Piesn

501 4|          bohatera pieśni, między oczy -~I gdyby krzemień był spadł
502 4|                gdyby krzemień był spadł i uderzył~W dekę... co skrami
503 4|                Sawa lewe przymrużył oko i wycelił,~A zaś powszechnie
504 4|     szlacheckich dworkach~Pod owe czasy i chodził na korkach.~ ~Wycelił
505 4|              więc prosto, w same czoło,~I palec już giął - gdy nagle...
506 4|                 jak Olimpu bogi,~Prosta i naprzód podana do biegu,~
507 4|               biegu,~Chwyciła za léjc - i na tylne nogi~Podniósłszy
508 4|                 że strzelił w chmury.~ ~I nie czekając, aż poprawi
509 4|                 poprawi strzału,~Léjcem i głosem zagrzawszy rumaka,~
510 4|             całkiem unieść błękitowi.~ ~I błękit ją wziął tak zrównoważoną,~
511 4|             zrobił wąż zwinięty~W kłęby i leciał wraz za tą szaloną,~
512 4|      połyskujące ją chcąc winąć skręty,~I różne kwiaty wyrzucał ze
513 4|                 dyjamentów.~ ~Za włosem i za kwiatami, i za nią~Pędziły
514 4|                Za włosem i za kwiatami, i za nią~Pędziły równym dwa
515 4|                 z ametystu, z płomienia i z chmury~ ~Błysnął i zniknął. -
516 4|          płomienia i z chmury~ ~Błysnął i zniknął. - Teraz kto wypowie~
517 4|                 musiał więc o Déjanirze~I miał na twarzy taki wyraz
518 4|           rycerz, koń, panna, jéj włosy~I za włosami, jak dwa papiloty,~
519 4|          gołąbki na dwóch końcach kosy.~I stał, i patrzał - gdy z
520 4|             dwóch końcach kosy.~I stał, i patrzał - gdy z dębowéj
521 4|                 ku niemu karmelita bosy~I przeżegnawszy się Chrystusa
522 4|                wie, czy wróci, a rzeski i młody.~O młodzi! młodzi!
523 4|                 jaszczura~Dobyli szabel i na konie wsiedli?"~Na to
524 4|                 obu, gdyśmy tutaj jedli~I pili: oto złota miniatura,~
525 4|                mając kieszeni w habicie~I nie chcąc wieszać téj rzeczy
526 4|                 oddać tobie;~A przy tym i list, skropiony obficie~
527 4|               Ale otworzył list, czytał i wzdychał,~Bo ten list w
528 4|                Bo ten list w niebo rwał i w piekło spychał.~ ~A naprzód
529 4|             zamyślał jechać do Warszawy~I córkę z walki uprowadzić
530 4|              byłeś blady przy gwiazdach i drżący.~ ~"Powiem ci teraz,
531 4|        Chwytałam się szat twoich, drzew i kłosów,~Myślałam, że już
532 4|                ginę z światłem, z echem~I że westchnienie - śmierci
533 4|                wschodzi z wieńcem~Chmur i tak wstydzi mnie, że nie
534 4|            czemu,~Cała się zlałam łzami i rumieńcem -~Ty wiesz, ja
535 4|              przed nim łza gorąca toczy~I tak rumieni mnie jak twoje
536 4|                zawsze będę - niewidoma.~I wprzód mi serce niż ciebie
537 4|                Których nie kocha nikt - i nikt nie broni.~ ~"Pytałam
538 4|               Czy mi Bóg ciebie zachowa i wróci.~Odpowiedziała, że
539 4|             wiele duchów kłóci~Czarnych i złotych z tęczowymi grzywy -~
540 4|           oczyma - do szczytu~Szczęścia i sławy... choćby"... Tu przerwany~
541 4|                 te kropelki łez gorzkie i słone,~Z których rdza pada
542 4|               wiedzą tam drogę na wyraj~I bocian także z małą szarą
543 4|                ptakowi na ogonie siedzi~I prostą drogę w chmurach
544 4|                z miedzy,~Prosto wędruje i w gniazdo upada -~Gdzieś
545 4|                Przebywszy morskie burze i bałwany.~ ~"Ufaj mi, synu!
546 4|        anielskiéj ozdobie~Jako ojczyzny i wiary obrońca;~A nim zasługi
547 4|                 zginą,~Ziemia przeminie i gwiazdy przeminą!~ ~"Patrz
548 4|          wziąłem w rękę krzyż drewniany~I chodzę tuląc do głębi rozpacze.~
549 4|                 grób... jak złamany~Dąb i bez liści - lecz mi serce
550 4|                   imię Boga.~ ~"Więc że i starość jeszcze jowiszowe~
551 4|                wstrząsa te pola stepowe~I wulkany z nich wyrzuca czerwone,~
552 4|                z nich wyrzuca czerwone,~I téj ojczyzny martwéj wznosi
553 4|          ojczyzny martwéj wznosi głowę,~I kładzie na nią zbawienia
554 4|          dolinie~Będzie rodziła chwasty i lilije;~Dzbanem, z którego
555 4|                 Tam wszystkie nasze łzy i krew rozlana~Są policzone
556 4|               krew rozlana~Są policzone i nie ginie jedna~Kropelka,
557 4|                 różana,~Lecz każda waży i ważąc wyjedna~Światło wieczyste.
