Piesn

 1 1|     jeszcze w Polsce szorów,~O które żony dziś mężów ciemiężą~
 2 1|        grobów pokazując kości,~Które się na dzień sądny znów
 3 1|     rzuca w te rybek girlandy,~Które za każdém wody pluskiem
 4 1|        Gwiazd, białych duchów, które lgną na łozę~Jak szpaki
 5 2|        jeden z dawnych dworów,~Które na górach stoją nad stawami.~
 6 2|    Polakiem aż po same meszty,~Które mu dzisiaj wyszyła Wallida,~
 7 2|        i kruszy~I ją, i serce, które biedna chowa~Jak smętny
 8 2|    jeszcze nieświadoma~Odmian, które się w zamku wydarzyły,~Biegła;
 9 2|        jak owe ordery plugawe,~Które dziś każdy kat i człowiek
10 3|     tęsknota, nie te bramy,~Na które patrząc, że zamknięte, żal
11 3|       te królewskie purpury,~W które ja się tu, jak przed sztyletami~
12 3|       tę sławę - te gołębie,~ ~Które dąb cały okrążywszy pilnie,~
13 3|      miłości winne, temu winu,~Które upaja na śmierć, Potém wskrzesza. -~
14 3|   napisał: Pomysły~Do dziéjów, które się dziać kiedyś mogą.~Z
15 3|        śród czaharu~Dwa trupy, które Pluton swoją grablą~Weźmie
16 3|        już nie znajdzie słowa,~Które by kiedyś jego Bóg rozumiał,~
17 3|        I to jest przekleństwo,~Które ja rzucam na nich! - ich
18 4|    kwiaty wyrzucał ze skrętów,~Które goniły ją mgłą dyjamentów.~ ~
19 4|  podolskich zapachem,~Woniami, które były tak urocze,~Gdy w Anielinkach,
20 4|  krzyknął - "te rany czerwone,~Które Chrystus miał: godne ust
21 4|     słuchaj tego wichru żalów,~Które daleka odnosi kraina;~I
22 5|     piu, ni meno -~W rączkach, które są zakasane, gołe,~Wieniec
23 5|        w ręku i Neptuna ramię,~Które do czarnych dymu wchodzi
24 5|           jak mówią Żmudzini -~Które ja czynię naśladując metra:~
25 5|  stepach kwiatowi,~Dziewannom, które w złotych stoją kitach;~
26 5|     Golgocie,~Ani śród kolumn, które zamiast dachu~Mają nad sobą
27 5| błyskawic świetnych,~Na serca, które zawsze dla mnie wstrętne -~