Piesn

  1 1|         Maurycy Kaźmierz Zbigniew miał z ochrzczenia~Imiona; rodne
  2 1|              bardzo,~A umarł, choć był z tych, co śmiercią gardzą.~ ~
  3 1|                prędzéj sprawę wygrałby z szatanem~Niż z ową psiarnią
  4 1|                wygrałby z szatanem~Niż z ową psiarnią wtenczas palestrantów:~
  5 1|                Potém i konie wyprzedał z uprzężą -~Nie znano wtedy
  6 1|            ornaty dwa ojca kontusze.~ ~Z tych majątkowych ostatnich
  7 1|                non mi noces,~Fortuna - z wioską nabędę i proces.~ ~"
  8 1|                będzie miał przyjemność~Z palestrą jadać i być Akteonem,~
  9 1|          ślubem być dozgonnym związany~Z panną Anielą. - Téj sztuka
 10 1|                 Panna Aniela, dziewczę z białą szyją,~Była z rodziny
 11 1|           dziewczę z białą szyją,~Była z rodziny dostatniéj A...wiczów...~
 12 1|         widział w złocistym szlafroku,~Z łbem łysym, gdzie jak z
 13 1|                Z łbem łysym, gdzie jak z Rembrandta obrazu~Odstrzeliwało
 14 1|          Adamaszkowych purpur stał jak z głazu~Kłaniającym się ludziom
 15 1|             łabędzie Anielki;~Grobelka z młyńską u końca zastawą,~
 16 1|              kościół Panny Zbawicielki~Z trzema wieżami baniastymi
 17 1|          którym koniec świstka~Wyłaził z gęby i przemawiał czule~
 18 1|              grocie Matka Boska złota,~Z wieńcem różanych lamp na
 19 1|               o poranku biała,~Na staw z różanéj tęczy wyzierała...~ ~
 20 1|               mędrcem - nie opilcem.~ ~Z tego wszystkiego pan Kazimierz
 21 1|                duszę w marzenia.~Każdy z nas miał kraj młodości szczęśliwy,~
 22 1|          widział Chrystusa oliwy,~Góry z marmuru i góry z płomienia,~
 23 1|           oliwy,~Góry z marmuru i góry z płomienia,~Wolę - i sądzę
 24 1|                 i sądzę najpiękniéjszą z krajów~Jedną maleńką wieś,
 25 1|             nawet nie pije;~Jeśli masz z twoją rycerską urodą~Iść
 26 1|                 Jeśli masz zrównać się z podstępnym Włochem:~Zostań,
 27 1|             lub padalcem.~ ~Lecz pokój z nimi!... Nie, ten brud ruchomy~
 28 1|               Grób zaparł się: że gady~Z niego nie wyszły - lecz
 29 1|                niego nie wyszły - lecz z urwanéj głowy~Ten polip
 30 1|              szakal - i wraca.~ ~Precz z nim, lub jeśli przyczołgnie
 31 1|                nie jest zmyśloną,~Lecz z moich rymów czyni błyskawice,~
 32 1|                gotów.~ ~Był wieczór. - Z kwiatów wychodziły wonie~
 33 1|           Zapiął na piersiach szpencer z barankami,~Zawiesił burkę
 34 1|              barankami,~Zawiesił burkę z tygrysimi łapy,~Wsiadł na
 35 1|               pan ze swym sługą~Wyszli z rodzinnych progów - i na
 36 1|         wszystkiego pamiętna:~Ten dom, z którego cię nędza wypchnęła,~
 37 1|            przymierze~Wiecznéj miłości z Handzią lub Marylką -~Sawantka
 38 1|             kiedyś, dawniéj, Czarnecki z kolczugą...~Ach, tak jak
 39 1|           wybuchnął wielką, jasną fugą~Z Warszawy - Wisłę przewędrował
 40 1|            mówi, że jak ślimak wyszedł z domem...~ ~Ach, tak jak
 41 1|        kalendarzyku~Emigracyjnym, niby z krzyża zdjęci;~Jak ja nareszcie,