558 4|                wodą~ ~"Ochrzczony teraz i w grobowcu późnym".~To mówiąc
559 4|                 mówiąc ręce wyciągnął - i drżały.~Słuchał go rycerz
560 4|                z czołem smutnie groźnym~I był na twarzy przerażeniem
561 4|              twarzy przerażeniem biały,~I skry mu z oczów szły, i
562 4|                 I skry mu z oczów szły, i dreszczem mroźnym,~Miłością
563 4|                 wziął do Khana listy;~ ~I wraz obrócił konia na południe~
564 4|           wtenczas miesiącowi...~Jechał i marzył o przyszłości cudnie.~
565 4|               Kwiatów z różanych gwiazd i z tęczy mostów~ ~Austerie
566 4|                  Austerie chyba z szkła i z dyjamentu~Zbuduję - w
567 4|               dobywa błękitny z odmętu,~I z wioseł ogień léje nieustanny.~
568 4|           wioseł ogień léje nieustanny.~I tak jak łabędź ognisty przelata,~
569 4|           przelata,~Pierś mając w ogniu i ogniem skrzydlata.~ ~Młodości!
570 4|                 łabędziéj marze~Z ognia i złota unosić po świecie,~
571 4|            zaczyna -~Dajcie mi bursztyn i róże, i wina!~ ~Kłębami
572 4|              Dajcie mi bursztyn i róże, i wina!~ ~Kłębami dymu niechaj
573 4|                Czuję znów smutki tęskne i prorocze,~Wtóruje mi znów
574 4|             Patrzaj! powracam bez serca i sławy,~Jak obłąkany ptak,
575 4|               sławy,~Jak obłąkany ptak, i u nóg leżę.~O! nie lękaj
576 4|                się ty, że łabędź krwawy~I ma na piersiach rubinowe
577 4|            czysty! Głos mój śród wichru i wrzawy~Słyszałaś... w równéj
578 4|             kładła jarzębina;~Tam siądź i słuchaj tego wichru żalów,~
579 4|             Które daleka odnosi kraina;~I w pieśń się patrzaj tę -
580 4|             kocha ludzi, niż przeklina.~I pomyśl: czy ja duszę mam
581 4|                 O! ileż razy~Na skałach i nad morzami bez końca~W
582 4|          splamiła:~Twa dusza znała to - i przychodziła.~ ~W gajach,
583 4|               wiatru nie były przeciwne~I nie ruszały włosów i odzienia.~
584 4|          przeciwne~I nie ruszały włosów i odzienia.~Między kolumny
585 4|             myśląc.~ ~Z taką więc ciszą i z taką powagą~Wéjdziemy
586 4|           znaleźli życie.~ ~Pierwszy to i raz ostatni, o miła!~Mówię
587 4|                 chmurę posępną odkryła,~I boleść wyszła z niéj jak
588 4|                ciemnym cyprysem kołysze~I z czoła mego podnosi zasłonę,~
589 4|              uwiędły - czara wychylona,~I pieśń gdzieś leci ode mnie
590 5|             Niesie go czarny koń dniami i nocą.~Pod ziemią tętna zakopanych
591 5|         czaharach zbroje rycerzy migocą~I dzidy błyszczą krwawymi
592 5|                posępne lirniki~ ~Siedzą i grają dumy dawnych czasów.~
593 5|           smutne w szum dębowych lasów;~I stamtąd znowu, jak harfy
594 5|                 wianki na polu czumaków~I ogień palą wielki, jasny,
595 5|              złożone:~Odprawujące straż i zamyślone.~ ~Beniowski przebył
596 5|             człek okryty worem,~Dzikiéj i strasznéj twarzy jak Hurony,~
597 5|                 Hurony,~Gotował strawę, i pazury czarne~Krwawiąc,
598 5|                 jednym żupan był, skóra i kości;~Drugi otyły i z rubinowemi~
599 5|              skóra i kości;~Drugi otyły i z rubinowemi~Policzki, pełen
600 5|                A Bóg im dawał rumianość i zdrowie,~Zwłaszcza że słomę
601 5|                    Siedział, jak mówię, i z oplecionego~Butla pił.
