Skądże w tobie taka trwoga?

I od ludu rów i przedział?

Prawdę mówisz? Nie, na Boga,

Wiem, żeś prawdy nie powiedział!

Tylko jakieś sny czerwone,

Zaludnione czartów gminem,

Twych firanek karmazynem

Jak krew jasne - jak sen płonę,

Pełne, mówię, mar szkaradnych,

Bez słońc - bez gwiazd - kwiatów żadnych,

Przestraszyły cię - żeś krzyknął:

"Stójmy tak! - na ojców koście!"

I twój Anioł, już w przyszłości

Zabłyśnięty - jak sen zniknął.