Piesn

  1 1|                Mięszkał ubogi szlachcic na Podolu;~Wysoko potém go
  2 1|            epoka krwawa~I kraj był cały na rumaku, w polu;~Łany, ogrody
  3 1|              grosze dwa za ojca duszę~I na ornaty dwa ojca kontusze.~ ~
  4 1|                  Mało o to dbał (tracąc na chudobie,~Dzisiaj są ludzie
  5 1|        Beniowski rzekł: "Ja sam zarobię~Na drugą wioskę et si non mi
  6 1|                 jadać i być Akteonem,~I na przyjaciół wzdychać niewzajemność,~
  7 1|          Kazimierz jęknął harfy tonem~I na szumiący jesion łzawo spojrzał.~
  8 1|         skorzystał jak człowiek odarty,~Na którego sam pan sędzia,
  9 1|                 Lub jako muły puszczone na trawnik,~Lub jak na duszę
 10 1|           puszczone na trawnik,~Lub jak na duszę rozsierdzone czarty~
 11 1|                czarty~Wpadli, ogryźli i na pocieszenie~Rzecz zostawili
 12 1|                że był srodze zakochany;~Na gitarze grał i rym śpiewał
 13 1|                Po polsku: pisuj do mnie na Berdyczów.~Okropne słowa!
 14 1|               ojciec - ten stał jak mur na przeszkodzie.~ ~Mimo to
 15 1|                liściem wybiegną~Patrzeć na słońce - oczy miała duże,~
 16 1|                tych niewiniątek~Więdnąć na włosach i sercach dziewczątek;~ ~
 17 1|                 Kłaniającym się ludziom na widoku~I stał jak martwy,
 18 1|                stał nad rzeczką Ladawą,~Na skale, a pod skałą staw
 19 1|                morzu zostawił koszulę~I na Starosty górach stał bez
 20 1|            szeroko;~Był to krzesany dąb na Polifema.~Jedno w koronie
 21 1|             jednym okiem w ciemną wodę:~Na deszcz miał czarny wzrok,
 22 1|               siwy rybak skłoni,~Gdy go na stawie ogarnie ciemnota,~
 23 1|                 Z wieńcem różanych lamp na jasnéj skroni,~Jako Dyjana
 24 1|                 Dyjana o poranku biała,~Na staw z różanéj tęczy wyzierała...~ ~
 25 1|      Zwierciadło czyste cnego antenata,~Na którym meszty świeciły papuże,~
 26 1|              szata,~Przy ucztach często na łysinie - róże,~A w ręku
 27 1|         przyczyna temu jest istotna,~Że na tych bagnach, gdzie potrzeba
 28 1|            szczudeł,~Jam wtenczas bujał na młodości piórach,~Jasny
 29 1|              pokazując kości,~Które się na dzień sądny znów ułożą~I
 30 1|              Lecz wolę dzieło to rzucić na późniéj,~Bo do porządku
 31 1|                żyją, co ząb ich uchwyci~Na pięcie wieszcza. Kraina
 32 1|                mściwe bractwa,~Czekając na tych, co pod tronem siedzą~
 33 1|          zakrwawione domy,~Niech plwają na miecz - stworzenia ostróżne,~
 34 1|         Chrystusowy,~Kiedym się skarzył na klątwy i zdrady,~Tom się
 35 1|               mię ten liryzm zabija,~Że na Parnasu szczyt prowadzi
 36 1|             cierpliwości proszę.~Ja sam na muzę i natchnienie czekam~
 37 1|              lekkiego nie płoszę,~Który na mózgu jak motyl na róży~
 38 1|                Który na mózgu jak motyl na róży~Usiądzie - aż się kwiat
 39 1|                 łono~Świeże i jasne - i na okolice~Rozeszle wonie,
 40 1|                konie:~Jeden dla siebie, na drugim domowy~Miał jechać
 41 1|                 jechać sługa. Beniowski na skronie - ~Chciałbym powiedzieć:
 42 1|                  konfederatkę.~ ~Zapiął na piersiach szpencer z barankami,~
 43 1|                z tygrysimi łapy,~Wsiadł na koń, spojrzał na ganek ze
 44 1|                 Wsiadł na koń, spojrzał na ganek ze łzami,~Pogłaskał
 45 1|              domu sień zaparskał skrami~Na pożegnanie. Klasły dwa harapy -~
 46 1|                 z rodzinnych progów - i na długo.~ ~O! gdyby wtenczas
 47 1|                a te ciche świerki~Pójdą na krzyże i na tabakierki,~ ~"
 48 1|               świerki~Pójdą na krzyże i na tabakierki,~ ~"A twe koszule
 49 1|                    A twe koszule porżną na szkaplerze,~A twe papiery -