602 5|                  który pana znał małego~I z miłości mu, a nie dla
603 5|            bogów,~Kucharzem teraz był - i u trójnogów~ ~Wieszał...
604 5|              umiał wędzić gęsi skrzydło~I po tatarsku zawijać kołduny -~
605 5|             deptałem parnasowe grzbiety~I miałem nieraz Dyjanę usłużną:~
606 5|                daléj. Wiatr był chłodny~I ogień palił się wesoło z
607 5|         ucieszony nowym~Rymem nieznanym i błyskawicowym,~ ~Albo dewotka,
608 5|          porównań stary~Krasickim trąci i złoconą miedzią -~Więc prosto,
609 5|                 Więc prosto, bez gawędy i odwleczeń:~Beniowski, ludzi
610 5|              Beniowski, ludzi ujrzawszy i pieczeń,~ ~Zsiadł z konia...
611 5|          kształt czerwiennego tuza~Leży i w maśle na patelni warczy~
612 5|                trójzębów~Widelec w ręku i Neptuna ramię,~Które do
613 5|             chwycić w bramie~Dytéjskiéj i w żar łeb żelazny kładzie,~
614 5|         rozmaitość może być pokrzywą...~I pieśń na różne podzieliwszy
615 5|                Może do końca nie trafię i ładu;~Lecz rozmaitym będę
616 5|                wschodzącemu śpiewa...~ ~I gdyby stary ów Jan Czarnoleski~
617 5|               komentarz.~Krytykę Dońców i Słowian prekrasnych~Zostawmy
618 5|                  jasny, w skrzydła łowi~I leci za mną jak sen po błękitach,~
619 5|             stojąc rycerskim jak sława,~I goni mię w kurhany" - mówi
620 5|                po roli~Chodzi, szykowna i do lotu składna;~Widać,
621 5|             strzemiono.~ ~Kozak ustąpił i nie mówiąc słowa~Pędził
622 5|                  stepowa,~Mało widziana i wiadoma komu.~Koń się w
623 5|             komu.~Koń się w niéj mieści i trzoda się chowa,~Kiedy
624 5|                  Z nim koń, pies wierny i kilka baranów.~ ~Pies pod
625 5|              pastuchem,~Wyganiał trzodę i wilki zagryzał,~Straszny
626 5|               Gości zaś zębem przerażał i białkiem,~Sądząc się w pana
627 5|                czaszką ogryzioną ludzką~I oblizuje się po krwawych
628 5|               zapatrzył się w księżyc - i płakał.~ ~Kto widział w
629 5|                 twarz, choćby zwierzęca i dzika,~Zawiera bolu, gdy
630 5|           Zawiera bolu, gdy się uspokoi~I kraj przeszłości myślami
631 5|             przeszłości myślami odmyka,~I o wolności kiedyś dawnéj
632 5|              pies był dziwnie zamyślony~I smutku wielka w nim była
633 5|           Amerykańskim zwyczajem Osaga?~I uczuł dziwną czczość zjadłszy
634 5|                głowie?...~ ~Nie wiem... i wolę nie dochodzić wcale.~
635 5|                w jamę wyzłacaną~Słońcem i poszedł do żłobu po siano.~ ~
636 5|             jest doskonały? -~Pies więc i grota, koń, gołębie, trzoda;~
637 5|           dziewczyna~Siadła przy źródle i czesała włosy.~A do niéj
638 5|                Gdzie mi śpiewają kwiaty i żurawie:~A spać nie będę
639 5|               dziś co ze mnie? - wiatr! i gołębica!~ ~"Nie łaj mnie,
640 5|                 Będzie mnie za co ubrać i pochować.~Albo ja martwa
641 5|             rusałki srebrne wezmą sobie~I pochowają w śpiewającym
642 5|       jemiełuszka! była ja przy panach!~I była między chłopami carynąl~
643 5|                A kiedyż prosisz na ślub i na chrzciny?"~ ~Nie rzekła
644 5|              zamyślona~Wstała, cmuknęła i ptaki srebrnemi~Ubrawszy
645 5|        Pokłoniła się bratu aż do ziemi;~I chwilę stojąc przed nim
646 5|                 wiéjąca złotemi,~Wstała i nogą jakiś zygzak chiński~
647 5|             hramoty!~Aż przyjdzie rzeka i ten piasek zmyje,~Aż przyjdzie
648 5|                przyjdzie wąż skrzydlaty i wypije:~Ani mnie ujrzysz! -
649 5|           kupiła ja ten świat podniebny~I komu zechcę, dam pierścionek
650 5|          swobodna,~Słońcu odemknie łono i pokaże~Swój rubinowy wstyd
651 5|              pokaże~Swój rubinowy wstyd i tę konieczną~Białego kwiatu
652 5|               wtenczas się zarumieniła:~I ręką bijąc powietrze przed
