Piesn

  1 1|          sława;~Szczęścia miał mało w życiu, więcéj bolu;~Albowiem
  2 1|            kraj był cały na rumaku, w polu;~Łany, ogrody leżały
  3 1|          prócz śmierci i troski;~Bo w życiu swoim namartwił się
  4 1|         niezbrojną,~Od któréj nerwy w człowieku nie zmiękną,~Ale
  5 1|             Nie znano wtedy jeszcze w Polsce szorów,~O które żony
  6 1|   białozorów,~Regentowi dał charty, w rękę księżą~Ostatnie grosze
  7 1|         wyrok przeciw sobie;~Wyrok, w którym rzecz była o ekspulsji.~
  8 1|     szumiący jesion łzawo spojrzał.~W téj chwili zyskał trochę -
  9 1|        dojrzał.~ ~Trochę skorzystał w sobie jako prawnik,~Trochę
 10 1|        jesteś pancerzem~Dla piersi, w któréj serce nie uderza;~
 11 1|       wybrzeżem,~Do któréj człowiek w dzień pochmurny zmierza;~
 12 1|            gwiazdą rycerza,~Bawełną w uszach od ludzkiego jęku;~
 13 1|          śród ciemnéj nocy - świecą w ręku.~ ~Lecz pan Beniowski
 14 1|             wiernie - wierność była w modzie~Lecz ojciec - ten
 15 1|             się pod jaworu drzewem,~W godzinę, kiedy słychać psów
 16 1|           Diabeł wie, jakiéj wiary: w rzymskie bogi ~Wierzył i
 17 1|             bogi ~Wierzył i wierzył w proroctwa i w sennik,~Chrystusa
 18 1|             i wierzył w proroctwa i w sennik,~Chrystusa także
 19 1|             razu,~Gdybyś go widział w złocistym szlafroku,~Z łbem
 20 1|         Odstrzeliwało słońce; kiedy w mroku~Adamaszkowych purpur
 21 1|          pod skałą staw był wielki.~W tym stawie widać było twarz
 22 1|           trzema wieżami baniastymi w złocie~I chat okienka niby
 23 1|            przebycia trudne,~Wężowe w skałach ścieżki powycinał~
 24 1|         golce rzymskie: ten puginał~W ręku swym trzymał i twarz
 25 1|        poznać, że to Kato;~ ~Apollo w morzu zostawił koszulę~I
 26 1|       górach stał bez listka;~Daléj w egipskich katakombach...
 27 1|            były - lecz pogańskie.~ ~W ogrodzie stała jakaś larwa
 28 1|     krzesany dąb na Polifema.~Jedno w koronie miał wybite oko,~
 29 1|            Patrząc tym jednym okiem w ciemną wodę:~Na deszcz miał
 30 1|            miał czarny wzrok, jasny w pogodę.~ ~Naprzeciw była
 31 1|           spokojnych toni;~Albowiem w grocie Matka Boska złota,~
 32 1|         często na łysinie - róże,~A w ręku czara ze śmiercią Sokrata,~
 33 1|           śmiał się.~Lecz zakochany w cudownéj Anieli,~Wyjawić
 34 1|             Polubił nawet te posągi w bieli,~Te groty od lamp
 35 1|            stał się~Nabożnym bardzo w każdéj skalnéj celi;~W każdéj
 36 1|       bardzo w każdéj skalnéj celi;~W każdéj albowiem była jego
 37 1|          albowiem była jego droga~I w każdéj po niéj została część
 38 1|            Co myśli wtrącał i duszę w marzenia.~Każdy z nas miał
 39 1|      szczęśliwy,~Kraj, co się nigdy w myślach nie odmienia.~Ja
 40 1|            i chmurny - jako księżyc w chmurach.~ ~O Melancholio!
 41 1|        istny bajronista...~ ~Trochę w tym wina jest mojéj młodości,~
 42 1|        Trochę - tych grobów, co się w Polszcze mnożą,~Trochę -
 43 1|         mnożą,~Trochę - téj ciągłéj w życiu samotności,~Trochę -
 44 1|          dziwnie niebezpieczny;~Jak w jasnym niebie daleko jest
 45 1|           daleko jest chłodniéj~Niż w piekle, kędy płonie ogień
 46 1|           krytycy. - Kolego,~Byłżeś w Arkadii téj, gdzie jezuici~
 47 1|            O każdéj czarze - czy to w niéj przez wroga,~Czyli
 48 1|           papieżem jest - twa zguba w Rzymie!~ ~Tam są legiony
 49 1|          próżne!~Niechaj więc włażą w zakrwawione domy,~Niech
 50 1|         karków, niech mają usłużne,~W jadzie maczane pióra - dusze
 51 1|        jadzie maczane pióra - dusze w bagnie,~Niech żyją: takiéj
 52 1|          zapragnie.~ ~Czołem bijący w marmur Chrystusowy,~Kiedym
 53 1|               koń otworzył chrapy~I w ciemną domu sień zaparskał
 54 1|           łzami rzewnymi wypierze~I w sztambuch wklei albo przypnie
 55 1|             twój but prawy powieszą w Sybilli,~A o znikniony lewy
 56 1|        wargi!~Lecz gdyby jaka nimfa w owéj chwili,~Kiedy nasz
 57 1|         proroctwo wyrzekła,~Uczułby w sercu coś - coś na kształt
 58 1| Rozmarzonego. A nim się obudzi,~Już w jego oczach, jak w mglistym
 59 1|              Już w jego oczach, jak w mglistym opalu,~Błyskają
 60 1|          wszyscy święci,~Co dzisiaj w każdém są kalendarzyku~Emigracyjnym,
 61 1|        zdjęci;~Jak ja nareszcie, co w tym słoneczniku~Muszę się
