Piesn

 1 1|        słowiki wywołują śpiewem~Księżyc spod ziemi; lecz pozwól,
 2 1|          Jasny i chmurny - jako księżyc w chmurach.~ ~O Melancholio!
 3 1|  żeniony z topolą;~Lecz z zamku księżyc wybuchał czerwony~Jak smutny
 4 1|  Hamleta rolą~Wyjdzie na scenę. Księżyc wstąpił krwawy~I oczerwieniać
 5 1|         i w ciemię,~Spojrzał na księżyc, co zeń jak z Memnona~Wydobył
 6 1|         westchnieniem wielkim w księżyc cisnął,~Że księżyc śćmił
 7 1|    wielkim w księżyc cisnął,~Że księżyc śćmił się - zmarszczył -
 8 1|   zrobiła kasza~Z gwiazd, a sam księżyc był szperką, a głazy~Ludźmi.
 9 1|       na łąkę zieloną,~Na którą księżyc spoglądał z uśmiechem~Widząc
10 1|         się dla ojca mego~W ten księżyc - lecz ja dla mojego pana,~
11 2|     srebrnych upiorów,~A na nie księżyc jasnymi oczami~Patrzy, na
12 2|      topole,~A drugi taki złoty księżyc - w dole.~ ~Atoli wnętrze
13 2|       Ursę mam z Kasyjopeą,~Mam księżyc i mam dwoje serc pęknionych,~
14 2|      teraz musi nucić!~Teraz na księżyc oczy ma otwarte!" -~Ach,
15 3|    Lubisz w wierszykach chmury, księżyc, gady, ~Znajdujesz, że jest
16 3|         takie jak w zawiei,~Gdy księżyc świeci w mgle - światło
17 3|    znowu je otwierał~Myśląc, że księżyc nowy z fal wychodzi~W kształcie
18 3|       Kształty; ktokolwiek je w księżyc ubierał:~Niech popracuje
19 3|   upadła,~Jakie pryncypia ma, a księżyc z miny~Arystokratą nazwie
20 3|     Słowiki będą moimi sąsiady,~Księżyc jako mój srebrny anioł lewy,~
21 3|      błyszczała szlachetnie~Jak księżyc, kiedy się nad rankiem chowa~
22 4| przychodziła.~ ~W gajach, gdzie księżyc przez drzewa oliwne~Przegląda
23 4|         pustym będzie wyła,~Gdy księżyc pełny, jak srebrna różyca~
24 5|        raz wieczorem,~Kiedy już księżyc wstawał zamyślony,~Obaczył
25 5|     skakał:~Ale zapatrzył się w księżyc - i płakał.~ ~Kto widział
26 5|        twarz zieloną w nocy~Jak księżyc - słońca wyrzekłeś się mocy?~ ~