Jeszcze co? - ani zamachu....

Naród cały hasła czeka...

A krzyk pierwszy z ust człowieka

Był okropnym krzykiem strachu!...

Bo to sen, na końcu pieśni,

Że magnaty kiedyś staną

Z wielką tęczą chorągwianą,

Otrząśnięci z wieków pleśni,

Z wielką myślą, w sercu, w głowie,

Chatom - niby Aniołowie;

Że bunt święty rozpłomienia,

Ze świat cały od nich zgore...

W tych magnatach serce chore,

Proch im sercem i proch rdzenia.