Part

 1 Text|       sobą zetknięci, ułożyli się o pierwsze prawo zależności,
 2 Text|      nazwałem nocą.~Wieki minęły, o Panie, a duch mój ani jednego
 3 Text|        ciągle pracując, myśl nową o kształcie zamieniał w kształt,
 4 Text|     obmyślał.~W skałach więc już, o Panie, leży duch jako posąg
 5 Text|    popiołów skorupą.~Wtenczas to, o Panie, pierwsze a idące
 6 Text|         było, to w oczach Twoich, o! Boże, było tylko zaśnięciem
 7 Text|         formie, bez żadnej wiedzy o przeszłości i bez żadnej
 8 Text|        Tobie, Panie, ale Ty wiesz o wszystkich, żadna bowiem
 9 Text|           łzami prosił Cię, Boże, o poprawę jego ścian nędznych;
10 Text|            nie wiedzące zgoła nic o dalszej naturze. A Ty powiedz
11 Text| latarniami rozumu; dopiéro teraz, o Boże, przez wątpiących ludzi
12 Text|        oszukańcami doświadczenia. O! Boże! oto w polipie, oto
13 Text|    uczynił.~Oto znowu powtórzony, o! Boże mój, upadek Ducha.
14 Text|       dłuższego w materii, dbanie o trwałość i o formy wygodę,
15 Text|      materii, dbanie o trwałość i o formy wygodę, były i są
16 Text|          latarnią rozumu i mówili o trupach, nie wiedząc że
17 Text|           trupach, nie wiedząc że o żywocie własnym rozpowiadają.
18 Text|   porządku, oprócz Ducha Twojego, o! Panie, o którym Ty sam
19 Text|          Ducha Twojego, o! Panie, o którym Ty sam tylko rozpowiadasz,
20 Text|          ile te koście cierpiały!~O! Boże - więc ofiarował ci
21 Text|        otchłani światów gorejąca.~O! duchu mój, w bezkształcie
22 Text|      czucie. Myślą przemyśliwałeś o formach nowych, czuciem
23 Text|       miłości rozpalony, prosiłeś o nie Stwórcy i Ojca Twojego.
24 Text|     sercem, z ostrożnością, która o przerażonym duchu świadczyła...
25 Text|         syknieniu dowiedziała się o darze głosu; który miał
26 Text|       wołają w mglistem powietrzu o zlitowanie się Twoje. Albowiem
27 Text|           stworzeniem. ~Ty wiesz, o! Boże, żem nie przedsięwziął
28 Text|     Twojej.~Ja błędny i zamyślony o Tobie, zaledwo w kilku poczuciach
29 Text|              Ale z jaką radością, o! Panie, widziałem, że mi
30 Text|          każda niby z jednej idei o twórczości ducha rozwija,
31 Text| tajemnicami natury.~Nie postawię, o! Panie, przed oczy ludzkie
32 Text|       ludzkości, śnicie niby form o człowieku. Człowiek był
33 Text|            nie przekonany jeszcze o własnej mocy i twórczości.
34 Text|      skierować.~Odśniwają mi się, o Panie, te smętne księżycowe
35 Text|        wężowego krolestwa; widzę, o Panie, na złamie skały tego
36 Text|      jaszczura, w którym duch już o głowie ptasiej, już o skrzydłach
37 Text|         już o głowie ptasiej, już o skrzydłach Ikarowych przemyśla...
38 Text|        przez natchnienie wiedział o tem pierwszy widz Izraela,
39 Text|    panowania.~Uśmiecham się dziś, o! Panie, widząc odkopany
40 Text|      latarnią - smokiem ognistym, o którym do dziś dnia jest
41 Text|           ku pamięci.~Jakiż duch, o Panie, był piątego wieczora
42 Text|     Tajemnica ta zakrytą mi jest, o Boże; widzę wszakże w tym
43 Text|          zaczęła się w duchu myśl o człowieku, a najmniejsze