 50 1|               chwili,~Kiedy nasz rycerz na świata zatargi~Puszczał
 51 1|               Uczułby w sercu coś - coś na kształt piekła...~ ~O! dzika
 52 1|             Mgła - za tą chmurą Pan Bóg na kształt świécy.~ ~Ale to
 53 1|       przepływał~I wpadał w ciemny las, na dębów słuchy,~Te drżały
 54 1|                 jary,~Skąd rzucił okiem na dom swéj kochanki.~Skała
 55 1|               co z Hamleta rolą~Wyjdzie na scenę. Księżyc wstąpił krwawy~
 56 1|          Kaźmierz był z tych, co stawią na tuza~Cały majątek; przegrał
 57 1|                 i plunął -~Lecz patrząc na ten dom, gdzie wziął harbuza~
 58 1|               harbuza~I z nadziei swych na wiek wieków runął,~Westchnął! -
 59 1|           Maryjo, ratuj! dziecko kona!"~Na to Beniowski rzekł: "Poprawiam
 60 1|           chlasnął i w ciemię,~Spojrzał na księżyc, co zeń jak z Memnona~
 61 1|            smutny rycerz; za nim baczny~Na wszystko jechał Grześ -
 62 1|           miłości grucha,~Lub poetyczna na Litwie ropucha.~ ~Słysząc,
 63 1|               się w Troi, z konia spadł na ślazy,~I tak bohater zbył
 64 1|              zaczął prześcigać panicza:~Na nim siedziała jakaś wiedźma
 65 1|                czart w srebrnéj koronie~Na koniu, co go jak wicher
 66 1|                wcale. - Miesiąc świeci,~Na koniu wiedźma gałęzią pokrzywy~
 67 1|               straszliwy,~O którym roją na pół senne dzieci,~Że ma
 68 1|                  co byś więc powiedział na to?~Gdybyś przez babę tak
 69 1|               zamawiam twą łaskę~Nadal, na rzeczy ważniejszych sądzenie. -~
 70 1|            słoneczne wkładają promienie~Na twarz księżyca; a w tym
 71 1|              siodła.~Beniowski siedział na koniu jak świéczka,~Patrząc,
 72 1|            Służyć dwóm sercom rozdartym na wieki -~Wiodła go prosto -
 73 1|            Anielinki.~A zaś ta wiedźma, na pozór straszliwa,~Była to
 74 1|             pośpiechem~I ze skał wyszli na łąkę zieloną,~Na którą księżyc
 75 1|                 wyszli na łąkę zieloną,~Na którą księżyc spoglądał
 76 1|             lipy ogromnéj koroną,~Stała na łące, w najciemniéjszéj
 77 1|               otworzył od panny pokoju.~Na progu stała jakby smętna
 78 1|                migających roju,~Błyskał na kruczych włosach rozwiniętych,~
 79 1|                 ją - lecz jak ekonom.~ ~Na niezgrabnego już masz patent -
 80 1|                Lecz do powieści. - Więc na progu stała~Panna Aniela,
 81 1|              miłości małe~I małe bardzo na późniéj trofea.~Rozdały
 82 1|            zażarte,~I często widząc, że na świecie źle tym,~Z rozpaczy
 83 1|           dzisiaj są starymi panny,~Gdy na rozstajnéj drodze jaka stacja~
 84 1|                lub anieli,~Kołysząc się na giętkiéj stopie - strzelna~
 85 1|           aniołek jezuicki, wdowi -~Jak na kazaniu siedziała sanskryckim,~
 86 1|         wszystkie katolickie kwasy~Miał na łbie, wszystkie sześć -
 87 1|             katolickich wieszczy,~Rzuca na głowę i bije, i wrzeszczy.~ ~
 88 1|         klamerką mię ukłuł jak szpilką;~Na niedźwiadkowe się bowiem
 89 1|              chlebie.~Nie odpowiadaj mi na to, nie krusz mi~Serca -
 90 1|                 srogi~I guwernantka jak na moją mękę~Za ojcem trzyma.
 91 1|                Sosenkę~Przekabacili już na swoją stronę.~Płakałam -
 92 1|              mam czerwone.~ ~"A tu, jak na złość! dla Dzieduszyckiego~
 93 1|             gorzkich łez piołuny.~Padła na krzesło i przez łzawe deszcze~
 94 1|           jeszcze?"~ ~Beniowski już był na kolanach; w dłonie~Wziął
 95 1|              Włożyć mi wieniec Petrarki na skronie,~Bo na tym pieśń
 96 1|                 Petrarki na skronie,~Bo na tym pieśń zakończę i ogłoszę~
 97 1|             tymczasem~ ~Jako pretendent na własne poparcie~Utworzę
 98 1|                 Lecz piękna z dzbankiem na głowie martwica~Jest jak
 99 1|              Jak każdy głupiec, plwając na sufity~Lub w studnię...
