Part

   1 Text|       Oceanowych postawiłeś mię, Boże, abym przypomniał wiekowe dzieje
   2 Text|               Błogosławieni Ci, którzy acz bez Ducha Twego, Boże, wydobyli
   3 Text|                wyjada, wymyśliły sobie aksamity, w które się ubierają, i
   4 Text|              będące; często liść trawy albo ptaszynę, która na płocie
   5 Text|          własnej wywiodły... Aby z tej Alfy... i z Chrystusa, i ze Słowa
   6 Ded |                w krainę~wiedzy dopmógł~Andrzejowi Towiańskiemu~niniejszy wyraz
   7 Text|          początku Twego, Uwidzialniony Aniele, i miej wiarę w sumnienie
   8 Text|              się ptaków niby dwór Twój anielski, niby udając otoczenie tronu
   9 Text|           ciało niż na własne pracował anielstwo. To, co po śmierci zeń opaść
  10 Text|            którym widzę już mieczowego anioła przyszłej ofiary.~Albowiem
  11 Text|              za sobą.~A wtenczas trzej Aniołowie, słoneczny, miesięczny i
  12 Text|              tronu Twego przez tęczowe anioły. I była to jedyna chwila
  13 Text|              czerwieni - i całą klassą annelid wczołga się w doskonalszą
  14 Text|           Twojej szczególnej i opieki. Arab zbliżony do konia, wykształcając
  15 Text|              naturze.~I ty, respubliko ateńska, przebacz, że początek twój
  16 Text|            wodą... Jakoż dwa te kolory atmosferyczne, skondensowane i zbite w
  17 Text|             Boże! oto w polipie, oto w atramętniku widzę zjawienie się mozgu
  18 Text|             odruzgiem pierwszych przez attrakcją ducha postawionych kolossów.
  19 Text|            trwożna w łono wody myśląc, azali w przeszłych skarbach wypracowanych
  20 Text|            zadowolnieniem. Ta pierwsza barwa, którą dziś na drzewach
  21 Text|           koncessją, różnicę szerści i barwy. Bóg żądania duchów nie
  22 Text|             łańcuchu stworzenia próżne będą usiłowania foremnych dostrzegaczy;
  23 Text|              zamienił w proch ziemski, będący dziś odruzgiem pierwszych
  24 Text|                opisywać tworów Natury; będzie to albowiem zadaniem wieków
  25 Text|                sześcioraką girlandą. Z bezdna tego wyniosł on wiedzę matematyczną
  26 Text|              stanowisko wiedzy... w to bezdno, gdzie mi przedkołyskowy
  27 Text|              gorejąca.~O! duchu mój, w bezkształcie więc twojego pierwszego
  28 Text|                 z takich zwycięstw nad bezładem i burzą - jest pierwszy
  29 Text|      księżycowe noce pierwszej natury, bezłady wężowego krolestwa; widzę,
  30 Text|               ziemi.~Wszystko jednak w bezładzie jest i wysileniu... Zdaje
  31 Text|                następnie jeszcze coś z bezpieczeństwa swego ustąpił Ci, Panie,
  32 Text|          brzegów strzegą listki białe, bezpłciowe, niby wojsko hilotów. O!
  33 Text|       panowanie, a omijając niby prawa bezwładnej materii, zwycięża je i niszczy.
  34 Text|               a brzegów strzegą listki białe, bezpłciowe, niby wojsko
  35 Text|         przykryły. Śrzód gwiazd Twoich biegł ten glob szumiący, rozwarkoczony,
  36 Text|            zamienia (krew przeznaczona bielszą jeszcze i w brylantowy płyn
  37 Text|                 Panie, użyłeś piorunów bijących w skały bazaltowe pierwszego
  38 Text|               roślina wątła i krucha i blada z zapomnieniem o własnej
  39 Text|              miał liść kolczasty ostu, bladość jego i rysunek niby drogi
  40 Text|             natury tę straszną pracę w bladych roślinach zobaczy.~Tu mi
  41 Text|              szelestowi wietrznych pól bladym kwiatkiem okrytych, aby
  42 Text|         pozwolisz kształt, o który Cię błaga, a on formę swoją, choć
  43 Text|         błyskawicami prawdy Twojej.~Ja błędny i zamyślony o Tobie, zaledwo
  44 Text|               pomięszaniu z powietrzem błękitnym i wodą... Jakoż dwa te kolory
  45 Text|               albowiem je duch każdy w bliskim siebie stworzeniu wyczyta:
  46 Text|                nie nad sobą cierpiące. Błogosławieni Ci, którzy acz bez Ducha
  47 Text|           siebie runo owcze i zyskiwał błogosławieństwo ojca, a następnie wyprzedzał
  48 Text|              olsniwszy mu oczy takiemi błyskawicami prawdy Twojej.~Ja błędny
  49 Text|               ale ogniem niszczycielem błysnąć przymusił, a dłużnikiem
  50 Text|       odstrzelają się słońcu gładkim i błyszczącym liścia lakierem... Pokażcie
  51 Text|              który w tej roślinie, pod bodącemi kątami, na zdobycie formy
  52 Text|               wielki i pijany nektarem Bogów poeta, odrysował się Tobie,
  53 Text|                 gdy przeciwnie, rzadki bohaterski duch szlachetności i :mocy,
  54 Text|           umieściłeś niby na straży po bokach, i odtąd duch, który takową
  55 Text|               i we trzy serca oścień i boleść śmierci od Ciebie, Panie,
  56 Text|               odebrał; lecz uciskiem i boleścią do tworzenia lepszych form
  57 Text|              jako czujący dziś jeszcze boleście, które się działy na dnie
  58 Text|             prawdziwych tajemnic drogi boleśnej; a sumnienie ci twoje zaświadczy,
  59 Text|          kształt nowy trwalszy i mniej boleśny: a Tyś, Boże, zniszczył
  60 Text|             wypracowawszy, żukiem (tym Bóstwa u Egipcjanów obrazem) wyleciał
  61 Text|                mądrość jasna, miłością Bożą w duchach tworzona, rozwidnieniem
  62 Text|              bo zdolniejszy do wydania Bożych zachwyceń żywioł - światło
