Rozdzial

  1 Wstep|          wcale, jednakże nie dziwiło mię też bynajmniej, że na Edmunda
  2 1    |            nie miałem imienia: zwano mię tylko maleńkim - synkiem -
  3 1    |              i nie wiem czemu, wziął mię na ręce, a uścisnął tak
  4 1    |         gałązką uderzył.~- Obudziłeś mię - rzekła bardzo, bardzo
  5 1    |            nie odrzekła na to, tylko mię nieledwie wzięła na ręce
  6 1    |              tym zupełniej ogarniała mię jakaś senność, a nie oczu,
  7 1    |             głosem:~- Pytasz? Pytasz mię, gdzie jest "daleko", Beniaminku?
  8 1    |          braciszku - i lekko zsunęła mię z kolan, lecz ja nie pobiegłem
  9 1    |          nasz z oczu straciłem i gdy mię nóżki boleć zaczęły, gdym
 10 1    |        zarobił. Ten warunek zbogacił mię później przy narodzinach
 11 1    |             odkrzyknął Karol i wziął mię przed siebie, do piersi
 12 1    |              w oczy i tę rękę, którą mię obejmował, bardziej na lewy
 13 1    |              obie ręce rozgarnął, by mię własnymi piersiami lepiej
 14 1    |          Później coraz częściej brał mię z sobą na polowanie i kiedym
 15 1    |           zabił pierwszego dzika, aż mię uściskał z radości, lecz
 16 1    |       widziałem! - aż siostra wzięła mię za rękę.~- Beniaminie -
 17 1    |             Julcia śpiewa, jak kiedy mię mama na kolana weźmie, jak
 18 1    |             kolana weźmie, jak kiedy mię Karolek na swoją Zittę wsadzi -
 19 2    |             zbliżyłem.~Cyprian objął mię za szyję, lecz nim do piersi
 20 2    |          niby na moich barkach i tak mię trzymał przez chwilę oddalonego
 21 2    |           nieco.~- Więc dlaczego już mię i przywitać nie chcesz?...
 22 2    |       zwyczajnego wracać układu - aż mię zimno wskroś przejęło, tak
 23 2    |              parę godzin może, blask mię jakiś przebudził. Patrzę -
 24 2    |           się i usiadłem. Brat lekko mię znów ręką na posłanie przechylił
 25 2    |             ci się śniło? - zagadnął mię wzajemnie.~- Nic a nic nie
 26 2    |              bzowymi ziółkami zaczął mię częstować. Czyś ty Niemka
 27 2    |          Brat się nachylił pocałował mię w czoło - ale nagle świeca,
 28 3    |           koniec treść jego przejęła mię, przepełniła i zacząłem
 29 3    |         okupiłem? A jak tu oddać, co mię tyle cierpień kosztowało?
 30 3    |        szklisto falującą - obudziłeś mię, myślałem zrazu, że wszystko
 31 4    |             bok się rzucił i poniósł mię jak szalony.~Pozwieszane
 32 4    |        gościńcem dłuższe konary biły mię w twarz, biły mię w oczy -
 33 4    |        konary biły mię w twarz, biły mię w oczy - łatwo mogłem o
 34 4    |        postaci - przestrzeń wyścigła mię w górze wielką z rozpiętymi
 35 4    |              jakaś uczta zapewne, bo mię niby dźwięk muzyki zaleciał,
 36 4    |            niby długiej szaty, która mię w przelocie lekko nawet
 37 4    |               Nie - nie! aby też oni mię nie dościgną! - powtórzył
 38 4    |             mogłem się zupełnie, tak mię to nagłe światła oślepiło.
 39 4    |          przecie głos ludzki wywiódł mię z tego odurzenia, w którym
 40 4    | szczególniejszy~przypadek sprowadził mię w te miejsca; nie znam w
 41 4    |             moim (znowuż uczułem, że mię sen ogarnia, odpowiedziałem
 42 4    |            Ten ostatni wyraz uderzył mię, jak gdyby własna myśl moja
 43 4    |           sądu i stanowczej woli, to mię zwykle właśnie wyzwalało
 44 4    |       pospolitym zmysłem, zawszeć on mię włączy w masę ogółu, zawszeć
 45 4    |      istniejąca różnica. Powinniście mię przynajmniej z ciekawością
 46 4    |           daremnie, to on - i trącił mię po ramieniu jej wachlarz
 47 4    |            kamienne oczy przycisnęły mię do miejsca, ale jej usta
 48 4    |         precz z nimi do szatana, ~Ty mię kochasz, tyś kochana;~Z
 49 4    |              się, Beniaminie, nazwie mię zawsze: "ta piękna kobieta"
 50 5    |            niebezpieczeństwa wróciła mię do przytomności, chciałem
 51 5    |          fałdy mego płaszcza uniosły mię tylko, nurt wody pchnął
 52 5    |         płaczesz, chłopcze? - pytała mię ciągle - czyś słaby, przeziębiony,
 53 5    |        poszła i gdy mi się zdało, że mię przez litość odstąpić nie
 54 5    |             chwilę powstać? - pytała mię łagodnie.~- O! to nie o
 55 5    |           musiałaś przyjść, musiałaś mię tak objąć wskrzeszającym
 56 5    |             nie uwierzę nigdy, bo ty mię kochać będziesz - widzisz