100 1|              popełniłem zgrozę~Pisząc - na przykład - Anhellego. Chmura~
101 1|              białych duchów, które lgną na łozę~Jak szpaki Danta: rzecz
102 1|             wielka słoneczna framuga,~I na tęczowym Duch Święty promyku;~
103 2|               kichają, ja zaczynam odę,~Na przykład drugą piękną Odę
104 2|              Podolski jeden dom rozciąć na dwoje;~I pokazać wam, jaki
105 2|                 z dawnych dworów,~Które na górach stoją nad stawami.~
106 2|                 do srebrnych upiorów,~A na nie księżyc jasnymi oczami~
107 2|          księżyc jasnymi oczami~Patrzy, na niebie jeden - przez topole,~
108 2|                głos, bez końca~Ze słońc na wielkie słońca i nad słońca.~ ~
109 2|                  A tu mi ręce zawiążcie na głowie~I twarzą bladą połóżcie
110 2|                 I twarzą bladą połóżcie na lirze,~Jakbym w alpéjskim
111 2|               krwawnika~Oczerwienionym, na piekielnym progu -~Szkoda,
112 2|           przestroga~Już nie Szekspira; na tym fundamencie~Moralność
113 2|             Moralność cała stoi. - Lecz na Boga!~Gdzie mój poemat?
114 2|              Widzę, że wszystko mi stoi na wstręcie,~Nawet pisania
115 2|          grubych naszych Sanczo Pansów,~Na któréj by się uczyli ze
116 2|                 skrami,~Spogląda z góry na wszystkie języki,~Lśni jak
117 2|          wdrzewi,~Głosem wyleci za lasy na pola~I rozłabędzi wszystko,
118 2|             pieniem.~O! gdyby mogły się na posąg słowa~Złożyć i stanąć
119 2|                 szyby~I dla jaskółek... Na co?... Znowu błądzę~Jak
120 2|                Jak Telimena, gdy wyszła na grzyby,~A zbiera mrówki (
121 2|             mrówki (mrówkami są żądze -~Na wiatr to mówię tylko, lecz
122 2|                teraz odbłysk mego życia~Na ten poemat pada niezbyt
123 2|           zielonawéj wody,~Lecz niezbyt na świat patrzące głęboko.~
124 2|                 pogody,~Nadto mu prawie na świecie szeroko.~Ach! nieraz
125 2|                go otacza. - Czytelniku!~Na jego miéjscu, o! ileż byś
126 2|                razy~Uczuł, że dusza twa na wykrzykniku~Hipogryfując,
127 2|             przy kochanki nodze -~Oboje na zbyt niebezpiecznéj drodze.~ ~
128 2|                 poił, dął, puszył, brał na ton,~A chociaż szlachta
129 2|            duszy rozmawiał jak Platon -~Na mózg wesołych ludzi wielka
130 2|                  że ten paliwoda~Zdradą na obóz napadł i wycinał,~Czego
131 2|                  oba litewskie biskupy,~Na dwóch latarniach miéjskich -
132 2|                 nie mam więcéj już rymu na "odyzm",~Co od włoskiego "
133 2|              Mój czytelniku, powiem coś na ucho:~I sam Paszkiewicz...
134 2|           wielkim rzeczom przeszkodzisz na świecie,~Rzeczom, co jako
135 2|                     Zwalił to wprawdzie na króla rozkazy;~Ale się wyparł
136 2|                  trzy razy,~I cała wina na koguta spływa,~Dlatego że
137 2|               kochanek Gradywa,~Dźwigał na sobie i chował in petto~
138 2|         Najlepszym z domów wydał mu się na to~Ów zamek wielki, malowniczy,
139 2|         materialny kadłub, z okiem sowy~Na szyi zawsze nieruchoméj;
140 2|              Przy samym panu Staroście, na prawo;~Dobijał właśnie targu
141 2|                 Dobijał właśnie targu i na czole~Widać mu było niecierpliwość
142 2|                trzymał ręką prawą,~Lewą na stole, wyciągniętą prosto~
143 2|                 pana:~"Starosto, zezwól na szczęśliwość naszą!"~Tak
144 2|                i ponętą ptaszą -~A miał na oczach swoich, jak jastrząbek,~
145 2| wilgotno-czerwonych obrąbek.~ ~Starosta na pół spiący, ale grzeczny,~
146 2|              Nie wstawał ani odpowiadał na to;~Pan to był bowiem, co
147 2|              słowa miodowe~Do uśpionego na pół serca wkradać,~Już widział
148 2|           Gadając ręce pokornie złażone~Na stół położył obie i wytrzeszczał~
149 2|             położył obie i wytrzeszczał~Na pana zamku oczy zaiskrzone -~
150 2|             zawrzeszczał,~Wstał... lecz na stole miał obiedwie dłonie,~
151 2|                 miał obiedwie dłonie,~A na nich papier i orła w koronie...~ ~
152 2|               orła w koronie...~ ~Orzeł na karcie był - a karta była~
153 2|              karta trupie kolory odbiła~Na jego żółtą twarz. Ksiądz
154 2|             cicho stał i patrzał z góry~Na czytelnika bladego tortury.~ ~
155 2|             Ocknięty zamku pan - to raz na księdza,~To znów na ściany