  63 Text|      przeszłości Nieśmiertelnym, Synem Bożym, stwórcą widzialności i
  64 Text|            wyrobionych myślą własności brało pierwszą dalszej pracy naukę.
  65 Text|             duch widomie żyć zaczyna i bratem moim staje się.~Jedno więc
  66 Text|              złożony, leciał powołując bratnie duchy podobnej sobie natury,
  67 Ded |             Pułkownikowi~Kamieńskiemu,~bratu memu w Bogu,~który~z większą
  68 Ded |              mocą, polską i męczeńską, broni duchem~ostatnich szańców
  69 Text|       przeznaczona bielszą jeszcze i w brylantowy płyn zamienioną wytrysnąć
  70 Text|            lecące; i tak powietrzne te brylanty słońce wypija, te łzy zjadliwe
  71 Text|            albowiem pracują i radzą, a brzegów strzegą listki białe, bezpłciowe,
  72 Text|                lat tysiące ciała sobie budowali, ruchem pogardzili, w trwaniu
  73 Text|               zwycięstw nad bezładem i burzą - jest pierwszy wieniec
  74 Text|                pierś orła rozkochaną w burzach i w piorunach.~A teraz,
  75 Text|         filoście postępując, w drzewie całem rozwiązuje się jednością.
  76 Text|            duch mój w kamieniu już żył całkowicie, dla moich wszakże nędznych
  77 Text|             gdzie sól w rosach gryząca cegły nawet pomników ludzkich
  78 Text|            samo, że już twarzy swej ku celom ostatecznym odwrócił, choćby
  79 Text|            zasługiwał się lub zawiniał celowi ostatecznemu ducha. O! księgo
  80 Text|              dawnych polach Rzymskiego Cessarstwa - oczy moje szukały choćby
  81 Text|            malowały niegdyś na źrenicy Cezara... ale dzieła ręką ludzi
  82 Text|              głos pracującego na formę Chaosu, tu, gdzie duchy tą samą
  83 Text|          zapisane przez ciebie różnemi charakterami księgi tej Genezyjskie karty -
  84 Text|                a kwiatek jej - już oto chce ulecieć z łodygi - już skrzydlaty
  85 Text|             się jego w drodze postępu, chęć pobytowania dłuższego w
  86 Text|                i na miazgę piaskową. W chmurach, w mgłach i w ciemnościach
  87 Text|       roztwarzać się w gazy poczęły. A chociaż ja wiem, Panie, że złożony
  88 Text|            duch wszelki naprzód idący, chociażby skazę miał i niedoskonałość,
  89 Text|           kręgiem słonecznym spotyka i chowa się przerażona na dnie ciemności...
  90 Text|             zakrwawione, w Synu Twoim, Chrystusie, pierwszy raz nie nad sobą
  91 Text|          wszystko, co nas niepodobnemi Chrystusowi uczypiło, do jakiejże godności
  92 Text|             których niektóre stały się chwałą dziś wymysłu ludzkiego.
  93 Text|               anioły. I była to jedyna chwila spokojności i Edenu na ziemi,
  94 Text|            kilka pożyję zatrudniony tą ciągłą rozmową z tajemnicami natury.~
  95 Text|               a w szumie morza słychać ciągły głos pracującego na formę
  96 Text|           przez przyspieszenie śmierci ciał przyśpieszał się pęd duchowy
  97 Text|             prawa tego, że w podobnych ciałach tylko podobne naturą duchy
  98 Text|           twórczość i żądzę zwrócił ku ciekawości i stworzył te oczy, które
  99 Text|              stworzone jest, a nic dla cielesnego celu nie istnieje... stanie
 100 Text|                o którym mądrzy już się cielesnie dowiadowali; bo Ty wiesz,
 101 Ded |                  ducha mojego~z więzów cielesnych uwolnić się i przejrzeć
 102 Text|               W chmurach, w mgłach i w ciemnościach widzę tę olbrzymią pracę
 103 Text|               szumiący, rozwarkoczony, ciemny, albowiem mgły i wilgocie
 104 Text|        Latarnia, którą po sobie w tych ciemnych podziemiach zostawili, świeciła
 105 Text|          twarze formy cudownie ozłoci, cieniem tylko pokazał się w głębi
 106 Text|              wyrobie lub jad gryzący w ciernistego krzewu jagodzie już pod
 107 Text|              się Twoje. Albowiem mocno cierpi w nich duch, coraz większym
 108 Text|              pierwszy raz nie nad sobą cierpiące. Błogosławieni Ci, którzy
 109 Text|               sam wiesz, ile te koście cierpiały!~O! Boże - więc ofiarował
 110 Text|            twojego złożoną porównał... Cieszysz się więc, o! duchu, ilekroć
 111 Text|           opatrzył stanowisko dla tych ciężkich potworów, które szły za
 112 Text|              drodze twórczości, nieraz cofnął się, Panie, i pierworodzeństwo
 113 Text|               morza się od tych czasów cofnęły i Rzym pod dwudziestą stopami
 114 Text|             wypracowanych znajduje się cokolwiek godnego, Panie, aby Ci było
 115 Text|             skale stworzenia... Widzę, com wypracował i co mi jeszcze
 116 Text|       potomstwo niezliczone kształtów, cuda tworów, których ja dziś
 117 Text|               przydaną została duchowi cudowna moc odtwarzania podobnej
 118 Text|             zwierciadła sobie porobiły cytryn Dryjady i zlotemi strzałami
 119 Text|               piór rysunek, takie same czarne podgardle widziane były
 120 Text|              dnie wody niby karbunkuły czarodziejskie, pierwszy raz na dnie morza
 121 Text|              swej nieśmiertelności ani cząstki żadnej ze swej duchowej
 122 Text|           natury, a powracam niby w te czasy, w których celem dla ducha
 123 Text|             różny od innych, siedzi na czele piramidy i zajmuje najwyższe
 124 Text|               przydał ci jeszcze to, o czem ty nigdy nie śniłeś... udarował
 125 Text|             całe paliła się ta ziemia, czerwonym pożarem świecąca Panu na
