Piesn

 1 2|      odbiła~Na jego żółtą twarz. Ksiądz karmelita~Za stołem cicho
 2 2|      było pomiarkować zrazu,~Czy ksiądz był z ciała ludzkiego, czy
 3 2|    odzyskał mowę.~ ~"Ktoś ty?" - Ksiądz milczał. - "Co tu robisz,
 4 2|          nie hukał,~Zwłaszcza że ksiądz był wielki - a on mały.~
 5 2|     twarzy wyrazem.~Spiorunowany ksiądz się w proch nie walił,~Lecz
 6 2|           Starosta spuścił łeb - ksiądz się przybliżył~I wyjął szablę
 7 2|        latarek~Zjawił się, rzekł ksiądz: "Ja jestem ksiądz Marek!"~ ~
 8 2|         rzekł ksiądz: "Ja jestem ksiądz Marek!"~ ~Wstrzymał się -
 9 2|    własnych sczerwieniony łzami,~Ksiądz Marek z krzyżem do niego
10 2|     zachwiał w pokoju światłami.~Ksiądz wyjął brewiarz, ustami namoczył~
11 2|          juro!...>"~Tu karmelita ksiądz powstawszy krzyknął:~"Ja
12 3|     słońcem się wkradła,~Naprzód ksiądz jakiś wleciał niespodzianie,~
13 3|         jakaś złota mara wpadła.~Ksiądz był w habicie, a mara w
14 3|         leżała kurzawa -~Słowem: ksiądz Marek to był i pan Sawa.~ ~
15 3|         zaś w stronę, na ścianę,~Ksiądz w ziemię, Sawa łamał ostróg
16 3|               Gdy tak przemówił, ksiądz Marek otworzył~Ramiona i
17 4|        żalu do waszeci".~ ~Takie ksiądz pisał listy pełne grozy.~
18 4|          dębie było tylko dwoje:~Ksiądz z piórem w ręku, ze świeczką
19 4|        jasne dwa gołębie burczą;~Ksiądz pieczętuje sygnetem szlachcica~
20 4|          Delill[e]a).~ ~Już więc ksiądz Marek (tu mnie nie dościgną~
21 4|       szable mu po oczach migną!~Ksiądz wstał - szczęk wielki był -
22 4|      jako sierp na głowie.~Zaraz ksiądz poznał, że ci wojownicy~
23 4| strasznie miał marsową postać.~A ksiądz: "O takąż rzecz chodziło
24 4|         pisany sposobie,~Że choć ksiądz jestem, w miłostkach nie
25 4|       ust były podniesione,~Lecz ksiądz podstawił pod usta szkaplerza.~"
26 5|     jestem jak polscy rycerze,~A ksiądz mię posłem nazywa aniołem;~