Kiedyś ze sto was tysięcy

Było szlachty z serc i z lica...

Dziś - jednegom znał szlachcica,

Kraj ich cały nie znał więcej...

Jeden tylko serca męką,

Zamiarami, choć nie skutkiem,

Wielkim - cichym - dumnym smutkiem,

Pełną niegdyś darów ręką,

Smętną - wziętą z nieszczęść, sławą

Był szlachcicem - i miał prawo...

Dziś - i ten nie został z wami,

Swej godności już nie trzyma....

Marą króla - zgnił z królami,

Dziś go nie ma - i was nié ma!