 126 Text|              pozostało... A oto wielką część tej pracy duch mój pracujący
 127 Text|             człowieka, widzę wszystkie członki moje już gotowe, już ruchome,
 128 Text|                dnie ducha wszelkiego w człowieczenstwie, a gdyby ród cały i stworzenie
 129 Text|                ale już przygotowany na człowieczeństwo formy, a tęczami myśli Boże
 130 Text|              ostatecznego przymierza z człowiekiem odjął z przyciśnionej natury,
 131 Text|           płachty kiru śmiertelnego na czołach tych pierwszych przestępców
 132 Text|          Encelad walczący z żywotem... czoło jego chmurami uwieńczone
 133 Text|       ofiarowanem za głos, za tę pieśń czucia i rozumu, która dziś, po
 134 Text|               zawiązku była już myśl i czucie. Myślą przemyśliwałeś o
 135 Text|               tylko rozpowiadasz, jako czujący dziś jeszcze boleście, które
 136 Text|            niesprawiedliwość, którą on czuł z natchnienia, że była w
 137 Text|       marmurowym posągom... Niepewny - czyli co widzę z widzianych kształtów
 138 Text|       nareszcie rodzi się ów porządek, czyniący niegłębokiemu wzrokowi wieczne
 139 Text|           myśląc, że z wieczności twej czynisz ofiarę... gdyś, mówię, ofiarował
 140 Text|          przyszła... i mądrość i forma czynu wszelkiego na przyszłość...
 141 Text|            kręgowi ognia podobny, lecz czystszej i odkupionej natury, anioł
 142 Text|                naturze wyobrażę, to mi da zaokrąglone po obu stronach
 143 Text|           troistego serca, a Tyś mu je dał; Panie, a jedno umieściwszy
 144 Text|           ostatecznym odwrócił, choćby daleki jeszcze był od doskonałości,
 145 Text|                Ty jesteś, Boże, że pod dalekiemi warstwami potopów, pod warstwą
 146 Text|             się na śmierć, Pan przyjął dar twój, ale oszukał ciebie
 147 Text|               naturze po raz pierwszy, darem, który dzisiaj nazywamy
 148 Text|                nic z wypracowanych już darów i własności nie zaginęło...~
 149 Text|            syknieniu dowiedziała się o darze głosu; który miał być także
 150 Text|                jako dzieciątko wyjąkam dawną pracę żywota i wyczytam
 151 Text|             wysokości powrócić; czy na dawne stanowisko wiedzy... w to
 152 Text|           wpisałeś wszystkie tajemnice dawnej przedludzkiej pracy. Ta
 153 Text|              duchu, którzyśmy te formy dawniej tworzyli... Oto na cnotę
 154 Text|             ostatecznej ludzkiej formy dążyły.~Tam, o! Panie, ślimak,
 155 Text|       pobytowania dłuższego w materii, dbanie o trwałość i o formy wygodę,
 156 Text|      zaokrąglone po obu stronach liści dębowego wykąty, w których duch okrągło
 157 Text|          którym nie jad węża, nie siła dębu, ale własność lekka piękności,
 158 Text|          niewolę zaprzedane, położyłeś dłoń łaski Twojej szczególnej
 159 Text|          człowieku. Człowiek był przez długi czas finalnym celem ducha
 160 Text|              pod swoją tarczą kamienną długiego żywota, ofiarę Ci nareszcie
 161 Text|          kształty. Każdy albowiem duch długiém cierpieniem w domu swoim
 162 Text|          drugiej formy leżą, często na długość motyki od nas odległe, ale
 163 Text|             motyki od nas odległe, ale długością wieków niezliczonych przedzielone
 164 Text|     niszczycielem błysnąć przymusił, a dłużnikiem miesięcznych i słonecznych
 165 Text|              postępu, chęć pobytowania dłuższego w materii, dbanie o trwałość
 166 Text|               stawały na ziemi usta ku dnowi ziemnemu obróciwszy. Ślimak
 167 Text|                już miał wiedzę złego i dobrego, uczucie piękności lub bezkształtu,
 168 Text|              zaprzedaniu i wychodzi na dobroczyńcę własnej rodziny.~Widzę także,
 169 Text|               wszakże w Księgi Żywota.~Dobrotliwy Ty jesteś, Boże, że pod
 170 Text|               z tych, którzy Ci miłość dobrowolną oddają na złotych słońc
 171 Text|                wątpiących ludzi nieraz dobrowolnie zamykane, pierwszy raz w
 172 Ded |              przysiąc prawdzie - a sił dobyć z miłości.~ ~
 173 Text|                 ta rdzeń, która wszędy dochodzącem jest sercem, od wyrobionych
 174 Text|            domu swoim i niewygodą jego doczesną udręczany, wiedział i ze
 175 Text|                się one duchy o kształt doczesny do Boga modliły... Duch
 176 Text|          jakoby większą tajemniczością dodać naturze powagi, a zakrywszy
 177 Text|             zwierzęta poszły na służbę domową i u wyższych duchów zażądały
 178 Text|          niezliczonej liczbie zwierząt domowych, gdy przeciwnie, rzadki
 179 Ded |              przejrzeć w krainę~wiedzy dopmógł~Andrzejowi Towiańskiemu~
 180 Text|               odkrywających się zwolni dorastającym do synostwa Bożego dzieciom
 181 Text|                ducha roślinnego! jakie doskonałe rzemieślnictwo jego na ziemi!
 182 Text|            Panie, leży duch jako posąg doskonałej piękności, uśpiony jeszcze,
 183 Text|           klassą annelid wczołga się w doskonalszą imsektów naturę...~Albowiem
 184 Text|         obudzeniem się jego w drugiej, doskonalszej formie, bez żadnej wiedzy
 185 Text|               zamyśleniu się twoim nad doskonalszym organizmem, oto w stworzeniu
 186 Text|                 aż ze stłuczonych skał dostał ognia, skrę pierwszą, która
 187 Text|              będą usiłowania foremnych dostrzegaczy; a ten jedynie, kto z ducha