 62 1|            ta bez twarzy~Walka, jak w dawnéj Skandynawów wierze~
 63 1|        śpiéwał~Jedną z tych pieśni, w których jęk zamknięty;~A
 64 1|      złocistych przepływał~I wpadał w ciemny las, na dębów słuchy,~
 65 1|      Westchnął! - i wzniosła mu się w piersiach śluza,~Łzami się
 66 1|         Odepchnął sługę, co go brał w ramiona,~W konfederatkę
 67 1|        sługę, co go brał w ramiona,~W konfederatkę się chlasnął
 68 1|         konfederatkę się chlasnął i w ciemię,~Spojrzał na księżyc,
 69 1|         Takim westchnieniem wielkim w księżyc cisnął,~Że księżyc
 70 1|       brzegiem jaru,~A za nim sługa w ceglastym kontuszu.~Smutnemu
 71 1|          się nie zjawił Kozak,~ ~Bo w takiéj chwili kochanek rozpaczny~
 72 1|             Grześ - a wódka gdańska~W skórzanéj flaszy dźwięk
 73 1|             raz, dwa i trzy razy;~I w oczach mu się wnet zrobiła
 74 1|           żona Eneasza -~Został się w Troi, z konia spadł na ślazy,~
 75 1|              Jest ex machina deus - w kształcie wiedźmy. -~ ~Więc,
 76 1|           Widząc, że siedział czart w srebrnéj koronie~Na koniu,
 77 1|             I wziął z Kaźmierza rąk w kościane dłonie~Lejce, i
 78 1|             zadzie konia i tak leci~W srebrnéj koronie jak anioł
 79 1|            swój - i lejc rycerza.~ ~W zawrocie głowy rycerz wlepił
 80 1|            głowy rycerz wlepił oczy~W tę rękę z trzema czerwonymi
 81 1|                Beniowski więc wpadł w szatańską zatrzaskę,~Widzę
 82 1|          szatańską zatrzaskę,~Widzę w tym jego gwiazdę - przeznaczenie!~
 83 1|           leciał jak wiatr, patrząc w bladą maskę,~Którą słoneczne
 84 1|      promienie~Na twarz księżyca; a w tym prędkim biegu~Świat
 85 1|           stara.~Drugi raz nie graj w diabła i w Tatara".~ ~Tak
 86 1|             raz nie graj w diabła i w Tatara".~ ~Tak mówiąc, za
 87 1|     ogromnéj koroną,~Stała na łące, w najciemniéjszéj głębi,~Z
 88 1|          nasz rycerz z Diwą,~Weszli w lepiankę pochyłą i krzywą.~ ~
 89 1|      Staruszek, Diwy mąż, poświecił w sieni~I drzwi otworzył od
 90 1|           ksieni~Panna Aniela, cała w białym stroju;~Z dyjamentowych
 91 1|           okrył, że jest niezgrabny w rozmowie,~Że nie wie, jak
 92 1|           Przed swą kochanką, która w nów księżyca~Swe włosy czarnobłękitne
 93 1|             zabijaństw~Wolałaby się w trupów ukryć gęstwie,~Niż
 94 1|            przyznać, że jest z tobą w pokrewieństwie.~ ~Co jest
 95 1|            z dziwnéj, twardéj wiary~W przyszłość, a czwarte obłok
 96 1|           piorunowy,~A piąte mi koń w stepach przyniósł kary. -~
 97 1|             cyprysu, lewandy~Z nimi w zielone gra lub wiąże słomki,~
 98 1|             słomki,~Lub wędkę rzuca w te rybek girlandy,~Które
 99 1|        niebiałe,~A złość tak wielką w sercu jak Medea,~A zaś korzyści
100 1|    podwiązek:~Żadna nie weszła stąd w małżeński związek.~ ~A stąd
101 1|            zbiorowe~Miłoście nic są w miłości niewarte;~Że lepiéj
102 1|           zawrócić niż głowę,~Serca w miłości bowiem są uparte,~
103 1|      rozpaczy kończą tak jak Werter w Götym.~ ~Więc z drugiéj
104 1|               Więc z drugiéj strony w tym jest kompensacja~Dla
105 1|             stacja~I kamień, i trup w białą czaszkę ranny~Świadczą -
106 1|       akacja~Okryta słodkim kwiatem w czas poranny,~Brzęczała
107 1|     zalotnych wieńcem~I ma kochanka w piekle - potępieńcem.~ ~
108 1|             Już jéj nie nazwie nikt w pieśni dziewczyną,~Lecz
109 1|           jéj, jak Fingal lub Ryno,~W chmurach skłębionych igra
110 1|       piekielny tryjolet,~Mając łzy w oczach - a w ręku pistolet.~ ~
111 1|              Mając łzy w oczach - a w ręku pistolet.~ ~Ale to
112 1|           Włosy jéj długie, krucze, w róg zwinięte,~Ciężyły głowie
113 1|           powagą,~Smukłe, ku plecom w okrągłość ściągnięte -~Ktokolwiek
114 1|           czaszki -~ ~Jak owe jaje, w którym kiedyś Leda~Powiła
115 1|        sanskryckim,~A potém dała mi w sam łeb - Witwickim.~ ~Więc
116 1|          Panna Prakseda, gdy chodzi w zapasy~I chce traktować
117 1|          Jedną chwilką! -~Jak mówią w Dziadach Mickiewicza chóry) -~
118 1|          chwilki chwilowość,~Wpadam w opisy znów i w romansowość.~ ~
119 1|   chwilowość,~Wpadam w opisy znów i w romansowość.~ ~Aniela miała
120 1|       Aniela miała cudowną postawę,~W noszeniu głowy cudną lekkość -
121 1|          strasz się! jesteś ludziom w poniewierce...~Lecz ja cię
122 1|        Serca - mój los już zapisany w niebie!~Ja kocham ciebie!
