysypano mu do jego składu, a przed rokiem,
 38 1    |       Lodomerii skarby. Zitta była jego czarną orlicą, jego dziką
 39 1    |           była jego czarną orlicą, jego dziką Murzynką, jego zaklętym
 40 1    |       orlicą, jego dziką Murzynką, jego zaklętym w konia płomieniem.
 41 1    |       namiętną oparła, jak na głos jego przy biegała z daleka, a
 42 1    |          bok przesunął. Spojrzeniu jego dość spokojnym odpowiedziałem
 43 1    |         ale widzę krwawo-migotliwe jego spojrzenie, buro-żółty połysk
 44 1    |           było osobnego pokoiku na jego księgi i papiery, lecz kiedy
 45 1    |     zmarszczył i taki groźny twarz jego przybrała wyraz, jak gdyby
 46 2    |           niech kiedyś dłoń, co na jego dłoni z niezawiedzioną ufnością
 47 2    |  najmłodszych, każdemu dając część jego i tej części cząstkę oddaną
 48 2    |          niech będzie aż do chwili jego powrotu ten kawałek opłatka
 49 2    |             jakby zdziwiony - oczy jego utkwiły w mej twarzy, dłonie
 50 2    |          uśmiech zachwycenia z ust jego rozświecił, że sam go nie
 51 2    |          oczy. Przetrzymałem wzrok jego.~- Napij się wody - powtórzyłem
 52 2    |       zbrzydnie w nieszczęściu, bo jego twarz do odbijania samej
 53 2    |            potęgi ideału, na cześć jego złożyłem hymn i ostatnią
 54 2    |            myślą ostatniej zwrotki jego cisnąłem złym. losom najdumniejsze
 55 2    |          uśmiechał; gdym skończył, jego białe, długie palce od niechcenia
 56 2    |      zupełnie coś innego - a palce jego przez całą długość włosów
 57 2    |     choremu nawet, jak to z twarzy jego było widać, nie chcieliśmy
 58 2    |         zabierać. Poszliśmy oba za jego przykładem, skoczyli prędko
 59 2    |    rozchełstaną koszulę widać było jego piersi zapadłe i wszystkie
 60 2    |           trupich piersi do twarzy jego uciekło - była to twarz
 61 2    |        znów dalej mówił, lecz głos jego był uroczysty, głębszy,
 62 2    |           głowie roiły, wszystkimi jego słowami niby krew w żyłach
 63 3    |         tego wymaga organizm całej jego istoty, bo pszczoła także
 64 3    |           w nim boskiego, to przez jego duszę sączy się niby olej
 65 3    |            urazy - biedny Cyprian! Jego życie stargane, zakłócone
 66 3    |           ożywczej wody, co martwe jego czoło rzeźwiła, w każde
 67 3    |  powtarzałem w małych przestankach jego mowy.~- Obraz Aspazji i
 68 3    |            sobie i na koniec treść jego przejęła mię, przepełniła
 69 3    |       płótna, który stał w głowach jego łóżka, niedaleko ode mnie
 70 3    |       sobie jeszcze, ale w słowach jego, w takim, jak on go wyrazami
 71 3    |            tkliwym słowem ścierała jego potęgę, zabierała mu chwilę
 72 3    |          dla mnie w niebyłość cała jego resztująca masa - teraz
 73 4    |           potem przytuliłem się do jego miękkiej grzywy, jak dziecię
 74 4    |     poczułem drgnięcie całej skóry jego, mokre płaty ciepłej piany
 75 4    |         strzałą. A więcej moja niż jego była w tym wina. Przyznam
 76 4    |        wydawał, i nie wiem, czy za jego pomocą, czy za pomocą ostrogi -
 77 4    |       szczytu góry stanęli, kopyta jego o bruk zadzwoniły. Rozeznałem
 78 4    |             przydał drugi, młodszy jego towarzysz, jaśniejszych
 79 4    |         jak gdyby echo w nim tylko jego własne powtarzało słowa -
 80 4    |           czy też to prawda, że na jego ziemi ludzie tak bardzo
 81 4    |         gdybyście tknęli własności Jego - On by przestał być Bogiem,
 82 4    |           kropla w dzbanie,~Albo z jego własnej winy ~Jeden uścisk
 83 4    |            i znieruchomiał, a brat jego wdzięcznym głosem tak pieśń
 84 4    |           się później rozdrobnieni jego następcy dzielić musieli,
 85 4    |        choć na chwilę przyobiecany jego nadziejom ideał, los dał
 86 5    |          poczciwie radosny uśmiech jego w tej chwili, gdy mi świecił
 87 5    |      odebrałeś mu klucz od skarbów jego, przeczytałeś wszystkie
 88 5    |        razem z obrazem wiadomość o jego śmierci mię doszła.~- Patrz,
 89 5    |          bledszą się stawała, ręce jego coraz słabsze; nie wychodził
 90 5    |        rybak nie wstał już - ciało jego było białe jak kreda, na
 91 5    |            pocałunkiem kroplę krwi jego pije, mnie wtedy zawsze
 92 5    |           o nowe grupy potrąca się jego noga. Więc też ślepa jakaś
 93 5    |         rękę, swoją czarą o puchar jego trąciła, a on się pochylił
 94 5    |         rozległy i pusty, na całej jego przestrzeni chwiały się
 95 5    |          potwarzą. Szlachetne rysy jego zbyt jawnie świadczyły przeciwko
 96 5    |       jeden wiarogodny z poufałych jego towarzyszy objaśnił nas
 97 5    |           wiatr na przemiany twarz jego smagały, a krew zamarzała
 98 6    |        przeciągnął. Poczułem zimno jego na twarzy jak dmuchnięcie
 99 6    |          puls u ręki i niespokojne jego uderzenia liczyła.~- No
100 6    | Odwiedziłem później Adasia, dzieci jego wciągnęły mię do zabaw swoich,
101 6    |      rzucony wraz z przywiązaną do jego posiadania odpowiedzialnością?...
102 6    |         biednego Jana kilka listów jego młodej narzeczonej znaleziono.
103 6    |      zapytanie: jacy ludzie według jego zdania szlachetniejszą w
104 6    |          zbywa. Widać, że proces w jego sumieniu przegrany.~- Czemu
105 6    |            wykazującym działalność jego organizmu, tętnem, po którym
106 6    |        wykopało jamy, że choć pień jego stary podetniemy, to na
107 6    |         macie w sercu skuteczne na jego niemoc słowo? O to już dawno
108 6    |         jakaś obojętna ciekawość w jego spojrzeniu, ale współczucia
109 6    |          każ drzewo rąbać lub opis jego podróży drukować, jeśli
110 6    |           jak z wolna życiem pierś jego się napełni, światłością
111 6    |       przepadłej i odpadłej drodze jego. Niech się wywiązuje z długów
112 6    |          prawdy wykrzykiem, że się jego echo o wszystkie nasze serca
113 6    |           Przez jakiś czas tylko z jego wspomnienia snuły się zawsze