Piesn

 1 1|     szlachtę okoliczną,~Fortunka jego ciągle ciekła dzbanem.~Miał
 2 1|           bo się puszył.~ ~Zamek jego stał nad rzeczką Ladawą,~
 3 1|           W każdéj albowiem była jego droga~I w każdéj po niéj
 4 1|          A nim się obudzi,~Już w jego oczach, jak w mglistym opalu,~
 5 1|  animuszu.~Takim Beniowski był i jego lozak -~Szczęściem, że żaden
 6 1|    swojego sługi -~Ale za koniem jego szedł koń drugi...~ ~I było
 7 1|          konia zeskoczy -~Ale mu jego koń był bardzo miły -~Czy
 8 1| szatańską zatrzaskę,~Widzę w tym jego gwiazdę - przeznaczenie!~
 9 2|         otacza. - Czytelniku!~Na jego miéjscu, o! ileż byś razy~
10 2|       kaci!~Z Rulhier[e]a pewnie jego czyn pamiętasz,~A tu obaczysz,
11 2|          trupie kolory odbiła~Na jego żółtą twarz. Ksiądz karmelita~
12 2|           Rozbiły kościół! - Pod jego rozbiciem~I serce pękło,
13 2|       Kto wie - za kilka lat czy jego żona?~ ~Panna Aniela, jeszcze
14 2|        Blady był bowiem starzec, jego ręce~Drżały. - Tu powiem,
15 3|    potrójnym lotem,~Skryły się w jego wnętrze wypróchniałe.~Tak
16 3|  znajdzie słowa,~Które by kiedyś jego Bóg rozumiał,~I będzie jak
17 4|          serca dostać~Spod żeber jego tą szablą turecką".~Tak
18 5|          czas połączył kolegą.~A jego sługa, czerwonokudłaty~Perkunas,