 42 1|            cicho - sługa śpiéwał~Jedną z tych pieśni, w których jęk
 43 1|        ogrodowych i dom wielki, stary,~Z płomienistymi okny i krużganki.~
 44 1|              stał nad zamkiem, żeniony z topolą;~Lecz z zamku księżyc
 45 1|                 żeniony z topolą;~Lecz z zamku księżyc wybuchał czerwony~
 46 1|          czerwony~Jak smutny aktor, co z Hamleta rolą~Wyjdzie na
 47 1|             Ladawy.~ ~Pan Kaźmierz był z tych, co stawią na tuza~
 48 1|             dom, gdzie wziął harbuza~I z nadziei swych na wiek wieków
 49 1|               śluza,~Łzami się zalał i z siodła się sunął~Jak człowiek,
 50 1|        Spojrzał na księżyc, co zeń jak z Memnona~Wydobył jęki, i
 51 1|        szatańska~Właśnie jak gołąb, co z miłości grucha,~Lub poetyczna
 52 1|              mu się wnet zrobiła kasza~Z gwiazd, a sam księżyc był
 53 1|           Eneasza -~Został się w Troi, z konia spadł na ślazy,~I
 54 1|          wicher prześcignął...~I wziął z Kaźmierza rąk w kościane
 55 1|             dzieci,~Że ma koń ze mgły, z wężów srebrnych bicze,~Skrzydła
 56 1|           rycerz wlepił oczy~W tę rękę z trzema czerwonymi żyły.~
 57 1|            żyły.~A więc rozmyślał, czy z konia zeskoczy -~Ale mu
 58 1|              się łeb potoczy~I spadnie z karku wiedźmy do mogiły -~
 59 1|             Roześmiała się, zeskoczyła z siodła.~Beniowski siedział
 60 1|               pasterskie roił ideały -~Z których czytelnik może robić
 61 1|              mówiąc, za swą Diwą szedł z pośpiechem~I ze skał wyszli
 62 1|                którą księżyc spoglądał z uśmiechem~Widząc tysiącznych
 63 1|               w najciemniéjszéj głębi,~Z girlandą śpiących wokoło
 64 1|              śpiących wokoło gołębi.~ ~Z drżeniem za Diwą szedł Beniowski
 65 1|         Prowadząc konia, co się wyrwał z dłoni~I poszedł z wolna,
 66 1|               wyrwał z dłoni~I poszedł z wolna, parskając, do wody -~
 67 1|                konie, lecz nasz rycerz z Diwą,~Weszli w lepiankę
 68 1|          Aniela, cała w białym stroju;~Z dyjamentowych zaś miesiąc
 69 1|         gęstwie,~Niż przyznać, że jest z tobą w pokrewieństwie.~ ~
 70 1|                te mary~Jedne się rodzą z serca, drugie z głowy,~A
 71 1|              się rodzą z serca, drugie z głowy,~A trzecie tylko z
 72 1|               z głowy,~A trzecie tylko z dziwnéj, twardéj wiary~W
 73 1|      zalotników zwyczajnych jak skała,~Z czego kochanek wybrany korzysta.~
 74 1|               pod wachlarza trzonkiem,~Z których by żaden nie chciał
 75 1|              listkiem cyprysu, lewandy~Z nimi w zielone gra lub wiąże
 76 1|              jak Medea,~A zaś korzyści z tych miłości małe~I małe
 77 1|                 że na świecie źle tym,~Z rozpaczy kończą tak jak
 78 1|             jak Werter w Götym.~ ~Więc z drugiéj strony w tym jest
 79 1|              ranny~Świadczą - że każda z nich, jako akacja~Okryta
 80 1|              chmurach skłębionych igra z błyskawicą~I śpiewa wichrom
 81 1|                przyjechał Dzieduszycki z drogi,~Znów się oświadczył
 82 1|                nadziei" -~Tu wypuściła z rąk rękę kochanka -~"Myślałam,
 83 1|              blisko, szczęściem, stała z wodą szklanka,~Wzięła ją...