 188 Text|          zdrajcami rozumu, oszukańcami doświadczenia. O! Boże! oto w polipie,
 189 Text|                formy wygodę, były i są dotąd jedynym grzechem braci moich
 190 Text|               mądrzy już się cielesnie dowiadowali; bo Ty wiesz, Boże, że nie
 191 Text|               własnego z pewnością się dowie.~Pozwól mi teraz, o Boże,
 192 Text|            syknęła - i w tym syknieniu dowiedziała się o darze głosu; który
 193 Text|             drogą wstępują na Jakubową drabinę żywota; nad temi falami,
 194 Text|            krzewu różanego, oząbkowany drobno, i pomyślę, iż to jest duch,
 195 Text|             ofiarowawszy Panu tę jedną drobnostkę, panem jest pustyń - tygrysem...
 196 Text|              wieków rozwiązać, jakiemi drogami szedł duch twórczy? jakie
 197 Text|             zabłyszczy ogniem dwunastu drogich kamieni, w rozpromie[nie]
 198 Text|               je odczytał, zgłębił i z drugą tajemniczą księgą na dnie
 199 Text|            przed oczy ludzkie już tych drugich podziemnych krolestw i katakumb,
 200 Text|          umieściwszy na śrzednicy, dwa drugie umieściłeś niby na straży
 201 Text|             ubłagania Twego, o! Panie. drzewa ubrały się w najpiękniejsze
 202 Text|          pierwsza barwa, którą dziś na drzewach widziemy, jest logiczną,
 203 Text|     nieparzyste filoście postępując, w drzewie całem rozwiązuje się jednością.
 204 Text|              same na dnie morza, rdzeń drzewną zamieniły w systemat nerwowy,
 205 Text|                ze źwierzęcia podobnego drzewu, drzewo uczynił.~Oto znowu
 206 Text|                dni umarłych trupy, a z duchami form zatraconych rozmawiać,
 207 Text|               mijając niektóre wielkie duchowe moce, w ojczymie mojej uśpione,
 208 Text|             ani cząstki żadnej ze swej duchowej potęgi, odtwarza podobną
 209 Text|              ciał przyśpieszał się pęd duchowy żywota, a śmierć jako prawo
 210 Text|            krolową mask, powłok i szat duchowych i dotychczas jest marą bez,
 211 Text|         natchnienia, że była w świecie duchowym .sprawiedliwością... Albowiem
 212 Text|            pytał o działanie zmysłu na duszę moją, która w uczuciu woni
 213 Text|            Duch rozkwitał? - Ale ty po dwakroć zmazałeś z oblicza ziemi
 214 Text|              męczennik z serc onych Ci dwojga złożył ofiarę, a jedno tylko
 215 Text|             migocących się ptaków niby dwór Twój anielski, niby udając
 216 Text|              czasów cofnęły i Rzym pod dwudziestą stopami prochów zatonął.~
 217 Text|      rozpromieniona, zabłyszczy ogniem dwunastu drogich kamieni, w rozpromie[
 218 Text|              Ty wiesz, Panie, że forma dyjamentowa ułożyła się z żywych, a
 219 Text|             czy te były z perły, czy z dyjamentu, zawsze coś ofiarował Tobie,
 220 Text|            jeszcze boleście, które się działy na dnie czasów minionych.
 221 Text|               pozwól mi, Boże, że jako dzieciątko wyjąkam dawną pracę żywota
 222 Text|       Musiałbyś go za rękę trzymać jak dziecie, otworzywszy mu nagle pod
 223 Text|            nowym udarowałeś. A mądre i dziecinne zarazem są te kształty.
 224 Text|                ręce Twoje, wysłuchałeś dziecinnych żądań jego i podług woli
 225 Text|              powracam niby na chwilę w dzieciństwo moje - i przychodzi mi niby
 226 Text|        dorastającym do synostwa Bożego dzieciom wyjaśniasz i pokazujesz!~
 227 Text|              straty nie poniesie globu dziedzictwo. Hosanna więc Tobie, o!
 228 Text|               na źrenicy Cezara... ale dzieła ręką ludzi robione odmieniły
 229 Text|           zasługa. Nie zapomniał Pan o dziełach twoich - owszem, uszanował
 230 Ded |                                        Dzieło to ~poświęcam Pułkownikowi~
 231 Text|            teraz smętny jest, gdy śród dzikiej natury tę straszną pracę
 232 Text|          widząc pierwszego jaszczura z dziobem ptasim, z jednem skrzydłem
 233 Text|             raz pierwszy, darem, który dzisiaj nazywamy organizmem. Z tej
 234 Text|               któremu imienia nie ma w dzisiejszym języku (albowiem wymazany
 235 Text|                w wykopanych molluskach dziwią doskonałością, a w pierwszych
 236 Text|               Twego, Boże, wydobyli tę dziwną pierwotworów naturę, oświecili
 237 Text|                prośby do Ciebie, jakie dziwne i potworne żądania? Bo oto
 238 Text|            zmazałeś z oblicza ziemi te dziwotworne i nieumijętne ducha pierwszego
 239 Text|          odrysował się Tobie, Panie, w dziwotwornych i olbrzymich postaciach.
 240 Text|       stworzenia, na skamieniałe ciała dziwotworów morskich wleciał słup ognisty,
 241 Text|              dziś zapewne nie wyjawisz dziwów, które w łonie twoim Uczy
 242 Text|        piorunami ukoronowane: bo to są Egipcjanie pierwszej natury, którzy
 243 Text|    wypracowawszy, żukiem (tym Bóstwa u Egipcjanów obrazem) wyleciał w motylowe
 244 Text|                kryje się cała historia egipskiego Józefa, który mizerniejszy
 245 Text|     świadectwem mi jest - przedwiekowi ego w formach roślinnych pobytu,
 246 Text|                 A te przemieniły się w elektryczne i piorunowe. ~I rozciepliły
 247 Text|           ognisty, drugi niszczyciel i Encelad walczący z żywotem... czoło
 248 Text|              Izraela, pierwszy spiewak Epopei stworzenia, że ptakom dane
 249 Text|              podniesieni w świętej h[i]erarchii Słowa Twego?~Lecz oto Ty,
 250 Text|                podnosi moce swoje niby fala morska z powagą i mocą.~