156 2|                 raz na księdza,~To znów na ściany patrzał wstając z
157 2|           patrzał wstając z wolna,~Ręka na szabli, w oczach gniewu
158 2|            Mozarta,~Że Donżuana widział na operze,~Gdy trupa ziemia
159 2|            trupa ziemia puściła otwarta~Na muzykalny wieczór i wieczerzę.~
160 2|              świece miały długie knoty,~Na wieżach zamku spiewał ptak
161 2|            Znacie działanie téj gwiazdy na nerwy -~Miesiąc więc w oknie
162 2|              oknie stał, dziwne łoskoty~Na dachu, jakby jęczenia grobowe;~
163 2|           mnichu?~Co znaczy papier ten? na Lucyfera!"~Tu Dzieduszycki
164 2|           okazały~W cofnieniu się swym, na ludzi nie hukał,~Zwłaszcza
165 2|             przedtem pan Starosta fukał~Na równych sobie, niższym dawał
166 2|             niższym dawał szlagę~Licząc na swoją małość i powagę.~ ~
167 2|              wszystkie zapalił,~Co miał na czole zmarszczków, zebrał
168 2|                 chwalił~Tak olimpijskim na twarzy wyrazem.~Spiorunowany
169 2|              szybę okien rzucił głazem.~Na ten brzęk wszystkie ganki
170 2|                  Bóg go zniżył.~Ten, co na krzyżu poniósł krwawe męki,~
171 2|               Który się bije z chłopami na moście,~Wypuścić racę nad
172 2|            próżny - więc kapituluje".~ ~Na to Starosta krzyknął: "Protestuję~
173 2|                Lub niechaj raczy ze mną na spoczynek~Do księżycowych
174 2|               tam poezja. - Gdyby tylko na to,~Aby się żegnać, warto
175 2|                 poślubną napaść,~Unieść na koniu i w ziemię się zapaść?~ ~
176 2|                 teraz musi nucić!~Teraz na księżyc oczy ma otwarte!" -~
177 2|              Ach, takem ja śnił... lecz na piramidzie,~Tfu!... odebrałem
178 2|             pole,~Chyba mi posag położą na stole.~ ~Ha, takem zgorzkniał,
179 2|              się z łez, w białą chmurkę~Na tle przeszłości, w gwiazdę,
180 2|          błyskawicach głowa:~Cały gmach na nią upada i kruszy~I ją,
181 2|                serce strzaskane;~Ruszył na koniu pędem błyskawicy;~
182 2|               przed rankiem rybki spały na dnie.~Panna Aniela uwiązała
183 2|            nakazana~Przez księdza Marka na znak panu Sawie...~Pod biedną
184 2|              jéj dugena,~Niebo, ta raca na gwiazdach rozbita.~I każda
185 2|                 ulewą ognistą~Przybrała na się postać dziwnie czystą.~ ~
186 2|                 Widać, że byli trzymani na wodzy,~Bo ujrzeli ją i stali
187 2|        Patryjotyczni bardzo, bogobojni,~Na pierwszy ogień szli, stali
188 2|           starościanka.~Ale spojrzawszy na nich już nie drżała,~Już
189 2|                 Te ręce zdrajca położył na sobie -~ ~I oblały go krwią
190 2|          piersiom poniósł ręce krwawe~I na żupanie białym znak straszliwy~
191 2|                i człowiek krzywy~Wiesza na piersiach. - Potém się posunął,~
192 2|                 prędzéj,~Czekając tylko na noża wyjęcie,~I pękło. -
193 2|           odkryją!~Niech jak psy patrzą na trupa i wyją!~ ~Gdy padł,
194 2|                czarna, zsiadła,~Ta krew na stole atramentem będzie;~
195 2|                   córo! pisz, - świadki na bogów>~< nie wzroku bogdajby>~
196 2|               panienko, grzech ściągasz na duszę~Pisząc bluźnierstwa
197 2|                znakiem krzyża skruszę~I na tym miéjscu krwi popłynie
198 2|                a te góry palcem ruszę~I na Moskali pójdą! - Kto tu
199 2|                 panie Starosto,~Że masz na oczach bielmo i ślepotę.~
200 2|                 Czy nie wiesz o tym, że na Ukrainie~Zaczęła się rzeź
201 2|             jakie teraz mają łoże;~Leżą na workach, a w tych workach
202 2|            grzesznika,~Co jak ty patrzy na mordy spokojnie;~Dziś byłbyś
203 2|                zbrojnie~Z twoimi chłopy na moście potyka~I za twą całość
204 2|                 zrosił.~I widać było to na nim; wszedł z brzękiem,~
205 2|              napełniony szczękiem,~Trup na podłodze, karmelita biały~
206 2|                 piórem w ręku. - Basta!~Na tym się moja pieśń kończy
207 2|             Szlachcica z Żydem, z psem, na drogoskazie~Wiszących -
208 3|                 wre miłośnie~Nie żyjesz na tym świecie, ale drzymiesz~
209 3|                hurysek -~Chciałabym tam na czas być za ogrodnika ~I
210 3|         kochanek białych ~Tęczowym jest na wschodzie dogmatycznie.~