 84 1|               jak kraszanka,~Kiedy się z drugą spotka w dziecka dłoni.~
 85 1|        pobuntuję kosze,~Krytyków kupię z Grabowskim prymasem,~Reszta
 86 1|                wyjawię otwarcie:~Wyjdę z dzisiéjszéj estetycznéj
 87 1|                maleńki Skierka w bańce z mydła~Cicho po rzece kryształowéj
 88 1|              nie zbrzydła,~Lecz piękna z dzbankiem na głowie martwica~
 89 1|          głowie martwica~Jest jak duch z woni malin i z księżyca.~ ~
 90 1|                jak duch z woni malin i z księżyca.~ ~Nie podobało
 91 1|                borealni:~Troską i solą z łez gorących - biedni!~Tam
 92 1|                 Podobni bogom rozkutym z łańcuchów,~W powietrzu szarym,
 93 2|           Chciałbym więc rozciąć jeden z dawnych dworów,~Które na
 94 2|             stawami.~Stawy - to tarcze z tęczowych kolorów,~Gdzie
 95 2|               bezżennym - także to, że z księdza~Nie może nagle być
 96 2|                sławą~Sylabizować. Lecz z prozą aliansów~Nie chcę -
 97 2|              stał, stworzony głoskami,~Z napisem: "Patri patriae". -
 98 2|                błyska skrami,~Spogląda z góry na wszystkie języki,~
 99 2|                   że w niebo ulatujesz z chatą,~ ~Że porwał cię głos,
100 2|            który duszę w sobie chowa~I z wolna złotym wylewa strumieniem,~
101 2|               pismo, druk tęcze obrywa~Z kształtów. - A teraz odbłysk
102 2|           nieraz szczerze westchniecie z litości,~Widząc, jaki w
103 2|              nie było nowéj;~Najnowsze z ustek różanych wysysał;~
104 2|               płazem;~Mimo krew zimną, z każdego karesu~Mogą wyniknąć
105 2|               wzięła od czoła,~Nie zaś z profilu. O muzy-dziewice!~
106 2|                Wracam do bajki mojéj - z innéj strony.~ ~To jest -
107 2|          strony.~ ~To jest - zostawiam z kochankiem dziewicę~Śród
108 2|                Został się pan Starosta z Dzieduszyckim...~ ~Ów Dzieduszycki
109 2|              wielki wróg konfederacji,~Z któréj niedawno chciał uczynić
110 2|                wyciąć - niech go kaci!~Z Rulhier[e]a pewnie jego
111 2|                jak jest niebezpiecznie~Z demokratami być nie dosyć
112 2|              pewny do zdrady metodyzm,~Z jednego zrobił zdrajców
113 2|        przemierzywszy domy,~Najlepszym z domów wydał mu się na to~
114 2|          teścia przyjechał bez swatów,~Z intencją ojcu się oświadczył,
115 2|                Lecz materialny kadłub, z okiem sowy~Na szyi zawsze
116 2|                swoich, jak jastrząbek,~Z powiek wilgotno-czerwonych
117 2|            wieczny,~Gniew, który czeka z lichwą i z wypłatą.~Siedział
118 2|                 który czeka z lichwą i z wypłatą.~Siedział więc zimny,
119 2|            stołem cicho stał i patrzał z góry~Na czytelnika bladego
120 2|              na ściany patrzał wstając z wolna,~Ręka na szabli, w
121 2|      pomiarkować zrazu,~Czy ksiądz był z ciała ludzkiego, czy z głazu.~ ~
122 2|             był z ciała ludzkiego, czy z głazu.~ ~Godzina była nocna
123 2|                wyjął szablę mu złoconą z ręki:~"Przebacz, wielmożny
124 2|            Kozaka Sawy,~Który się bije z chłopami na moście,~Wypuścić
125 2|            waszmościów.~Jako Rzymianin z zamku ustępuję.~Mieć nie
126 2| rozpłomienionych.~Zresztą już Ursę mam z Kasyjopeą,~Mam księżyc i
127 2|              wymowę? kolory?~Pugilares z paszportem i t[ak] d[aléj].~
128 2|           deski,~W mgłę podnoszącą się z łez, w białą chmurkę~Na
129 2|                 Serce wygląda jak urna z popiołem~W najtajemniéjszéj
130 2|           kiedy burza zawiéje i zruszy~Z filarów ciebie, kopuło tęczowa,~
131 2|             pękło, i burza przewyła...~Z wszystkiego, patrzcie, co:
132 2|                Potém sadzawka i ów dąb z rękoma~Założonymi, ów dąb
133 2|           biedną panną zadrżały kolana~Z trwogi - wąż leciał paląc
134 2|               jak oko szatana~Spojrzał z błękitu, i tak jako pawie~
135 2|         powietrzu cicho osypała.~Kilka z tych włosów przez grubą
136 2|                ciemnotę~Upadło właśnie z nieba tam, gdzie stała~Panna
137 2|            usta przygryzła zdradliwie,~Z oczu spuszczonych w bok
138 2|      pretendenta do obrączki ślubnéj~I z tym ukłonem uśmiech - treści