123 1|           niebie!~Ja kocham ciebie! w twoim sercu żyję,~Kto nas
124 1|             ubrać się dla ojca mego~W ten księżyc - lecz ja dla
125 1|       ciebie samego~Ubrałam się tak w kwiaty - po kolana.~Prawda,
126 1|           nie zostanie nic, jak się w cysterny~Rzucić lub twoją
127 1|           opieką:~Tyś mię opuszczał w chwilę tak okrutną!~Ja przebaczyłam
128 1|         kochanka -~"Myślałam, że ty w téj smutnéj kolei" -~Tu
129 1|       szklanka,~Wzięła ją... drżące w szkło usteczka klei,~Ząbki
130 1|            Kiedy się z drugą spotka w dziecka dłoni.~Rzekłbyś,
131 1|      Beniowski już był na kolanach; w dłonie~Wziął drżącą rączkę
132 1|        poparcie~Utworzę całe wojsko w drugiéj pieśni.~Epiczny
133 1|              Suszę tylko głowę,~Jak w rzecz wprowadzić rzeczy
134 1|                Nie podobało się już w Balladynie,~Że mój maleńki
135 1|              Że mój maleńki Skierka w bańce z mydła~Cicho po rzece
136 1|    Babki-konika rozbija i ginie,~Że w grobie leżąc Alina nie zbrzydła,~
137 1|            się Balladyna krwawi,~Że w całéj sztuce tylko nie zabity~
138 1|      głupiec, plwając na sufity~Lub w studnię... która po sobie
139 1|            gdyby przez metampsykozę~W Kozaka ciało wleźć albo
140 1|             Kozaka ciało wleźć albo w Mazura~I ujrzeć, jaką popełniłem
141 1|         bogom rozkutym z łańcuchów,~W powietrzu szarym, mglistym,
142 2|          drugi taki złoty księżyc - w dole.~ ~Atoli wnętrze tych
143 2|          północ dzwoni -~Niż gdybym w Boga się patrzał najwieczniéj.~
144 2|             nad słońca.~ ~A gdy się w drogi zatrzyma półowie,~
145 2|           połóżcie na lirze,~Jakbym w alpéjskim upadłszy parowie~
146 2|           drugi, wielki tom napiszę w lecie,~A te zostaną pieśni
147 2|            mów!" - wykrzyka~Ryszard w okropnym bardzo monologu,~
148 2|       piekielnym progu -~Szkoda, że w księdzu Kiefalińskim znika~
149 2|      przyczyną jest trudność połogu~W stanie bezżennym - także
150 2|             rzuca plamę -~Mówią, że w czterech dniach układam
151 2|             chciał wszystkich d.....w być zabawą,~Wyspą dla grubych
152 2|            rozjęczy jak harfa Eola,~W róże się same jak dryjada
153 2|           słowików topola,~Co kiedy w nocy zacznie pieśń skrzydlatą,~
154 2|           skrzydlatą,~Myślisz... że w niebo ulatujesz z chatą,~ ~
155 2|             Jak marmur, który duszę w sobie chowa~I z wolna złotym
156 2|             słońce wschodnie~ ~Stoi w nim cała, ogromna... O!
157 2|          Klefta żądze,~Który chciał w trumnie mieć dla słońca
158 2|          wiatr to mówię tylko, lecz w nadziei,~Żem dostrzegł jako
159 2|           poznańczyk - idei).~ ~Czy w poemacie tym równie szczęśliwa~
160 2|            Nie wiem. - Czasami myśl w eterze pływa,~Przez piękne
161 2|             z litości,~Widząc, jaki w nim brak artystyczności!~ ~
162 2|            formy gotowéj!~Nigdy się w myślów dzwon nie rozkołysał,~
163 2|             rozkołysał,~Idei żadnéj w nim nie było nowéj;~Najnowsze
164 2|         wysysał;~I teraz, patrzcie! w pasiece lipowéj~Klęczy pokornie
165 2|          ideałem jest latanie razem~W krainie, w któréj nie ma
166 2|            latanie razem~W krainie, w któréj nie ma końca, kresu.~
167 2|            rozumiem zgoła,~Dlaczego w Rzymie nieszczęsne grzesznice~
168 2|         licu lice,~Dłoń niespokojna w niespokojnéj dłoni;~Ach!