211 3|                ma draba,~Który tłumaczy na język człowieka ~Hymny,
212 3|               poety,~Jeśli pan Zbigniew na ruskich giwerach,~Jak piorun,
213 3|               przynajmniéj trzy p1utony na raz.~ ~Trzeba albowiem,
214 3|                płodzi równość niebieską na ziemi,~Druga, choć trochę
215 3|                 Beniowski się zatrzymał na wyżyni.~Na koniu stał jak
216 3|                się zatrzymał na wyżyni.~Na koniu stał jak posąg nad
217 3|           rozmyślał, co uczyni.~Bar jak na dłoni widział, lecz oparem~
218 3|                Jak małe nitki mrówek, a na murze~Rozwijał się dym z
219 3|                całe plutony po szarfie,~Na ludziach grały jękiem -
220 3|             ludziach grały jękiem - jak na harfie.~ ~I wystaw sobie,
221 3|             sobie, mości czytelniku,~Że na swój ganek wychodzisz spokojny~
222 3|                  grodek zbrojny~O milę, na równinie działa w szyku,~
223 3|                Tam jakiś starzec stanął na okopach,~Wzniósł rękę, czapkę
224 3|                 rękę, czapkę przekręcił na ucho -~I działa jak psy
225 3|              Szczęsny, któremu to uszło na sucho,~Że pan Puławski jurysta
226 3|               wkoło wre; tylko zadumane~Na szarym polu dwie Maćkowe
227 3|               szabel, tam - bagnetów.~ ~Na to pan Zbigniew patrzał
228 3|              strzyże.~Beniowski spłonął na twarzy jak róża,~Chciałby
229 3|            łoskotu,~Jakby mu jaka nimfa na ramiona~Złożyła ręce...
230 3|          zadrżała wzburzona.~Spojrzał - na ramion mu siedziało brzegu~
231 3|                nad głową~Pana Zbigniewa na skrzydłach trzymane,~Jakby
232 3|                 rozleciały się w błękit na nowo,~Ważąc się długo, smętne,
233 3|              Senną kochankę gołąb wziął na skrzydło,~ ~Przyniósł na
234 3|                na skrzydło,~ ~Przyniósł na ziemię, położył na trawie~
235 3|            Przyniósł na ziemię, położył na trawie~I wkoło chodząc budził
236 3|             chodząc budził garłowaniem.~Na szyję wyszły mu kolory pawie:~
237 3|              blasków z niego - przeszła na nią.~ ~I obudziła się. I
238 3|               znów oboje~Leciały prosto na Zbigniewa barki,~On je pogłaskał
239 3|                Maju nie urosły~Iluzje - na co dziś tak wrzeszczą posły.~ ~
240 3|             gołębie i mary,~Obaczył, że na dąb samotny siadły -~Był
241 3|                szpary.~Z konarów liście na poły opadły,~Liść, co pozostał -
242 3|             nieżywy,~Zimę i lato wisiał na konarze;~Kruk się go lękał,
243 3|               się w dębie - jak oczy.~ ~Na drzewo spadły dwa ptaszki
244 3|               który czyści~W czyśćcu, a na tym świecie wszystko czerni,~
245 3|          Szczęściem, bohater mój napadł na wrogi~I jął ich rąbać tak,
246 3|            hipopotamy,~Nie muł tworzący na Nilu oftalmie,~Nie dżuma,
247 3|                 tęsknota, nie te bramy,~Na które patrząc, że zamknięte,
248 3|                 Że się już ogień wiesza na konarze~Suchego dębu; a
249 3|              onych,~Nie mówię więcéj... Na gryzącym zębie~Wolałbym
250 3|                Ktokolwiek w grocie téj, na kruchéj łodzi~Zamknąwszy
251 3|              błyskotnéj sukience~Stała, na piersiach swych trzymając
252 3|                 swych trzymając ręce.~ ~Na skrzyżowanych rękach białe
253 3|             błękitnych przestrach wziął na ważki~I dwie perłowych łez
254 3|                zagrała smętnie,~Śmiechu na ustach nie mam ni w umyśle.~
255 3|               lew, co poziewa~ ~Patrząc na małość zielonego węża,~I
256 3|            teraz jest nade mną, nie wy,~Na których patrzał ja, Akteon
257 3|         wszystko sen - i może smutny!~ ~Na Boga! Muzo! Trochę śmiechu!~
258 3|                  temu winu,~Które upaja na śmierć, Potém wskrzesza. -~
259 3|                  Odbiegła. - Skarży się na moją ciemność.~"Poeto, fiat
260 3|                i dzikich narodów,~Aż mu na grobie wyrżną: "Sta, viator!"~
261 3|              mój rąbie, zabija, kaleczy~Na kształt Hektora, Ajaksa,
262 3|           ludzie do Kamczatki trafią.~ ~Na starość także napisał: Pomysły~
263 3|              Książka ma polską duszę, a na zmysły~Działa jak Niemiec;
264 3|                   Nie spuszczam żadnych na scenę obłoków...~Bo ani
265 3|               dla lepszego czaru~Rzucić na serce mego czytelnika~Trochę
266 3|                nimi takie echo bieży.~ ~Na pozłoconym kurzawy tumanie,~