139 2|            złotą rybką,~Która od wędki z dala plusk spostrzegła;~
140 2|               był rozsądzić granicznie~Z konfederacją... i t[ak]
141 2|          Wtenczas, by ręce boże zdjęte z krzyża,~Rąk dwoje wyszło
142 2|                I pękło. - Siwy ten sęp z okiem jędzy~Utonął teraz
143 2|              odmęcie;~Ale są życia, co z téj saméj przędzy~Winą się,
144 2|      sczerwieniony łzami,~Ksiądz Marek z krzyżem do niego przyskoczył,~
145 2|              Palec, i karty przewracał z pokorą,~Wiedząc, że duszę
146 2|            modlił się w kaplicy~Niż... z mojego cię wyklnę Kapitołu!~
147 2|          krawędzie,~Krwią, co wyciekła z rąk regimentarskich,~Gdy
148 2|              szczeka?~Kto tu urąga się z Bożego Ducha?~Kto tutaj
149 2|            twój Mohiła~Miał tu pohulać z tobą, wielki panie.~Dziś
150 2|                  Pan Sawa się zbrojnie~Z twoimi chłopy na moście
151 2|           widać było to na nim; wszedł z brzękiem,~Hucznie, lecz
152 2|      anielskiéj postawy~ ~Jako Sybilla z piórem w ręku. - Basta!~
153 2|            zapalone miasta,~Szlachcica z Żydem, z psem, na drogoskazie~
154 2|            miasta,~Szlachcica z Żydem, z psem, na drogoskazie~Wiszących -
155 3|             latają westchnienia;~Potém z tych wszystkich wierszy,
156 3|                dyssekcja.~ ~Szkoda, że z takiéj dyssekcji wynika~
157 3|          piorun zostawia w cenzurze.~ ~Z czego korzystam ja i dwie
158 3|              Lecz teraz często schodzę z wysokości~Dla własnéj sławy,
159 3|                ją tak uwitą jak wianek~Z dni szafirowych, złotych;
160 3|             witał ~Ze sławą przyszłą i z tysiącem głośnych ~Awantur,
161 3|             przykutych srogimi żelazy,~Z warkoczem, który wisi jak
162 3|                gruszka odmyka~I cztery z siebie wydaje hurysek -~
163 3|               czas być za ogrodnika ~I z tych owoców co dnia mieć
164 3|                 W rymach malując jednę z tych przestałych ~Owoców,
165 3|              krytyków. - A! bah! ~Któż z nich ma imię? Z. K., S.
166 3|             bah! ~Któż z nich ma imię? Z. K., S. K., E. K...~Mówią,
167 3|             radzi muza.~Oto już słyszę z daleka pukanie~Z dział,
168 3|                słyszę z daleka pukanie~Z dział, z dubeltówek, z flinty,
169 3|                daleka pukanie~Z dział, z dubeltówek, z flinty, z
170 3|         pukanie~Z dział, z dubeltówek, z flinty, z arkebuza~I czuję
171 3|                z dubeltówek, z flinty, z arkebuza~I czuję w sercu,
172 3|            swemi~Pisze pan Cz...[...], z wolna Polskę leczy,~Katolikami
173 3|              na murze~Rozwijał się dym z harmat w białe róże.~ ~I
174 3|                I w téj girlandzie niby z róż śmiertelnych~Stało miasteczko
175 3|                wre, kole i sieka,~A ty z krużganku patrzysz i z daleka...~ ~
176 3|              ty z krużganku patrzysz i z daleka...~ ~Tam jakiś starzec
177 3|                brzozowe i klony~Blade, z gałązek kulami owiane,~Jednym
178 3|           girlandy czarne robią wrony,~Z drugich unoszą się z wrzaskiem,
179 3|            wrony,~Z drugich unoszą się z wrzaskiem, wygnane.~Dalekie
180 3|           kawaleria się wężowym ruchem~Z jaru wywija, zbiera, szczęka,
181 3|           Rzucił w powietrze. Lecz jak z baletnikiem~Związana duszą
182 3|           białe gołębie, przeciwnie,~ ~Z lotu zrobiły taniec - i
183 3|              obaj tanecznicy~Najmilsze z siebie dali malowidło:~Senną
184 3|             jaskrawie~W ogień tęczowy. Z takim się kochaniem~Zapatrzył
185 3|                panią,~Że tęcza blasków z niego - przeszła na nią.~ ~
186 3|              piersi zgasiwszy i karki,~Z ramion mu poszły i w kręgi,
187 3|             Minotaur i zaklęte skarby,~Z których jak z dobréj wioski
188 3|          zaklęte skarby,~Z których jak z dobréj wioski będzie przychód -~
189 3|             zeschła kora miała szpary.~Z konarów liście na poły opadły,~
190 3|              tym krzemiennym jarze,~Bo z wiatrem ów liść łopotał
191 3|                Oprócz Kozaków dwóch. - Z tych jeden stary,~Zrąbany
192 3|              tych jeden stary,~Zrąbany z konia, Bogu oddał duszę~
193 3|             Homer, między mary.~Co się z nim stało? - nie chcę i
194 3|               cara,~Który wolałby może z tego względu~Większą bezpieczność.