 251 Text|              wyswobodzenie spod jarzma fałszu i mocy.~O! Panie, który
 252 Text|               ducha w najdoskonalszych farmach pokazały. Oto najdumniejsze
 253 Text|            Panie, nauka tłomaczyli ten fenomen - przez działanie woni na
 254 Text|              tylko niektóre, a zda się fenomenalne w postępie ducha wydarzenia.~
 255 Text|                Mojżeszowych przez liść figowy, z którego sobie człowiek
 256 Text|      postępowych zaś przez nieparzyste filoście postępując, w drzewie całem
 257 Text|                 że cała tablica szkoły filozoficznej materialistów, wszystkie
 258 Text|          Człowiek był przez długi czas finalnym celem ducha tworzącego na
 259 Ded |           więcej jeszcze, bo nie świat fizyczny~- ale świat wiedzy, na syntezie
 260 Text|      stworzenia próżne będą usiłowania foremnych dostrzegaczy; a ten jedynie,
 261 Text|         własnemu, aby na tak położonym fundamencie stanął i nowe wyższe duchowi
 262 Text|              twoim Uczy Boże oglądały. Gąbczaki olbrzymie i roślinopłazy
 263 Text|                w te lasy. Tam albowiem gałąź z urąganiem przeciwko wichrowi
 264 Text|            traw, całe lasy z liści i z gałązek. A kto wie, czy zatracony
 265 Text|             porywający, uchwycił jedną garść globów, zakręcił nią jak
 266 Text|         zgniłego wyłazi i niby zielona gąsiennica idzie z ostrożnością robaka
 267 Text|          łączyć się i roztwarzać się w gazy poczęły. A chociaż ja wiem,
 268 Text|       wszelkiego w człowieczenstwie, a gdyby ród cały i stworzenie zaginęło;
 269 Text|           przeraziłby się duch ludzki, gdybyś mu od razu, Panie, pokazał
 270 Text|                nie ten owad w księgach gdzieś widziany, a liściowi zupełnie
 271 Text|                                        GENEZIS Z DUCHA~Na skałach Oceanowych
 272 Text|               instynkta i cnoty, pracą genezyjską wyrobione, gotowe już prawie,
 273 Text|                charakterami księgi tej Genezyjskie karty - abyś je odczytał,
 274 Text|                się orłowie z orszakiem girland łabędzich i żurawich i stanęły
 275 Text|               spowity niby sześcioraką girlandą. Z bezdna tego wyniosł on
 276 Text|              na złotych słońc i gwiazd girlandach.~Albowiem duch mój przed
 277 Text|           ptakach - już przewodniczące girlandom ptaków żurawie, gdy nocą
 278 Text|                 odstrzelają się słońcu gładkim i błyszczącym liścia lakierem...
 279 Text|        obróciwszy. Ślimak i ostrzyga u głazu ojca swego wziąwszy ciała
 280 Text|                gwiazd Twoich biegł ten glob szumiący, rozwarkoczony,
 281 Text|           uczących się równowagi, a na globie wszystko było żywotem i
 282 Text|       porywający, uchwycił jedną garść globów, zakręcił nią jak tęczą
 283 Text|                słoneczny, miesięczny i globowy, z sobą zetknięci, ułożyli
 284 Text|               innemi strumieniami prac globowych, które wszystkie do ostatecznej
 285 Text|               zgodziwszy się ze słowem globowym, stanowił prawo, a następnie
 286 Text|             żadnej straty nie poniesie globu dziedzictwo. Hosanna więc
 287 Text|           żywota - ośmiela się ta sama głowa wyjść na powtorną walkę
 288 Text|              utrzymują w powietrzu nad głowami srebrne perły z Oceanid
 289 Text|         jaszczura, w którym duch już o głowie ptasiej, już o skrzydłach
 290 Text|            pokazała się we wrzosach, a gniew i opór naturze w twardych
 291 Text|   wypracowanych znajduje się cokolwiek godnego, Panie, aby Ci było ofiarowanem
 292 Text|      Chrystusowi uczypiło, do jakiejże godności i potęgi zostaniemy podniesieni
 293 Text|            ciebie księdze; a gdyś jest godnym, a wyrozumienia prawdziwego
 294 Text|            lasów rozległość, gdzie idą gór łańcuchy? - A przez natchnienie
 295 Text|            święty, na otchłani światów gorejąca.~O! duchu mój, w bezkształcie
 296 Text|       wyrzucone przez nią na powietrze góry bazaltowe, upadłszy, rozbijały
 297 Text|              nie rodzi on ducha, tylko gotowemu się już urodzić a podobnemu
 298 Text|               usiadł śrzód rozwalonych grobowców... A duch mój wnet był pewny,
 299 Text|                pod płoty wiejskiemi ów groch, który z ziarna zgniłego
 300 Text|                tłukła powietrze hukiem gromów, a rozszczepione wrzosu
 301 Text|              już prawie, ale w postaci grubego materiału dane zostały człowiekowi,
 302 Text|          wielkiemu podobna, wybiegła z gruchotu kamieni, zamieniła się w
 303 Text|              duchy, gdzie sól w rosach gryząca cegły nawet pomników ludzkich
 304 Text|                rośliny wyrobie lub jad gryzący w ciernistego krzewu jagodzie
 305 Text|           położył się jak Kaimita, aby gryzł mózg i ocierał usta krwawe
 306 Text|          symbol mający w sobie cnotę i grzech ducha własnego, już je zjadłszy
 307 Text|                były i są dotąd jedynym grzechem braci moich i duchów synów
 308 Text|              nauka przeszłości, jeżeli grzęd tobą całej przyszłości nie
 309 Text|             ziemne pompowały, i stanął grzybem zoofitowym na ziemi, duch
 310 Text|       ciemności, i tamte na słońcach i gwiazdach, a te na ziemiach i księżycach
 311 Text|           niektóre motyle psychicznemi gwiazdami uczynił - następnie zagasł -
 312 Text|               zaklęte, pracują słońca, gwiazdy i księżyce; a duch wszelki