267 3|             bardzo szarawarach z radła,~Na których złota leżała kurzawa -~
268 3|               hor[r]or! trzeci rym jest na żyrafę!~Muzy żałośne łzy
269 3|             obrońcę...~Mówiąc płakała - na usta różane~Kapiąc padało
270 3|          Zbigniew patrzał zaś w stronę, na ścianę,~Ksiądz w ziemię,
271 3|          zagrabi.~Więcéj mu takich dam, na honor hrabi!~ ~"Z Węgier
272 3|                 Z przodkami, jako człek na sławę czuły~I mocno hańbę
273 3|              zbiegać będą.~Utyje kiedyś na chlebie wygnania~I nieszczęśliwe
274 3|           przekleństwo,~Które ja rzucam na nich! - ich rodzeństwo!~ ~"
275 3|          zachodzi.~Porozciągawszy tęcze na obrazie,~Pokołysawszy na
276 3|                na obrazie,~Pokołysawszy na kształt dobréj łodzi,~Idzie
277 4|               upał był ognisty.~W dębie na ziemi siedział Marek stary~
278 4|            ziemi siedział Marek stary~I na kolanach rozpisywał listy;~
279 4|              rozpisywał listy;~A włożył na nos krzywy okulary.~A taki
280 4|            malwie...~Gdy starzec siedzi na orle lub na lwie.~ ~I w
281 4|              starzec siedzi na orle lub na lwie.~ ~I w ciemnym dębie
282 4|            broni przystępu leszczyna,~I na murawie legnąć aksamitnéj,~
283 4|           uczyni~Czas. - Wszak stawałem na niéjednéj górze~Bliżéj piorunów
284 4|               koniec będzie,~Gdy śmierć na żaglach okrętu usiędzie.~ ~
285 4|               znów się zasuną płomienie~Na dziwny duchów świat, skąd
286 4|                mi zakracze~Orzeł lecący na słońce czerwone,~Zda mi
287 4|              dzikie, smętne,~Rozokolone na niebie szeroko,~Błyskawicowe
288 4|                 czarny.~ ~Dziś uleczony na pół - lubię róże~Takie,
289 4|                 Zwłaszcza jeżeli Moskal na granicy~Nie czyha na twój
290 4|             Moskal na granicy~Nie czyha na twój sekret, o Polaku,~Z
291 4|                pieczątkę zgubił;~Ujrzał na ścianach boju stereotyp,~
292 4|                siebie szły dwa konie,~A na koniach szli dwaj bohaterowie,~
293 4|              Szablice; każda jako sierp na głowie.~Zaraz ksiądz poznał,
294 4|               jak chcąc sobie szkodzić,~Na ścianach tęczę tworzyli
295 4|                owionęła krwawa;~W ogniu na białym koniu migał Sawa.~ ~
296 4|          Beniowski, zgrabnie skoczywszy na stronę,~Dał szacht tak płytki
297 4|                żarzą~W biegu, nadjechał na nie Sawa twarzą.~ ~Więc
298 4|                 Sawa twarzą.~ ~Więc się na białym wydawał rumaku,~Mając
299 4|                 Pod owe czasy i chodził na korkach.~ ~Wycelił już więc
300 4|         rzuciwszy koło~Z tęczy, zlatuje na zamglone niwy:~Lekko jak
301 4|              dała skok straszliwy,~Skok na dwa łokcie od ziemi wysoki,~
302 4|              obłoki.~ ~Z obłoków spadła na ów koń ze śniegu,~Na którym
303 4|             spadła na ów koń ze śniegu,~Na którym siedział pan Sawa
304 4|         złowrogi;~Nim się obéjrzał, już na siodła brzegu~Stojąca za
305 4|             biegu,~Chwyciła za léjc - i na tylne nogi~Podniósłszy konia
306 4|             duch ideału,~Stojąc nóżkami na końcu czapraka,~Resztą się
307 4|              rączęty.~Z włosów, co były na głowie koroną,~Naprzód się
308 4|          grzmotem,~Jeszcze raz jeździec na wierzchołku góry,~Jak z
309 4|                 więc o Déjanirze~I miał na twarzy taki wyraz boski~
310 4|                 papiloty,~Białe gołąbki na dwóch końcach kosy.~I stał,
311 4|              trzody;~Dopóki każdy z was na koniu jeździ,~Nigdy się
312 4|               jaszczura~Dobyli szabel i na konie wsiedli?"~Na to pan
313 4|             szabel i na konie wsiedli?"~Na to pan Zbigniew: "Oto jest
314 4|            Córka Starosty dziś, jak Bóg na niebie!~ ~"Ja zaś, nie mając
315 4|                chcąc wieszać téj rzeczy na sobie,~Dałem ją Sawie, by
316 4|             skrycie,~Aż mi ją przyjdzie na myśl oddać tobie;~A przy
317 4|               Czytaj waść! ja tymczasem na koń siędę;~Bar potrzebuje
318 4|                 północy,~Już nie uważał na księdza gawędę,~Ale otworzył
319 4|                 prędzéj niźli Troi,~Jak na śmiertelnym już był karawanie~
320 4|                 Szlachta będąca w zamku na załodze,~Jak Ladawiecki
321 4|            sobie panny otworzyć pokoje;~Na oknie stoi filiżanka z lawy;~
322 4|             grzywy -~A czyny twoje ktoś na harfie nuci...~Że zawrzesz