169 2|            wieszcza mogą przemienić w gadułę.~ ~A więc do zamku
170 2|              obaczysz, lecz trzymaj w sekrecie,~Co powiedziałem:
171 2|        powiedziałem: nie rzucaj się w spiski,~Bo wielkim rzeczom
172 2|            co jako piorunowe błyski~W chmurach się kryją. - Więc
173 2|           po hordy Nogajca;~Wszyscy w Ojczyźnie mówili: "'To zdrajca!"~ ~
174 2|        serce. - Głowy~Nie dowodziła w nim choroba żadna,~Lecz
175 2|        ukłon wężowy;~Grzeczność, co w takim panu bardzo ładna!~
176 2|          lecz trochę się puszył,~Że w konkur wielki pan o córkę
177 2|             A na nich papier i orła w koronie...~ ~Orzeł na karcie
178 2|       przybita...~Boleść go nad nią w arkadę skrzywiła,~Oczy w
179 2|            w arkadę skrzywiła,~Oczy w niéj toną - myślałbyś, że
180 2|            z wolna,~Ręka na szabli, w oczach gniewu jędza~Ledwo
181 2|       oczach gniewu jędza~Ledwo się w sobie pohamować zdolna...~
182 2|             spiewał ptak Minerwy,~A w jednym oknie miesiąc stanął
183 2|             na nerwy -~Miesiąc więc w oknie stał, dziwne łoskoty~
184 2|               chciał spojrzeć, lecz w powiek kielichu~Nie było
185 2|           tylko białość szczera~Jak w zwierciadlanym łysnęła odruzgu;~
186 2|           Dzieduszycki; ale okazały~W cofnieniu się swym, na ludzi
187 2|            i powagę.~ ~Więc co miał w oczach skier, wszystkie
188 2|             Spiorunowany ksiądz się w proch nie walił,~Lecz w
189 2|             w proch nie walił,~Lecz w jedną szybę okien rzucił
190 2|        twarze się wąsate~Pokazywały w podwojach, kołpaki,~Konfederatki
191 2|     czytelnik zapewne daruje~Trochę w téj mowie niegramatycznościów~
192 2|             księżycu biali?~Łopotać w okno czarne skrzydłem zmory?~
193 2|     skrzydłem zmory?~Kochankę swoją w noc poślubną napaść,~Unieść
194 2|           napaść,~Unieść na koniu i w ziemię się zapaść?~ ~Czy
195 2|            da się nigdy wyprowadzić w pole,~Chyba mi posag położą
196 2|      zgorzkniał, że nawet nie trącę~W téj pieśni - smutnéj lutni
197 2|       horror!~Miłość przechodzi już w pamiątek kolor...~ ~W kameleona,
198 2|           już w pamiątek kolor...~ ~W kameleona, w serdeczną jaszczurkę,~
199 2|             kolor...~ ~W kameleona, w serdeczną jaszczurkę,~W
200 2|             w serdeczną jaszczurkę,~W rzecz poetycznie piękną,
201 2|            rzecz poetycznie piękną, w sen niebieski,~W muzę, Olimpu
202 2|            piękną, w sen niebieski,~W muzę, Olimpu zamglonego
203 2|            Olimpu zamglonego córkę,~W poemat smutny od deski do
204 2|           smutny od deski do deski,~W mgłę podnoszącą się z łez,
205 2|          mgłę podnoszącą się z łez, w białą chmurkę~Na tle przeszłości,
206 2|         chmurkę~Na tle przeszłości, w gwiazdę, w arabeski~Tęczowe -
207 2|             przeszłości, w gwiazdę, w arabeski~Tęczowe - chmurą
208 2|           chmurą obwiedzione złotą.~W dole: Raphaël pinxit albo
209 2|       Raphaël pinxit albo Giotto.~ ~W galerii siedzi dusza. -
210 2|           wisząca aniołem,~Modlitwą w tobie są rozpaczy słowa,~
211 2|         wygląda jak urna z popiołem~W najtajemniéjszéj kaplicy
212 2|             duszy;~Próżno się broni w błyskawicach głowa:~Cały
213 2|    wszystkie takie sceny, odgrywane~W teatrze naszych wnętrzności,
214 2|       nieświadoma~Odmian, które się w zamku wydarzyły,~Biegła;
215 2|       nadziei,~Jedne swe oko topiąc w Galatei.~ ~Nad tą sadzawką
216 2|            szklanna,~Można się było w niéj oczyma bawić,~I była
217 2|    kryształowych wanna,~I rybki się w niéj zaczynały jawić,~Długie,
218 2|        pełnych rosy...~I serce biło w niéj - bo chciała zdradnie~
219 2|          dostać się, a jakieś głosy~W powietrzu cichym brzęczały
220 2|        oślepił. - Nim oddech utracę~W téj strofie, powiem, że
221 2|      zaokrąglił końce,~I zatrzymany w niebie, trwał jak słońce.~ ~
222 2|     gwiazdach rozbita.~I każda róża w ogniu, i falena;~Już zdało
223 2|            zgasła i swe włosy złote~W ciemnym powietrzu cicho
224 2|           wycieczki będzie ubierała~W wymówki; i pod ulewą ognistą~
225 2|     zdradliwie,~Z oczu spuszczonych w bok miotała błyski,~Trochę
226 2|     Zadyszała się - i różowa wpadła~W bramę, i wkoło spojrzała,
227 2|            Choć zimno, rzadko który w lisich błamach.~ ~Nie zapytała
228 2|           swego ojca twarz patrząca w twarze.~ ~Jako Elektra weszła;
229 2|           się wstrzęsła widząc ojca w tłumie,~Który dowodził wtenczas
230 2|  konfederacją... i t[ak] d[aléj]. - W szumie~Tych słów nic więcéj
231 2|           zbliża,~Widzi, że Sterczy w nim sztyletu głowa~W papier
232 2|        Sterczy w nim sztyletu głowa~W papier utkwiona, więc jak
233 2|           szatan - i runął.~ ~Serce w nim chore biło coraz prędzéj,~
234 2|        okiem jędzy~Utonął teraz już w dziéjów odmęcie;~Ale są
235 2|              Niech swoją przyszłość w téj pieśni odkryją!~Niech
236 2|     zbroczył.~Szmer zgrozy zachwiał w pokoju światłami.~Ksiądz
237 2|        Waszeć byś lepiéj modlił się w kaplicy~Niż... z mojego
238 2|          protestacją, która pójdzie w akta".~ ~Posłuszna panna
239 2|            Aniela usiadła,~Chwyciła w rękę pióreczka łabędzie,~
240 2|           barskich.~ ~Ale posłuszna w krwi zmoczyła pióro,~Potém
241 2|           prosto,~Że prosto idziesz w piekielną ciemnotę.~Za to
242 2|        krwią zwalane~I purpurowe, i w ogień odziane.~ ~"Czy nie
243 2|          pierś, a chłop daje cięcie~W bijące serce. Cały naród
244 2|         serce. Cały naród ginie~Jak w zapalonym przez Boga okręcie;~
245 2|              Dziś by tu wielka rzeź w zamczysku była.~Idź! - on
246 2|              on przykuty łańcuchami w ścianie,~A przy nim zbójców
247 2|            łoże;~Leżą na workach, a w tych workach noże!~ ~"O!