 313 Text|       zostaniemy podniesieni w świętej h[i]erarchii Słowa Twego?~
 314 Text|            zebrał twory będące teraz w harmonii i w jedności... kształty,
 315 Text|               Hymny i jest związkiem i hasłem duchów idących ku Tobie.~
 316 Text|                bezpłciowe, niby wojsko hilotów. O! Panie, patrząc na ten
 317 Text|         sprawiedliwością... Albowiem w historii ludzi powtórzyła się jak
 318 Text|             olbrzymie przyśnione oczom Homera, tu, gdzie odstrzelone słońce
 319 Text|             puszczał się w nieświadome horyzonty, nowych światów szukając:
 320 Text|            poniesie globu dziedzictwo. Hosanna więc Tobie, o! Panie, albowiem
 321 Text|           wyciągnięta tłukła powietrze hukiem gromów, a rozszczepione
 322 Text|            dziś, po wiekach, spiewa Ci Hymny i jest związkiem i hasłem
 323 Text|                lasów rozległość, gdzie idą gór łańcuchy? - A przez
 324 Text|         rachowała się trzema listkami, idąc po łodydze, a pięcią tłómaczyła
 325 Text|                to, o Panie, pierwsze a idące już ku Tobie duchy w umęczeniu
 326 Text|            zygzak, około linii, prosto idącej do celu, dwa razy odrysuję,
 327 Text|        Ikarowych przemyśla... Albowiem idącemu na ziemię duchowi potrzeba
 328 Text|              rzecz każda niby z jednej idei o twórczości ducha rozwija,
 329 Text|            albowiem mógł on być prostą igraszką natury, prostym przypadkiem
 330 Text|              ptasiej, już o skrzydłach Ikarowych przemyśla... Albowiem idącemu
 331 Text|           Cieszysz się więc, o! duchu, ilekroć odkryjesz którą z prawdziwych
 332 Text|             odkopany szkielet, któremu imienia nie ma w dzisiejszym języku (
 333 Text|              wczołga się w doskonalszą imsektów naturę...~Albowiem w insektach,
 334 Text|             tylko odznaczoną różnicę w indywiduach. Niektóre z kwiatów i zwierząt
 335 Text|               wyższy - i spotkał się z innemi strumieniami prac globowych,
 336 Text|          imsektów naturę...~Albowiem w insektach, o! Panie, duch zaczyna
 337 Text|                dla cielesnego celu nie istnieje... stanie ugruntowana przyszła
 338 Text|               razu między organicznemi istotami objawić. Boże mój! nie ten
 339 Text|               nas, Panie, pozwoliwszy, iżeśmy sami z siebie z woli naszej
 340 Text|           wiedział o tem pierwszy widz Izraela, pierwszy spiewak Epopei
 341 Text|            formy, a tęczami myśli Boże j spowity niby sześcioraką
 342 Text|               moralny podpadają... Już jabłko mogło być wskazane człowiekowi
 343 Text|      pierworodzeństwo swoje przedał za jadło, za miskę soczewicy; drugi
 344 Text|            piękności lub bezkształtu i jadu wypracowywał. Uczuwszy woń
 345 Text|           gryzący w ciernistego krzewu jagodzie już pod sąd moralny podpadają...
 346 Text|             jest w duchu ludzkim, niby jakaś pamięć ciemna i pełna przerażeń?...
 347 Text|             róży, zapominam na chwilę, jakby w odurzeniu, żądz i smutków
 348 Text|          człowieka i mogłeś wykrzyknąć jakEwa: Człowieka Panu zyskałam,
 349 Text|               w rozpromie[nie]niach, w jakich ją widział Jan święty, na
 350 Text|               Chrystusowi uczypiło, do jakiejże godności i potęgi zostaniemy
 351 Text|             zadaniem wieków rozwiązać, jakiemi drogami szedł duch twórczy?
 352 Text|             Panie, swojej płodności, a jakieś niby podobienstwo kształtów
 353 Text|               ku trwodze i ku pamięci.~Jakiż duch, o Panie, był piątego
 354 Text|         powietrzem błękitnym i wodą... Jakoż dwa te kolory atmosferyczne,
 355 Text|              niegdyś drogą wstępują na Jakubową drabinę żywota; nad temi
 356 Text|             niach, w jakich ją widział Jan święty, na otchłani światów
 357 Text|           wolność i wyswobodzenie spod jarzma fałszu i mocy.~O! Panie,
 358 Text|               świat cały - aby mądrość jasna, miłością Bożą w duchach
 359 Text|            wyrozumienia, coraz mocniej jaśniała wiedzy Słońcami... i lud
 360 Text|            Duchów i Ducha mego, a stąd jaśniejszą i niby zbliżoną twarzą spojrzałeś:
 361 Text|               ubrał w niepewne tęczowe jasnoście niektóre motyle psychicznemi
 362 Text|               składa Ci skrzydła swoje jaszczurcze w ofierze - uniża się przed
 363 Text|            Arki zbudowanej nie wpuścił jaszczurów i słoniów olbrzymich, ale
 364 Text|           żurawie, gdy nocą odprawiają jęczące i smętne podróże, nie przemieniają
 365 Text|              obie te siły sprowadził w jedne punkta ciała twojego, w
 366 Text|          jaszczura z dziobem ptasim, z jednem skrzydłem u nogi, lecącego
 367 Text|           drzewie całem rozwiązuje się jednością. Uczucie to wnętrzne rozwiązania
 368 Text|           duchów synów Twoich. Pod tym jedynem prawem zaklęte, pracują
 369 Text|                wygodę, były i są dotąd jedynym grzechem braci moich i duchów
 370 Text|                Panie, świat napełniony jękiem rodzącej się natury, słyszę
 371 Text|             odparł elementów przewagę -jeśli ten, jego, pod ostremi kątami
 372 Text|           Księgi Żywota.~Dobrotliwy Ty jesteś, Boże, że pod dalekiemi
 373 Text|           imienia nie ma w dzisiejszym języku (albowiem wymazany jest
 374 Text|               cała historia egipskiego Józefa, który mizerniejszy od braci,
 375 Text|            najczęściej położył się jak Kaimita, aby gryzł mózg i ocierał