323 4|             Zgodziłabym się nie widzieć na niebie -~Gwiazd ani słońca,
324 4|           każdéj chwili widzieć ciebie;~Na ciebie patrzeć od zmroku
325 4|              słone,~Z których rdza pada na kryształ puklerza!~Rzuć
326 4|               Jaskółki wiedzą tam drogę na wyraj~I bocian także z małą
327 4|              sternikiem.~ ~"Ona ptakowi na ogonie siedzi~I prostą drogę
328 4|                w gniazdo upada -~Gdzieś na wieśniaczéj chacie, zmordowany,~
329 4|                 słońca~Zalecisz, często na krzyżu lub grobie~Odpoczywając. -
330 4|              gwiazdy przeminą!~ ~"Patrz na mnie! - jestem także zmordowany,~
331 4|             lecz mi serce skacze,~Kiedy na działo wstąpi moja noga,~
332 4|              jeszcze jowiszowe~Ma brwi, na hańbę ojczyzny zmarszczone;~
333 4|                 wznosi głowę,~I kładzie na nią zbawienia koronę...~
334 4|               oczy bije~Z błyskawicami. Na końcu żywota~Czyny człowiecze
335 4|            czołem smutnie groźnym~I był na twarzy przerażeniem biały,~
336 4|                    I wraz obrócił konia na południe~Ku wschodzącemu
337 4|                twéj platońskiéj czarze,~Na głowie niechaj będzie wonne
338 4|             znów szumiąc liść jesienny.~Na próżno serce truciznami
339 4|               ty, że łabędź krwawy~I ma na piersiach rubinowe pierze.~
340 4|        strumienie, gdzie wianki koralów~Na twoje włosy kładła jarzębina;~
341 4|                mną trwa. - O! ileż razy~Na skałach i nad morzami bez
342 4|           wyrazy,~A miłość twoję miałem na kształt słońca~W pamięci
343 4|                    Anioł twój bez skazy~Na moich piersiach spał - a
344 4|                odzienia.~Między kolumny na niebie się kryśląc~Staliśmy
345 4|              okrutne...~Twe oczy patrzą na mnie - takie smutne!~ ~Bądź
346 5|             dzbanów~Z prochem rycerzy - na niebie łopocą~Kruki jak
347 5|          błyszczą krwawymi płomyki.~Tam na kurhanach posępne lirniki~ ~
348 5|           dawnych czasów.~Dumy wychodzą na rozległe pola,~Wpadają smutne
349 5|             liścianych hałasów~Wychodzą na step, a ludzka niedola~Leci,
350 5|            śpiewana.~ ~Tu siedzą wianki na polu czumaków~I ogień palą
351 5|              podróżników ptaków,~A drop na straży - albo sęp bezpiórny;~
352 5|             Daléj siedziało dwóch panów na ziemi.~Na jednym żupan był,
353 5|         siedziało dwóch panów na ziemi.~Na jednym żupan był, skóra
354 5|          wspaniałéj tuszy - trochę baba~Na twarzy - dziwnéj miał zbroję
355 5|              czaju,~Żelaza kawał nosili na głowie~Jak staréj kawał
356 5|            głowie~Jak staréj kawał arki na Synaju;~A Bóg im dawał rumianość
357 5|               staréj daty;~Z chudym się na czas połączył kolegą.~A
358 5|                 ogary,~Gdy wpadną razem na łapę niedźwiedzią,~Albo -
359 5|              kociołki kadzą,~Choć nerka na kształt czerwiennego tuza~
360 5|        czerwiennego tuza~Leży i w maśle na patelni warczy~Jak serce
361 5|          patelni warczy~Jak serce wroga na Odyna tarczy.~ ~Choć piękny
362 5|              łamie,~Chociaż Perkunas ma na kształt trójzębów~Widelec
363 5|                 być pokrzywą...~I pieśń na różne podzieliwszy szczepy,~
364 5|                  Wolałbym słuchać morza na wiszarze~Jakiéj opoki, co
365 5|                zrobiłabyś cmentarz;~Coś na kształt Danta tercetów niéjasnych,~
366 5|                                  Ej, ty na szybkim koniu!..." Daléj
367 5|       przeglądał kopytach,~Wonnemu jadę na stepach kwiatowi,~Dziewannom,
368 5|               mną jak sen po błękitach,~Na koniu stojąc rycerskim jak
369 5|             Usiadłszy, włosy zrzuciwszy na łono,~Dwie nóżek w jedno
370 5|               chrapach~Jako egipski bóg na tylnych łapach.~ ~Lecz czy
371 5|                  Wie, co czuł Sawa, gdy na łańcuch schwytan~Nie wyrzucał
372 5|        potrzymał tak, potém zmiękczony,~Na wolność puścił znów antropofaga.~
373 5|              błamy,~Barany białe leżały na skale~Nad grotą. - Obraz
374 5|           wschodzi, mruczy woda.~ ~Sawa na siodle oparł się; dziewczyna~
375 5|           Chciał ja się mieczem wyrąbać na panka,~A siostra wyjdzie
376 5|                panka,~A siostra wyjdzie na łycho... Cyganka!"~ ~"Na
377 5|                na łycho... Cyganka!"~ ~"Na licho wyjdę czy na spokojnicę,~
378 5|                      Na licho wyjdę czy na spokojnicę,~A tobie to co?
