Piesn

 1 2| spowiednika~Zamordowany. - Pan Sawa się zbrojnie~Z twoimi chłopy
 2 2|          Zadrżał. - A wtem pan Sawa wszedł wesoło,~Sawa, ogromny
 3 2|        pan Sawa wszedł wesoło,~Sawa, ogromny skarb dla pisoryma,~
 4 3|      ksiądz Marek to był i pan Sawa.~ ~Ku nim więc moja nimfa
 5 3|       ścianę,~Ksiądz w ziemię, Sawa łamał ostróg końce.~Widząc,
 6 4|      wojownicy~Byli to z panem Sawą pan Maurycy.~ ~Poznawszy,
 7 4|    ogniu na białym koniu migał Sawa.~ ~Spotkali się raz, złożyli
 8 4|        biegu, nadjechał na nie Sawa twarzą.~ ~Więc się na białym
 9 4|        muszę kończyć.~Więc pan Sawa lewe przymrużył oko i wycelił,~
10 4|         Na którym siedział pan Sawa złowrogi;~Nim się obéjrzał,
11 4|     między wami zgody!~Oto pan Sawa znowu ruszył w drogę,~Bóg
12 5|     goni mię w kurhany" - mówi Sawa.~ ~Tak mówiąc leciał. A
13 5|     léją węże gromu.~Tam młody Sawa żył pośrzód burzanów,~Z
14 5|        pałacu - marszałkiem.~ ~Sawa wracając raz znad Styru
15 5|     dawnéj roi...~Wie, co czuł Sawa, gdy na łańcuch schwytan~
16 5|       ten oprawić w ramy! -~Za Sawą wszedł koń w jamę wyzłacaną~
17 5|        do żłobu po siano.~ ~Za Sawą weszło dziewczę z gołębiami,~
18 5|       wschodzi, mruczy woda.~ ~Sawa na siodle oparł się; dziewczyna~
19 5|       czesała włosy.~A do niéj Sawa: "Oj, moja Swentyna,~Latasz
20 5|        taj wiatr rozmiecie!"~ ~Sawa jak szatan zmarszczył się: "
21 5|     pierścionek srebrny".~ ~Tu Sawa wściekły wrzasnął: "Ty wyrodna!~