Piesn

 1 1|           jego droga~I w każdéj po niéj została część Boga - ~ ~
 2 1|          strofa! mógłbym zacząć od niéj~Nowy poemat, jak Sąd ostateczny;~
 3 1|           każdéj czarze - czy to w niéj przez wroga,~Czyli przez
 4 1|       córce dał ten gaik mały~I od niéj nazwał miejsce - Anielinki.~
 5 2|         jedną - lecz nie wspomnę o niéj,~Bo się nadzwyczaj mój rym
 6 2|           arkadę skrzywiła,~Oczy w niéj toną - myślałbyś, że czyta,~
 7 2|         szklanna,~Można się było w niéj oczyma bawić,~I była to
 8 2| kryształowych wanna,~I rybki się w niéj zaczynały jawić,~Długie,
 9 2|     pełnych rosy...~I serce biło w niéj - bo chciała zdradnie~Do
10 2|   pióreczka łabędzie,~A starzec do niéj: "Ta krew czarna, zsiadła,~
11 3|     pogonią,~Jakie tam miało być z niéj auto-da-fe,~Jak nie pamiętał
12 4|          ów wierszyk złoty,~Że dla niéj każda smakuje trucizna,~
13 4|         odkryła,~I boleść wyszła z niéj jak nawałnica;~W twoim ogrodzie
14 5|         taktem, nie wędzidłem.~ ~Z niéj wszystko dobyć, zamglić
15 5|       zamglić ją tęsknotą,~Potém z niéj łyskać błyskawicą cichą,~
16 5|            wiadoma komu.~Koń się w niéj mieści i trzoda się chowa,~
17 5|       źródle i czesała włosy.~A do niéj Sawa: "Oj, moja Swentyna,~