248 2|        mordy spokojnie;~Dziś byłbyś w piekle, tu bez spowiednika~
249 2|        głowa,~Jak gołąb biała, lecz w myślach jałowa".~ ~Podczas
250 2|       Podczas téj mowy pan Starosta w czoło~Księdza jasnymi patrzał
251 2|          się cały~ ~Ujrzawszy oczy, w których całym pękiem~Kupido
252 2|               Jako Sybilla z piórem w ręku. - Basta!~Na tym się
253 2|      drogoskazie~Wiszących - romans w poemat urasta -~Coś w nim
254 2|        romans w poemat urasta -~Coś w nim o królu będzie, o zarazie,~
255 3|           TRZECIA~ ~O! jakże smutno w jasnéj życia wiośnie~Być
256 3|     Kazimierz;~Gdy świat przed tobą w nieskończoność rośnie,~Gdy
257 3|        nadzwyczaj zachwyca, ~Lubisz w wierszykach chmury, księżyc,
258 3|             że jest jakaś tajemnica~W mgle, w któréj wiersze brzęczą
259 3|             jakaś tajemnica~W mgle, w któréj wiersze brzęczą jak
260 3|             sam te wiersze niesiesz w kraj marzenia,~W téj mgle
261 3|           niesiesz w kraj marzenia,~W téj mgle twych własnych
262 3|        własnych myśli tęcza świta, ~W tych dumkach twoje latają
263 3|            Widać, że po tym deszczu w Polsce krwawym~Nowi poeci
264 3|           jest nadzwyczaj łzawym!~I w oknie duszy ma zielone szyby!... ~
265 3|         Szkoda, że wszyscy są okuci w dyby, ~A kiedy straszną
266 3|           To chmura piorun zostawia w cenzurze.~ ~Z czego korzystam
267 3|        skończyłem wygodnie;~Dlatego w raju mam zamknięte bramy ~
268 3|           Dobre i to! -~Wlazłem jak w błoto w tę myśl pospolitą.~ ~
269 3|           to! -~Wlazłem jak w błoto w tę myśl pospolitą.~ ~Był
270 3|           dzieci giną, ~Będę gdzieś w piekle gryzł jak Ugolino.~ ~
271 3|         powieści. - Ranek~Błękitnie w polach podolskich zaświtał, ~
272 3|        polach podolskich zaświtał, ~W niebiosach oczy utopił kochanek~
273 3|             komet -~Miłe nadzwyczaj w młodości obrazy! ~Młodość
274 3|             wszystkie głazy~Zmienia w kobiety, w ogień topi kruszce, ~
275 3|            głazy~Zmienia w kobiety, w ogień topi kruszce, ~Huryski
276 3|       Huryski widzi zamiast ziarnek w gruszce.~ ~A tu odsyłam
277 3|           gdzie stoi przypisek, ~Że w raju każda się gruszka odmyka~
278 3|             półmisek; ~Zwłaszcza że w każdéj gruszce - do wyboru ~
279 3|           nawet tworząc poetycznie,~W rymach malując jednę z tych
280 3|         seraficznie ~Rozeskrzydloną w Bogu, bez rozwagi~Rzekł: "
281 3|             i prorok ~Powiedział to w Koranie i krytyka~Milczy -
282 3|              która co rok ~Tyle wad w moich utworach wytyka ~Jako
283 3|          gorący, ~I włożył imię jéj w poemat drwiący.~ ~Imię krytyki? -
284 3|      przestrogi, pacierze i lekcje ~W diabelskim napisane dyjalekcie;~ ~
285 3|         wyszczekać,~Do czego Cerber w piekle czyni prolog~Ze swego
286 3|           teolog~Krytyką mię chciał w kawałki posiekać,~Jakby (
287 3|            kawałki posiekać,~Jakby (w balladach porównania szukaj)~
288 3|          flinty, z arkebuza~I czuję w sercu, że nadspodziewanie~
289 3|         Boga stanie,~Ja go prowadzę w ogień: jeśli zginie,~Poemat
290 3|          Czterdzieści bowiem cztery w planie stoi,~Bowiem do rzeczy
291 3|              Może nie skończę!... i w gwiaździstych sferach~Nie
292 3|        czytelników względy.~Właśnie w ten sam dzień Kreczetników
293 3|              Dwie drogi: jedna jest w naturze rzeczy~I płodzi
294 3|             nic nie szkodzi, bo Żyd w mig się~Odradza - patrz
295 3|         przesłonięty, blady, wojska w linii~Jak małe nitki mrówek,
296 3|           Rozwijał się dym z harmat w białe róże.~ ~I w téj girlandzie
297 3|            harmat w białe róże.~ ~I w téj girlandzie niby z róż
298 3|       śmiertelnych~Stało miasteczko w powietrznych błękitach,~
299 3|         spokojny~I widzisz pszczoły w słonecznym promyku~Lecące
300 3|            milę, na równinie działa w szyku,~Ataki, słowem, krotochwilę
301 3|       twarzy jak róża,~Chciałby iść w ogień - ale mówiąc szczérze,~
302 3|         głośno: "Kto tu?"~I mocniéj w nim pierś zadrżała wzburzona.~
303 3|                goni?~Czy się wydaję w stepach gołębnikiem?"~Tak
304 3|         myśląc zdjął je i trzymając w dłoni~Rzucił w powietrze.
305 3|            trzymając w dłoni~Rzucił w powietrze. Lecz jak z baletnikiem~
306 3|            car naszyjnikiem,~Taniec w gołębia lot przemienia dziwnie:~
307 3|            różane;~I rozleciały się w błękit na nowo,~Ważąc się
308 3|      Podobne zmarłym duszom ludzkim w niebie.~ ~I obaczywszy się
309 3|          ubrała mu piersi jaskrawie~W ogień tęczowy. Z takim się
310 3|           kochaniem~Zapatrzył gołąb w swoją senną panią,~Że tęcza
311 3|         karki,~Z ramion mu poszły i w kręgi, i w słoje~Tnące powietrze.