44 Text|          opisać ów łańcuch formy, o którym mądrzy już się cielesnie
45 Text|         pocznie rozglądać naturę, o tajemnicach jej, w głębi
46 Text|           dowie.~Pozwól mi teraz, o Boże, drugi raz jakoby odczuć
47 Text|      odzienie.~Nie obojętny więc, o Panie, jest mi kolor każdy
48 Text|     ostatecznych liściem rośliny.~O! jak cudownie, o! Boże mój,
49 Text|         rośliny.~O! jak cudownie, o! Boże mój, w tych pierwszych
50 Text|  bezpłciowe, niby wojsko hilotów. O! Panie, patrząc na ten pierwszy
51 Text|        celowi ostatecznemu ducha. O! księgo pierwsza stworzenia!
52 Text|     krucha i blada z zapomnieniem o własnej trwałości rzuca
53 Text|       Psyche prosi Ciebie, Panie, o lot motyla. Ty ducha tego
54 Text|    stworzyć mu pozwolisz kształt, o który Cię błaga, a on formę
55 Text|         idących za sobą, zostawi.~O! Panie! a ileż to jeszcze
56 Text|         przez którą się one duchy o kształt doczesny do Boga
57 Text|  roślinach zobaczy.~Tu mi pozwol, o Boże, że wydam jedną z małych
58 Text|        pracy i rozkoszą... A tak, o, Panie, powracam niby na
59 Text|       młodości... A na próżno mi, o! Panie, nauka tłomaczyli
60 Text|       zmysł powonienia; jam pytał o działanie zmysłu na duszę
61 Text|         smętnieje.~Taką to drogą, o Nieśmiertelny, pracował
62 Text|       ludzkiej formy dążyły.~Tam, o! Panie, ślimak, pierwszy
63 Text|        pracy nie poświęcił Ci on, o! Panie, swojej płodności,
64 Text|             Albowiem w insektach, o! Panie, duch zaczyna wypracowywać
65 Text|   ludzkich mięszkają... Ty wiesz, o! Panie, że cała tablica
66 Text|        pustyń - tygrysem... A my, o Panie, skoroć oddamy to
67 Text|     własnej rodziny.~Widzę także, o Panie, że na rzadkie dziś
68 Text|           i w piorunach.~A teraz, o! Boże, czuję tę całą, duchem
69 Text|      Ciebie najdoskonalszemi osty o formę ostateczną człowieka;
70 Text|     modlitwę dla ubłagania Twego, o! Panie. drzewa ubrały się
71 Text|           łąkę Edenu zapomniawszy o żądzach i wściekłościach
72 Text|       cały i stworzenie zaginęło; o! Panie, to jeden człowiek
73 Text|  dziedzictwo. Hosanna więc Tobie, o! Panie, albowiem Tyś jest
74 Text|   pożegnam ją w przyszłość idący.~O! duchu mój, gdyś ty jeszcze
75 Text|        Pan przydał ci jeszcze to, o czem ty nigdy nie śniłeś...
76 Text|           żywioł - światło złote, o Panie -w przyszłości nam
77 Text|         takich to prac wiekowych, o! duchu mój, z takich zwycięstw
78 Text|        zasługa. Nie zapomniał Pan o dziełach twoich - owszem,
79 Text|    porównał... Cieszysz się więc, o! duchu, ilekroć odkryjesz
80 Text|        spod jarzma fałszu i mocy.~O! Panie, który kazałeś szumowi
81 Text|           każdej nauki stanęła... O to proszę... Boże i Panie
82 Text|      proszę... Boże i Panie mój ! o widzącą wiarę a zarazem
83 Text|           widzącą wiarę a zarazem o uczucie nieśmiertelności
84 Text|    widzącej w duchach zrodzone. - O słońce mądrości Bożej proszę,
85 Ded |    poświęcam.~Narodu mego prosząc o uwagę dla człowieka, który
86 Ded |        jego oświecić mogło.~A wy, o! Polacy, nie trwożcie się