 376 Text|                brata. To było pierwsze kaimostwo natury, szkodliwe wyższemu
 377 Text|                na dnie morza zjawione, kamienie niby żywe, ruchome, obracające
 378 Text|             skrze pierwszej duch mój w kamieniu już żył całkowicie, dla
 379 Text|               i pewny pod swoją tarczą kamienną długiego żywota, ofiarę
 380 Text|                Boże, abyś mu w kawałku kamiennej materii pełniejszym żywotem
 381 Text|                skał, zdziwione życiem, kamiennemi tarczami nakryte. Ostrożność
 382 Ded |                 poświęcam Pułkownikowi~Kamieńskiemu,~bratu memu w Bogu,~który~
 383 Text|              musiały na dnie wody niby karbunkuły czarodziejskie, pierwszy
 384 Text|            żółtego światła, którem się karmią rośliny, w pomięszaniu z
 385 Text|              świętego narzędzie - jako karmiciel nasz... w owej to stolicy,
 386 Text|               sercu pokazała się pierś karmicielka jako pieczęć miłości matczynej,
 387 Text|    charakterami księgi tej Genezyjskie karty - abyś je odczytał, zgłębił
 388 Text|         drugich podziemnych krolestw i katakumb, gdzie trupy drugiej formy
 389 Text|            prosił Cię, Boże, abyś mu w kawałku kamiennej materii pełniejszym
 390 Text|                i mocy.~O! Panie, który kazałeś szumowi morskiemu - i szelestowi
 391 Text|           ducha postawionych kolossów. Kazałeśli duchowi samemu zniszczyć
 392 Text|             widziałem, że mi się rzecz każda niby z jednej idei o twórczości
 393 Text|              własności nie zaginęło...~Każde drzewo jest wielkiem rozwiązaniem
 394 Text|           kolor każdy i kształt listka każdego, albowiem odkrywa mi ducha
 395 Text|            tworzona, rozwidnieniem dla każdej nauki stanęła... O to proszę...
 396 Text|               olbrzymich postaciach. W każdem kształcie jest wspomnienie
 397 Text|               listka wiem, co znaczy - każdym się bowiem kształtem duch
 398 Text|                zostawili, świeciła mi, kiedym w nie wstąpił; koście znalazłem
 399 Text|               pozwolił, że jeszcze dni kilka pożyję zatrudniony tą ciągłą
 400 Text|              już będące a w liczbie do kilkuset pomnożone soki ziemne pompowały,
 401 Text|               wieszały się jak płachty kiru śmiertelnego na czołach
 402 Text|                zamieniłeś ducha mego w kłąb ognia i zawiesiłeś go na
 403 Text|               miało, spalone na węgiel kłady i liście przegniłe, te były
 404 Text|               swoją czerwieni - i całą klassą annelid wczołga się w doskonalszą
 405 Text|            węży królestwo. Zda się, że kłody owych drzew spalonych zmartwychwstały
 406 Text|               odrysuję, będę miał liść kolczasty ostu, bladość jego i rysunek
 407 Text|           skrzydłem u nogi, lecącego w kollumbową podróż odkryć na świecie,
 408 Text|        obojętny więc, o Panie, jest mi kolor każdy i kształt listka każdego,
 409 Text|              sobie małą, a najczęściej kolorem tylko odznaczoną różnicę
 410 Text|       błękitnym i wodą... Jakoż dwa te kolory atmosferyczne, skondensowane
 411 Text|           attrakcją ducha postawionych kolossów. Kazałeśli duchowi samemu
 412 Text|             moje szukały choćby jednej kolumny, która by na źrenicach moich
 413 Text|           konstytucyjną u Boga wydartą koncessją, różnicę szerści i barwy.
 414 Text|               i pokazujesz!~Gdzież się kończy praca twoja, duchu roślinny?
 415 Text|                jest w najodleglejszych kończynach całe stworzenie. Oto na
 416 Text|               opieki. Arab zbliżony do konia, wykształcając w nim ducha
 417 Text|               twój widzę w tym kwiatku koniczyny, który się składa z równych,
 418 Text|         krolestwa Bożego zaprowadziła.~KONIEC ~
 419 Text|                odwaga i szlachetność w koniu, wierność i pokora w psie
 420 Text|             sobie, że tak rzekę, przez konstytucyjną u Boga wydartą koncessją,
 421 Ded |             wyrzekłszy... podobnie jak Kopernik, a więcej jeszcze, bo nie
 422 Text|              wybudowane przez ducha, z kości okręta - rozmiłowane w żywocie,
 423 Text|              duchów zażądały opieki. - Kot ofiarowawszy Panu tę jedną
 424 Text|                oto na niebiosach drugi krąg duchów świecących, kręgowi
 425 Text|              wyleciał w motylowe ducha krainy... Przez całą tę bolesną
 426 Text|                na niebiosach, otoczone kręgami migocących się ptaków niby
 427 Text|            całe niebiosa, oczyma się z kręgiem słonecznym spotyka i chowa
 428 Text|                krąg duchów świecących, kręgowi ognia podobny, lecz czystszej
 429 Text|               tych drugich podziemnych krolestw i katakumb, gdzie trupy
 430 Text|         przygotowawcze formy w dawnych krolestwach stworzenia, a to mi jest
 431 Text|           pokorny syn Twój w roślinnym królestwie, aż nareszcie ostateczną
 432 Text|               niewolą ula i rząd w nim krolewski zaprowadzi; że to samo w
 433 Text|               stawione rozpadły się.., krople rosy wyjadły oczy marmurowym
 434 Text|              jakoby z ciała w ciało ze krwią przelane, ale z prawa tego,
 435 Text|             żądzach i wściekłościach i krwiożerstwie, modlitwą w duchu podniesione,
 436 Text|                ciała (które mam teraz) krwiste naczynka zarazem z uczuciem
 437 Text|         wierności... W tej tajemnicy - kryje się cała historia egipskiego