312 3|       ramion mu poszły i w kręgi, i w słoje~Tnące powietrze. Zrazu
313 3|          istoty~Przelały swoję myśl w serce człowieka,~Coraz prędszymi
314 3|            O! domysły trafne -~Może w pokrzywy przemieniona Dafne,~ ~
315 3|          Tak młodość wszystko stroi w lśniące farby,~Nigdy się
316 3|            żył Don Kichot,~Nigdy by w Trzecim Maju nie urosły~
317 3|        pierżchliwy~Nigdy nie zasnął w tym krzemiennym jarze,~Bo
318 3|           szatańskie skrzydło, całe w żarze...~Nocą spod owych
319 3|       warkoczy~Próchno świeciło się w dębie - jak oczy.~ ~Na drzewo
320 3|           ptaszki Wenery.~Beniowski w galop szedł za lotem ptaków,~
321 3|        pewnie jako marodery~Szukali w drzewie skarbów lub Polaków...~
322 3|         Polaków...~I nie znalazłszy w nim nic - dla igraszki~Chcieli
323 3|         krzesał ognia, który czyści~W czyśćcu, a na tym świecie
324 3|        Spalili - wiatr dął taki jak w hamerni -~Szczęściem, bohater
325 3|            ich rąbać tak, że poszli w nogi~ ~Oprócz Kozaków dwóch. -
326 3|            chcąc robić wściekłą,~Że w téj religii, gdzie car -
327 3|            naszych żon nie zamykamy~W jednym haremie jak w Armidy
328 3|       zamykamy~W jednym haremie jak w Armidy palmie -~Ta strofa
329 3|             awantur i lodu;~ ~Za to w ojczyźnie Danta to oboje~
330 3|           pieśni, z myślami~Aniołów w przepaść lecących - te chóry~
331 3|           Go te królewskie purpury,~W które ja się tu, jak przed
332 3|             Cezar, obwijam, gdy mię w serce rażą,~Ażeby umrzeć
333 3|      niezaspokojone!~Uderzam ciebie w złości. - Milcz, szalone! -~ ~
334 3|         czymże ja mówiłem?... Ha... w tym jarze~Dwóch zarąbanych
335 3|         Którym pan Zbigniew patrzał w blade twarze;~Wtem ujrzał,
336 3|          szatan, co chce duszę brać w ramiona,~Albo orlica z płomieni,
337 3|        stargał, skręcił i zwinąwszy~W jeden kłąb, rzucił w ciemną
338 3|      zwinąwszy~W jeden kłąb, rzucił w ciemną jaru szyję.~Tu nawet
339 3|     Zrobiłby utwór i poemat nowszy,~W którym gadają puchacze i
340 3|           gałęzi,~ ~Prosto ją gaszę w jarze jak rzecz suchą,~A
341 3|         potrójnym lotem,~Skryły się w jego wnętrze wypróchniałe.~
342 3|           to rzadka~Tak zły apetyt! w ludziach tak czerwonych!~
343 3|          ośrodka,~Skrzydłami siekąc w powietrzu tak silnie,~Jak
344 3|         niemylnie~Awantura go jakaś w dębie spotka,~I nie czekając,
345 3|            młokosik rzeski~Usłyszał w drzewie szmer i pocałunki...~
346 3|          Było tam światło takie jak w zawiei,~Gdy księżyc świeci
347 3|          zawiei,~Gdy księżyc świeci w mgle - światło nadziei! -~ ~
348 3|       powietrzem kościoła~Zmienione w blade widmo i w anioła;~ ~
349 3|           Zmienione w blade widmo i w anioła;~ ~Ktokolwiek zważał
350 3|   Błyszczący, żywy posąg Amfitryty,~W błękitnym ogniu mórz zniknąć
351 3|         zniknąć gotowy,~Tak piękny! w skały ukryty i w morze,~
352 3|            piękny! w skały ukryty i w morze,~Żywy - lecz w niebios
353 3|       ukryty i w morze,~Żywy - lecz w niebios pośmiertnym kolorze;~ ~
354 3|   pośmiertnym kolorze;~ ~Ktokolwiek w grocie téj, na kruchéj łodzi~
355 3|         księżyc nowy z fal wychodzi~W kształcie kochanki; ktokolwiek
356 3|             Kształty; ktokolwiek je w księżyc ubierał:~Niech popracuje
357 3|            Ujrzy, co pan Kazimierz. W owym drzewie~Od lat szesnastu
358 3|      szesnastu zaledwie dziewczątko~W błękitne próchien rzucona
359 3|           próchien rzucona zarzewie~W grocie z promieni... Nazwałbym
360 3|          pieczątką~Ów utwór nowy. - W błyskotnéj sukience~Stała,
361 3|           jéj ust dziobki różanymi;~W oczach błękitnych przestrach
362 3|             i szyja:~Wstyd pokazała w sobie nieostrożna~I ten
363 3|     nieostrożna~I ten rumieniec, co w skażonych mija. -~Widzę,
364 3|       czarnych okropności wiele -~A w głębi dębu gwar innego świata,~
365 3|             Szum liści, próchno się w gwiazdy rozlata;~ ~Beniowski
366 3|         świécą,~Lecz nigdy się krew w marach nie zapali;~Ledwo
367 3|             prowadzą - listownie.~ ~W listach dopiero (a wszystkie
368 3|      dopiero (a wszystkie umieszczę~W przypiskach)... mój bohater
369 3|    Arystokratą nazwie i dlatego,~Że w smutnéj twarzy swéj ma coś -
370 3|           was myślę!~Gdyby mi teraz w serca mego tętnie~Nie brzmiała
371 3|        Śmiechu na ustach nie mam ni w umyśle.~Wszystko prowadzi
372 3|            jak z niebieskiéj sfery,~W arystokratów gracie, smętne
373 3|             gracie, smętne sowy!~Co w grze myślicie bić jako kozery~
374 3|             wieszcz, zechcę jeszcze w jasnowidzie~Rzec co ciemnego?