653 5|                    Gdy dawniéj w rękach i na linie Włocha~Gięłam się
654 5|            przyjdź na kurhan mój z psem i sokołem!~Połóż się chwilę
655 5|              słupy,~Ja zbieram, grzebię i obmywam trupy.~ ~"A któż
656 5|                 koń piersią porze~Trawy i z trawy jak delfin wychodzi,~
657 5|                 co się u snycerza rodzi~I cały w głazie osadzony zadem,~
658 5|               jest, a po pas - gadem.~ ~I tak się wojsko przez burzany
659 5|               ogromny sumów lub łososi.~I tak się jako wąż żelazny
660 5|               Me szyki w trawach tonące i ziołach!~Tu Malczewskiego
661 5|              rym Szekspirowski, w Danta i w Homera.~Wierzę w respublik
662 5|           powstał w człowieczéj postaci~I szedł na wielki sąd, co
663 5|                 wstąpił do Arystokracji~I w tym bez ognia piekle bawił
664 5|               braci,~Tych, co są prawi, i tych, co bezwstydni.~Weń
665 5|            wierzę wszystkich świętych~ ~I w obcowanie ich ducha z
666 5|          obcowanie ich ducha z narodem,~I w odpuszczenie naszym wodzom
667 5|                naszym wodzom grzesznym,~I w zmartwychwstanie séjmu
668 5|                 bardzo śmiesznym~Ciałem i będzie najlepszym dowodem~
669 5|                   To "amen" krztusi mię i dławi,~Jak Makbetowe "amen". -
670 5|                 tyran, gdy łoże okrwawi~I z gniazd najmłodsze orlęta
671 5|            wybierze,~Że ogień z nim spi i węże, i trwoga...~Wierzę
672 5|                 ogień z nim spi i węże, i trwoga...~Wierzę w to wszystko -
673 5|          zawieruszy,~Zamgli, sczerwieni i w niebie zatrzyma~Jak czarną
674 5|                podnoże~Wydaje się krwią i płomieniem krzywym,~A gdzieś
675 5|             Girlanda mogił gdzieś idzie i ginie;~ ~Kto Ciebie nie
676 5|             dachu~Mają nad sobą miesiąc i gwiazd krocie,~Ani też w
677 5|        stokrocie,~Znalazł w stokrociach i niezapominkach,~A szuka
678 5|       niezapominkach,~A szuka w modłach i w dobrych uczynkach,~ ~Znajdzie -
679 5|                 ja sądzę, że znajdzie - i życzę~Ludziom małego serca:
680 5|                ziemi otwartéj przeliczę~I widzę koście, co jako sztandary~
681 5|                 górnymi grzbiety~Leżą - i świadczą o Bogu - szkielety,~ ~
682 5|                 On tylko robaków~Bogiem i tego stworzenia, co pełza.~
683 5|              uderzył.~Czy widzieliście? i on ma piołunem~Zaprawne
684 5|                 Bo wie, żem skinął Ja - i wieszcza wskrzesił.~ ~Jam
685 5|              kawały,~Zamieniał w piorun i w twarz jemu ciskał;~A wszystkie
686 5|            zyskał?~Za błękitami był bój i zwycięstwo -~Ludzie nie
687 5|          Narodzie!~Jak ja samotny byłem i ponury~Wiedząc, że jeśli
688 5|            rozpędzić tę ciemną~Zgraję - i stanąć za mną - lub pode
689 5|                nie mam ze szlachetnych;~I próżno słowa wyrzucam namiętne,~
690 5|            wyrzucam namiętne,~Pełne łez i krwi, i błyskawic świetnych,~
691 5|             namiętne,~Pełne łez i krwi, i błyskawic świetnych,~Na
692 5|        kwietnych,~Ojczyznę, która krwią i mlekiem płynna,~A która
693 5|              Gnacie. - Znam wasze porty i wybrzeża!~Nie pójdę z wami,
694 5|                  Pójdę gdzie indziéj! - i Lud pójdzie za mną!~ ~Gdy
695 5|         wszędzie.~W me imię będzie krew i łzy wylewał.~Moja chorągiew
696 5|              pokażę w ostatnim pacierzu~I pokazanym fałszem śmierć
697 5|                 już następował z bliska~I nogą twoją jak na trupie
698 5|             Wstałem. - Jam tylko strach i śmierć - udawał!~ ~Znajdziesz
699 5|         obliczem,~Nie powalonym, hardym i straszliwym...~Nie jestem
700 5|         zwyciężonych. Taka moja zbroja!~I takie moich myśli czarnoksięstwo!~
701 5|              dzisiaj - przyszłość moja!~I moje będzie za grobem zwycięstwo!...~
702 5|                w słów ognistych deszczu~I pokazałem, że na twojéj