379 5|                 A tobie to co? ty wyjdź na hetmana!~Znajdź sobie jaką
380 5|                żurawie:~A spać nie będę na wproszonéj ławie.~ ~"Mnie
381 5|           kiedyś Włochom guślarycha.~Ty na kurhanie dumał Czaromyla,~
382 5|          gołębica!~ ~"Nie łaj mnie, ale na stepy wyprowadź,~Pocałuj,
383 5|           Gołębie moje umiéją tańcować,~Na chleb zarobią, na cerkiewne
384 5|             tańcować,~Na chleb zarobią, na cerkiewne świece...~Będzie
385 5|           kajdanach,~Ni ojca, ani matki na tym świecie!~Groszów zebrała
386 5|                kaliny,~A kiedyż prosisz na ślub i na chrzciny?"~ ~Nie
387 5|                kiedyż prosisz na ślub i na chrzciny?"~ ~Nie rzekła
388 5|                 chrzciny?"~ ~Nie rzekła na to nic; lecz zamyślona~Wstała,
389 5|            jakiś zygzak chiński~Kreśląc na piasku, rzekła: "Słysz,
390 5|          pierwszym szlachcicem cyganisz na jarze!"~Na to - jak róża,
391 5|         szlachcicem cyganisz na jarze!"~Na to - jak róża, która nie
392 5|                  Gdy dawniéj w rękach i na linie Włocha~Gięłam się
393 5|               kurhanie leżę,~O! przyjdź na kurhan mój z psem i sokołem!~
394 5|               sokołem!~Połóż się chwilę na darniny świeże,~Niech sokół
395 5|               położy Swentynę?~Kto różę na nim posadzi odludną?~Kto
396 5|              posadzi odludną?~Kto złoży na krzyż moje ręce sine?~O!
397 5|           grobie niekochanym nudno~Spać na kamieniu!" Tak mówiła śpiewna~
398 5|              królewna.~ ~Sawie zabrakło na odpowiedź czasu...~Wybiegł
399 5|              odpowiedź czasu...~Wybiegł na stepy, nad swój dom gliniany,~
400 5|              Parnasu,~Jako duch ze mgły na słońcu różany,~Stanęli. -
401 5|              delfin wychodzi,~Lecz cały na wiatr wyskoczyć nie może,~
402 5|                krużu.~A więc żegnajcie! na stepowym wzgórzu,~ ~Moje
403 5|            popiołach,~A potém ręce znów na harfie kładnę,~Wstają mi
404 5|             człowieczéj postaci~I szedł na wielki sąd, co kraj rozwidni;~
405 5|                  fenomenem wskrzesznym.~Na końcu dodam, o przyszłość
406 5|             widział nigdy, wielki Boże!~Na wielkim stepie, przy słońcu
407 5|              czuł w natury przestrachu,~Na wielkim stepie albo na Golgocie,~
408 5|                  Na wielkim stepie albo na Golgocie,~Ani śród kolumn,
409 5|               progiem:~Przed nim upadam na twarz - On jest Bogiem!~ ~
410 5|               skały,~Jakbym ja w niebie na sztuki rozpryskał~Boga,
411 5|               przypomniawszy gniazdo me na wschodzie,~Wołałem ręką
412 5|                  i błyskawic świetnych,~Na serca, które zawsze dla
413 5| Sławiańszczyźnie bez echa toniecie,~Lub na koronę potrójną papieża~
414 5|                śmierć ci zadam;~Patrząc na twoją twarz zieloną w nocy~
415 5|                 bliska~I nogą twoją jak na trupie stawał?~Wstałem. -
416 5|                 deszczu~I pokazałem, że na twojéj korze~Pęknięcie serca
417 5|             żegnają nie wrogi,~Lecz dwa na słońcach swych przeciwnych -