375 3|       nastąpi to - cudne mam rzeczy~W tece! cudowna awantur girlanda!~
376 3|            Orlanda;~Przybywa zamkom w porę do odsieczy;~Pisze
377 3|         nadzwyczaj zimny.~ ~Bohater w dębie zamknięty z młodziutką~
378 3|         tych dwoje - których ja mam w dłoni~ ~I mógłbym... Mógłbym,
379 3|         Próchno świecące księżycowo w korze~Zda mi się pełne widm,
380 3|           lodowaty,~Dlatego wchodzę w styl nowych poetów.~Słyszycie,
381 3|             mara wpadła.~Ksiądz był w habicie, a mara w żupanie,~
382 3|        Ksiądz był w habicie, a mara w żupanie,~W szerokich bardzo
383 3|          habicie, a mara w żupanie,~W szerokich bardzo szarawarach
384 3|         Pobiegła skocznie i całując w ręce,~Oddała księdzu Markowi
385 3|            Schowane bardzo tajemnie w sukience;~Potém zaczęła
386 3|               Z płaczem mówiła: jak w dębową szafę~Wlazła przed
387 3|      wieszcz piszący poemat o k t a w ą).~ ~Mówiła, jak dwa gołębie
388 3|            Pan Zbigniew patrzał zaś w stronę, na ścianę,~Ksiądz
389 3|           stronę, na ścianę,~Ksiądz w ziemię, Sawa łamał ostróg
390 3|        Pluton swoją grablą~Weźmie i w ogień piekielny zagrabi.~
391 3|            pergaminy; lecz chcę iść w zawody~Z przodkami, jako
392 3|         prędką.~Bogdajbyś późno się w grobie położył~Jasnym jak
393 3|               Oto dziecko te oddaję w opiekę~Tobie, Dziewico czysta,
394 3|          Matko Boża!~Broń rzuconego w tę nieszczęścia rzekę,~Która
395 3|          ducha jak obroża,~A zaś mu w duszę ognistą przeléję~Rozpacz,
396 3|            szczęścia zachowa;~Oboje w nim Bóg swym piorunem skruszy~
397 3|             skruszy~I padnie kiedyś w popiół taka głowa!~Żadną
398 3|          łzą taki Boga nie poruszy,~W modlitwie nigdy już nie
399 3|             szumiał.~ ~"Będzie miał w sercu władzę odpychania~
400 4|           sykały, upał był ognisty.~W dębie na ziemi siedział
401 4|          Pana Zbawiciela~Z wami..." W nawiasie: "Niech was powystrzela~ ~"
402 4|          Różański, co Fabiusem~Jest w naszéj partii, także i ten
403 4|             i gołębica,~Ze świeczką w ręku stała zapaloną,~Od
404 4|             I po natchnienie patrzy w ciemne chmury,~A zaś aniołek,
405 4|            na orle lub na lwie.~ ~I w ciemnym dębie było tylko
406 4|        tylko dwoje:~Ksiądz z piórem w ręku, ze świeczką dziewczyna;~
407 4|          piosenką. Była to godzina,~W któréj tak miło pójść nad
408 4|          murawie legnąć aksamitnéj,~W brzęku motyli, przy wodzie
409 4|          wodzie błękitnéj...~ ~Lecz w owe czasy któż jednę godzinę~
410 4|                Choć dobra moda była w onych czasach~Konfederować
411 4|           mi to pewnie przyzna,~Kto w oblężeniu jadł szczury łub
412 4|            I dziś od ogniów boskich w dół zepchnięty~Z piramid
413 4|             litości,~Gdyby mi nawet w krew nie przeszła wzgarda~
414 4|            Tego, co teraz jest i co w przyszłości~Być może: lutnią
415 4|             Gdzie są słuchacze?~Czy w grobach klaszczą w ręce
416 4|              Czy w grobach klaszczą w ręce zadziwione?~Czy urągają? -
417 4|             trochę mętne,~Nawet gdy w ciało się straszne obloką~
418 4|         ciało się straszne obloką~I w pioruny się rzucają namiętne~
419 4|     niebezkarny! -~Wybrednie marząc w różach - kolor czarny.~ ~
420 4|         Teraz wam powieścią służę~I w żadne więcéj ustępy nie
421 4|     wiecznéj~I wszystko może ujść - w kompanii grzecznéj.~ ~Stoi
422 4|     kompanii grzecznéj.~ ~Stoi więc w dębie moja mołodyca~Ze świecą -
423 4|        Posłuszne się papiery kurczą~W kopertę; z lakiem ożeniona
424 4|      kochanków zaślubił~I nim oboje w małżeństwie ostygną,~Przypieczętować
425 4|          boju stereotyp,~Bowiem dąb w środku był jak dagerotyp.~ ~
426 4|             działo zewnątrz, to się w łonie~Suchego dębu odbiło
427 4|           pan Maurycy.~ ~Poznawszy, w duchu rzekł: "Nie pójdę
428 4|             Potém z rozwagą większą w ogień skoczą..."~Tak mówiąc
429 4|            ich obu owionęła krwawa;~W ogniu na białym koniu migał
430 4|       fontanny; jak rubin się żarzą~W biegu, nadjechał na nie
431 4|      wytryskiem,~Jakby delfina miał w złotym czapraku~Pod siodłem,
432 4|        krzemień był spadł i uderzył~W dekę... co skrami pryskając
433 4|          żył...~Bo sam wyznawał, że w szturmaku onym~Widział przybitą
434 4|            oczyma,~Jak mówi Hamlet, w czaszce swéj zobaczył,~Gdyby
435 4|      minąwszy przyczynę,~Wdałem się w skutek rzeczy, w rąbaninę.~ ~
436 4|         Wdałem się w skutek rzeczy, w rąbaninę.~ ~Lecz wpadłszy
437 4|           Gdybym był panną, gdzieś, w szlacheckich dworkach~Pod