 438 Text|           duchu mój, gdyś ty jeszcze w krzemieniach czynił ofiarę z kształtu
 439 Text|              na zapisanej przez ciebie księdze; a gdyś jest godnym, a wyrozumienia
 440 Text|                ciało jego, jak w jedną księgę wpisałeś wszystkie tajemnice
 441 Text|          celowi ostatecznemu ducha. O! księgo pierwsza stworzenia! wszystko
 442 Text|          gwiazdach, a te na ziemiach i księżycach rozpoczęły pracę form, z
 443 Text|              pracują słońca, gwiazdy i księżyce; a duch wszelki naprzód
 444 Text|                się, o Panie, te smętne księżycowe noce pierwszej natury, bezłady
 445 Text|           krzemieniach czynił ofiarę z kształtu i trwałości, myśląc, że
 446 Text|           wynikłością żółtego światła, którem się karmią rośliny, w pomięszaniu
 447 Text|     trzymających się obywateli, między któremi jednak Themistokles, choć
 448 Text|              widząc odkopany szkielet, któremu imienia nie ma w dzisiejszym
 449 Text|               ducha rozwija, Ty wiesz! któryś zatrzymał ducha na ustach
 450 Text|            Panie, przyjmował. Powiedz? któryż to męczennik z serc onych
 451 Text|                 żeśmy ci sami w duchu, którzyśmy te formy dawniej tworzyli...
 452 Text|               światła nie czynił onego kwatermistrza tworów straszną, nad ziemią
 453 Text|          pierwszą dalszej pracy naukę. Kwiat jednak już i owoc są wypływem
 454 Text|         powietrze rozpaczne ramiona; a kwiatek jej - już oto chce ulecieć
 455 Text|          rzeczy zaś samej jest narodem kwiatków, osadzonych w jednym kielichu,
 456 Text|              początek twój widzę w tym kwiatku koniczyny, który się składa
 457 Text|             połączyć. W wydaniu bowiem kwiatu i owocu duch już miał wiedzę
 458 Text|                pięcią tłómaczyła się w kwiecie; myśl osadziła kwiaty około
 459 Text|            orłowie z orszakiem girland łabędzich i żurawich i stanęły na
 460 Text|              cnoty te same zgromadza i łączy niby w pary, tak że odwaga
 461 Text|              nie składać się, lać się, łączyć się i roztwarzać się w gazy
 462 Text|             wyższemu duchowi, albowiem łączyło go z duchem niższej natury,
 463 Text|      najdumniejsze twory zeszły się na łąkę Edenu zapomniawszy o żądzach
 464 Text|               szły za nim objadać całe łąki z traw, całe lasy z liści
 465 Text|           gładkim i błyszczącym liścia lakierem... Pokażcie mi naturę; gdzie
 466 Text|            rodzącej się natury, słyszę lamantyny na urwiskach skał nadmorskich,
 467 Text|                 nie przemieniają się w lampy i w pochodnie; ani rzucają
 468 Text|              rozległość, gdzie idą gór łańcuchy? - A przez natchnienie wiedział
 469 Text|                 które ziemię wysokiemi lasami przykryły. Śrzód gwiazd
 470 Text|                 ciemną dla formy - ale łaskawą i sprawiedliwą względem
 471 Text|            pierwszej natury, którzy na lat tysiące ciała sobie budowali,
 472 Text|              ciemności... A dopiéro po latach stuletniego węży żywota -
 473 Text|        przerażeń?... Za tym to smokiem lazły na ziemię te straszne, wybudowane
 474 Text|               perły z Oceanid warkocza lecące; i tak powietrzne te brylanty
 475 Text|               jednem skrzydłem u nogi, lecącego w kollumbową podróż odkryć
 476 Text|              Miłości i z Woli złożony, leciał powołując bratnie duchy
 477 Text|          podgardle widziane były przez legijony Warrusa... A zaprawdę, że
 478 Text|                siła dębu, ale własność lekka piękności, a może już jej
 479 Text|           poczęły lać się z ruchomych, lekko związanych i uczących się
 480 Text|               wodnem monstra ostrożne, leniwe, zimne, opierające się z
 481 Text|               z lotu ofiarę za kształt lepiej na ziemi umocowany, zdolny
 482 Text|                i boleścią do tworzenia lepszych form zmusił twoją naturę
 483 Text|              pracę ducha, to królestwo leśnego Pana, gdzie duch więcej
 484 Text|              gdzie trupy drugiej formy leżą, często na długość motyki
 485 Text|               matematyczną kształtów i liczb. która po dziś dzień leży
 486 Text|           słońcu gładkim i błyszczącym liścia lakierem... Pokażcie mi
 487 Text|              spalone na węgiel kłady i liście przegniłe, te były największym
 488 Text|            szedł do celów ostatecznych liściem rośliny.~O! jak cudownie,
 489 Text|            księgach gdzieś widziany, a liściowi zupełnie podobny, rozwidniał
 490 Text|            śrzodkującej opisze, obaczę listek krzewu różanego, oząbkowany
 491 Text|        roślinnym, rachowała się trzema listkami, idąc po łodydze, a pięcią
 492 Text|               radzą, a brzegów strzegą listki białe, bezpłciowe, niby
 493 Text|                 już oto chce ulecieć z łodygi - już skrzydlaty jak Psyche
 494 Text|                drzewach widziemy, jest logiczną, jest bowiem wynikłością
 495 Text|     najmniejsze źdźbło trawy już ją ma logicznie napisaną w kształcie swoim.
 496 Text|               Powróciła więc trwożna w łono wody myśląc, azali w przeszłych
 497 Text|          Psyche prosi Ciebie, Panie, o lot motyla. Ty ducha tego wysłuchasz,
 498 Text|            przeniosł je aż w niebieską lotów krainę...~A oto węży krolestwo,
 499 Text|              ogniste wysuszyły morskie łożyska i przez wieki całe paliła
 500 Text|          jaśniała wiedzy Słońcami... i lud twój wybrany a drogą boleśną