Nie tak, nie tak, mój szlachetny!...

Bo czyn ludu - nie piosenka -

To nie w herbie z mieczem ręka,

To nie ród imieniem świetny;

To nie pieśni próżny twór,

To nie buntu próżna mara,

To nie chmurny lot Ikara,

Gdzie zasługą, upaść z chmur;

To nie na słońc, gwiazd granicy

Z kochankami mdlejąc latać,

Włosy splatać i rozplatać,

Tchnienie tracić w błyskawicy -

Ale twardo - ale jasno

Śród narodu swego stać;

Myślą bić - chorągwie rwać,

Świecić czynu tarczą własną;

W drogę - choćby niepowrotną,

Lecz ofiarną - naprzód twarzą!

Z piersią czystą - choć samotną,

Choć ją sztyletami rażą;

Z twarzą smętną - ale białą,

Chrystusową - choć zwiędniałą,

A ciągnącą lud do siebie

Niesłychanym Bożym czarem:

Takim Duchem i sztandarem

Być na ziemi - to być w niebie.