438 4|            Wycelił już więc prosto, w same czoło,~I palec już
439 4|             łokcie od ziemi wysoki,~W poezji mówiąc, skok aż pod
440 4|         pomięszała go - że strzelił w chmury.~ ~I nie czekając,
441 4|          zagrzawszy rumaka,~Rzuciła w galop taki pełny szału,~
442 4|           złoty zrobił wąż zwinięty~W kłęby i leciał wraz za tą
443 4|          leciał wraz za tą szaloną,~W połyskujące ją chcąc winąć
444 4|        kurzawy przesłonięte złotem;~W kurzawie rycerz znika z
445 4|            wypowie~Uczucia wnętrzne w moim bohatyrze?~Zamiast
446 4|       Zamiast kul srogich pana Sawy w głowie,~Ujrzał... a tu mu
447 4|        liczy zgłoski.~ ~Oczy utopił w kurzu obłok złoty,~Gdzie
448 4|           Oto pan Sawa znowu ruszył w drogę,~Bóg wie, czy wróci,
449 4|             koniu jeździ,~Nigdy się w jednym miéjscu nie zagnieździ.~ ~"
450 4|             zaś, nie mając kieszeni w habicie~I nie chcąc wieszać
451 4|          skropiony obficie~Łzami, a w takim pisany sposobie,~Że
452 4|              Że choć ksiądz jestem, w miłostkach nie służę,~Podjąłem
453 4|       Podjąłem się ten list schować w kapturze:~ ~"Oto jest pismo
454 4|          Oto jest pismo dziś pisane w nocy,~Czytaj waść! ja tymczasem
455 4|             i wzdychał,~Bo ten list w niebo rwał i w piekło spychał.~ ~
456 4|             ten list w niebo rwał i w piekło spychał.~ ~A naprzód
457 4|         piekło spychał.~ ~A naprzód w liście było opisanie~Tego,
458 4|       liście było opisanie~Tego, co w drugiéj mojéj pieśni stoi,~
459 4|     karawanie~Pan Dzieduszycki, jak w piwnicach broi~Szlachta
460 4|      piwnicach broi~Szlachta będąca w zamku na załodze,~Jak Ladawiecki
461 4|          które były tak urocze,~Gdy w Anielinkach, pod słomianym
462 4|          usłyszał głosów,~Z którymi w sercu jakaś struna pękła,~
463 4|             lawy;~Rzucam dla ciebie w nią maleńki kwiatek -~Nosiłam
464 4|           mi stara,~Że widzi ciebie w sankach z wieloryba,~A zaś
465 4|        tobie stoi jakaś mara~Ubrana w szaty dziewicze - to chyba~
466 4|         widzieć błękitu,~Lecz tylko w każdéj chwili widzieć ciebie;~
467 4|                Zda mi się nawet, że w jakiéj potrzebie~Pomogłabym
468 4|           nie otwiéraj,~Aż staniesz w Krymie. Wprawdzie to nieblisko,~
469 4|        ogonie siedzi~I prostą drogę w chmurach rozpowiada.~Tak
470 4|            miedzy,~Prosto wędruje i w gniazdo upada -~Gdzieś na
471 4|           końca,~A będziesz chodził w anielskiéj ozdobie~Jako
472 4|        obrońca;~A nim zasługi twoje w niebie zginą,~Ziemia przeminie
473 4|        zmordowany,~A kto wie co tam w moim sercu płacze?~A jednak
474 4|            płacze?~A jednak wziąłem w rękę krzyż drewniany~I chodzę
475 4|         rozpacze.~Wolałbym może już w grób... jak złamany~Dąb
476 4|         Garsteczką prochu, co jutro w dolinie~Będzie rodziła chwasty
477 4|             rozbije.~Nośże ty ducha w téj cielesnéj glinie;~A
478 4|            nie lękaj się, gdy wiatr w oczy bije~Z błyskawicami.
479 4|         Światło wieczyste. Idź więc w imię Pana!~A byłaby też
480 4|          wodą~ ~"Ochrzczony teraz i w grobowcu późnym".~To mówiąc
481 4|             i z dyjamentu~Zbuduję - w karczmach posadzę Dyjanny~
482 4|       ognisty przelata,~Pierś mając w ogniu i ogniem skrzydlata.~ ~
483 4|           świecie,~Niech szumi wino w twéj platońskiéj czarze,~
484 4|            warkocze,~Widzę, jaki ma w oczach blask promienny;~
485 4|        wichru i wrzawy~Słyszałaś... w równéj zawsze strojny mierze...~
486 4|             daleka odnosi kraina;~I w pieśń się patrzaj tę - co
487 4|             i nad morzami bez końca~W oczach twój obraz, w uszach
488 4|          końca~W oczach twój obraz, w uszach twe wyrazy,~A miłość
489 4|            miałem na kształt słońca~W pamięci mojéj. - Anioł twój
490 4|        znała to - i przychodziła.~ ~W gajach, gdzie księżyc przez
491 4|             powagą~Wéjdziemy kiedyś w elizéjskie bory;~My, cośmy
492 4|        wyszła z niéj jak nawałnica;~W twoim ogrodzie pustym będzie
493 4|      gotyckich, biały blask rozléje~W te - gdzieśmy niegdyś chodzili -
494 4|          słyszę~Wołające mnie duchy w inną stronę;~Wiatr mną jak
495 4|        powtórzy:~Martwy, odemknę ci w grobie ramiona,~Kiedy ty
496 5|             stada posępne szatanów;~W czaharach zbroje rycerzy
497 5|       rozległe pola,~Wpadają smutne w szum dębowych lasów;~I stamtąd
498 5|            ogień pod dębowym borem,~W ziemi palący się, wielki,
499 5|          rubinowemi~Policzki, pełen w sobie wielmożności,~Przepijał
500 5|           ma oczki gazeli wesołe,~A w ręku białym swym - ni piu,