 57 5    |        przywołałaś ubiegłe. Jakże ty mię kochać będziesz musiała,
 58 5    |         jedynie. Sam osądź. Zmęczyła mię już uczta, której początek
 59 5    |           sobie nie mogłam, ogarnęła mię czczość i nuda. Zniknęłam
 60 5    |         choroby i z żalu - nie pytaj mię, pani...~- I owszem, ja
 61 5    |           zbudzona. Powiedz i zostaw mię tu samym; choćbym nie miał
 62 5    |             mi tej boleści... Porzuć mię, zapomnij, teraz czas jeszcze -
 63 5    |             wiadomość o jego śmierci mię doszła.~- Patrz, Aspazjo,
 64 5    |              powinienem -~patrz, jak mię złamała pierwsza zła przygoda,
 65 5    |              zła przygoda, znalazłaś mię przy drodze twojej jak sierotę,
 66 5    |           precz stąd, zostaw, zostaw mię!~I składałem ręce i modliłem
 67 5    |             czy mój kochanek nie zna mię - i śmiała się, i zaczynała
 68 5    |            przerywała sobie i pytała mię znowu: - A ta, czy ci się
 69 5    |    księżniczka spytała go:~- Czyś ty mię kochał, rybaku?~- Jakżeż
 70 5    |            czym tak dumasz? - pytała mię Aspazja, a ja ręką ku górze
 71 5    |          zapytaniem Aspazja pieściła mię tak, jak szły słowa piosenki -
 72 5    |      kochałem tylko i nie przerażała mię ta nędza moralna; w niej
 73 5    |              przez mgłę, że nazywano mię hrabią, baronem, lordem,
 74 5    |            jak ta gangrena ogarniała mię powoli.~Dłoń, której Aspazja
 75 5    |          szepnął z cicha:~- Beniamin mię zabije. Aspazja się roześmiała.~-
 76 5    |            jak pokusa - a Beni kocha mię tak szczerze, a Beni tak
 77 5    |      poświęceń z mej strony trzymała mię przykutym do skinienia jej
 78 5    |         wszystko; Aspazja wysłuchała mię bez oburzenia, bez wstrętu,
 79 5    |            Ja ciebie nie kocham - ty mię nie kochasz, rozstańmy się,
 80 5    |          naszego pałacu takim, jakim mię Aspazja przy drodze swojej
 81 5    |             domu nie zostałem, czemu mię tak daleko od sióstr i braci
 82 6    |             zbliżył się i nie ukąsił mię żaden: "Czują trupa" - pomyślałem
 83 6    |             Chcę podziękować tym, co mię wsparli - odpowiedziałem
 84 6    |       pierwszy, jedyny wyrzut, który mię spotkał.~Nic nie mówiłem,
 85 6    |       spotkał.~Nic nie mówiłem, nikt mię nie badał - Ludwinka otoczyła
 86 6    |            badał - Ludwinka otoczyła mię całą troskliwością serca
 87 6    |              Oni, dobrzy, zrozumieli mię wtedy, nikt nie poszedł
 88 6    |            wszystkie.~Matka słuchała mię z głębokim smutkiem - odpuściła
 89 6    |          dobroci, nie wydziedziczyły mię z jedynej, którą jeszcze
 90 6    |         Siostry i bracia nie chcieli mię wziąć z sobą na pogrzeb,
 91 6    |             tak rozdrażnić się, żeby mię wszystkie razem od razu
 92 6    |         odrętwienie popadł. Opuściła mię siła myśli, siła woli, dawałem
 93 6    |            tego obrazka nie zasmucił mię, jak zasmucało każde inne
 94 6    |            mi się coś rzuciło, jakby mię ręka czyja, ręka żelazna
 95 6    |            spojrzała na mnie, wzięła mię za puls u ręki i niespokojne
 96 6    |        prawda, Ludwinko? - gdyby ona mię kochała tak, jak obraz kocha,
 97 6    |           trzymasz w ręku? - spytała mię. Ja spojrzałem, bom już
 98 6    |              nie zabiłem, wtedy znów mię napadało szaleństwo i ogarniała
 99 6    |       przybył, oni wszyscy uściskali mię z radością, nikt mi nawet
100 6    |              kiedy tutaj nikt kochać mię nie przestał, czemuż ja
101 6    |              jeśli, mówię, odsądzisz mię w sieroctwo, rozpacz i obojętność -
102 6    |       uświęcenie życia ludzkiego, ty mię kochałaś, Aspazjo, więc
103 6    |           kochałaś, Aspazjo, więc ty mię kochać będziesz - obraz
104 6    |        Cypriana sprawdzi się, kochać mię będziesz tak, jak na obrazie,
105 6    |          gdyby w niepewność domysłów mię rzucił, to ręczę, żebym
106 6    |          gdyż od tej chwili ogarnęły mię doskonała martwość, już
107 6    |        jedynie nerwowym wyrobem i że mię nic nie bolało. Odwiedziłem
108 6    |        Adasia, dzieci jego wciągnęły mię do zabaw swoich, dokazywałem
109 6    |            spokojny jak ślimak i nic mię już nie mogło z tego stanu
110 6    |              Teraz wy także, słysząc mię, nieraz może myśleliście,
111 6    |             podsunąć, widzielibyście mię tutaj klęczącego na środku
112 6    |             Szatan vel Kain posądzał mię o zadanie trucizny - ja