195 3|             moja poetyczna droga;~Lecz z mego życia poemat - dla
196 3|             Stawałem bez łez i pieśni, z myślami~Aniołów w przepaść
197 3|                On słyszał, gdyśmy byli z Bogiem sami.~Nie zwiodły
198 3|               serce rażą,~Ażeby umrzeć z niewidzianą twarzą.~ ~Bóg
199 3|             płomień zdjęty przez burzę z wulkana,~ ~Leciała hucząc
200 3|            brać w ramiona,~Albo orlica z płomieni, łakoma~Ciała ludzkiego;
201 3|            więzi,~Więc nic nie tworząc z ognistéj gałęzi,~ ~Prosto
202 3|                wracam wojownika,~Który z dwóch ludzi rzecz uczynił
203 3|                rzecz uczynił głuchą,~A z dębu nie chciał uczynić
204 3|               dolinie strasznéj, gdzie z ropuchą~Wąż między głazy
205 3|                mój rycerz~Stał - jakby z głazu go wyrąbał snycerz;~ ~
206 3|                Owe gołębie, których ja z Antara~Pieśni pożyczam i
207 3|             Skoro dąb zagasł, zleciały z gałązek~ ~I okrążywszy go
208 3|               Tak że zostanie i zbiorą z ostatka~Siedem dla wojska
209 3|               nie czekając, skoczywszy z rumaka,~Szedł ku dębowi
210 3|           rumaka,~Szedł ku dębowi temu z czasów Kraka.~ ~Dochodząc
211 3|             kwitną;~Ktokolwiek był tam z kochanką we dwoje;~Ktokolwiek
212 3|              głowy,~I widział, jak się z różanéj kobiéty~Czynił duch
213 3|                Myśląc, że księżyc nowy z fal wychodzi~W kształcie
214 3|              rzucona zarzewie~W grocie z promieni... Nazwałbym ją
215 3|                się gwiazdami złotymi~I z włosów dziwne rzucały promienie;~
216 3|                 Bielutką miała twarz - z tęczy odzienie.~ ~Gdy wszedł
217 3|           gwiazdy rozlata;~ ~Beniowski z ładną panienką. - Dziewico!~
218 3|               Ale esencja serc, prosto z szkatuły~Wyjęta: serca nią
219 3|                pryncypia ma, a księżyc z miny~Arystokratą nazwie
220 3|                wy, co bez głowy~Upadli z pańskiéj jak z niebieskiéj
221 3|            głowy~Upadli z pańskiéj jak z niebieskiéj sfery,~W arystokratów
222 3|                kozery~Asa, choć będzie z sercem i laurowy:~Was także
223 3|             was krzycząc: "Skończona!"~Z krzyża swojego krzyknął
224 3|               a wasza~Pierś to pojęła, z tą myślą umiera.~Chociaż
225 3|                mię zbiera.~ ~Co będzie z wami - prosto wam nie powiem,~
226 3|          czarny Sfinks przy piramidzie~Z grobów ojczystych; patrzą
227 3|             serca szaleństwo zwycięża!~Z mózgu mojego mieliście jedzenie,~
228 3|                 że nie jest jak słońce z bursztynu;~A jednak miało
229 3|           które się dziać kiedyś mogą.~Z czego korzystał dzisiaj
230 3|                 Opinia.~ ~O! autorowie z nudy! o Feniksy!~Powstali
231 3|              nudy! o Feniksy!~Powstali z trupów, z prochów własnych,
232 3|            Feniksy!~Powstali z trupów, z prochów własnych, z łóżek!~
233 3|            trupów, z prochów własnych, z łóżek!~O! polityczne moje
234 3|               dzieliły Styksy;~A teraz z waszych korzystam przestróżek~
235 3|              Bohater w dębie zamknięty z młodziutką~Panną, a jednak
236 3|                scenę obłoków...~Bo ani z wód kokietką, z nezabudką,~
237 3|                 Bo ani z wód kokietką, z nezabudką,~Rozmawia czyściéj
238 3|           szerokich bardzo szarawarach z radła,~Na których złota
239 3|            nimfa mówiła jak chłopki.~ ~Z płaczem mówiła: jak w dębową
240 3|           pogonią,~Jakie tam miało być z niéj auto-da-fe,~Jak nie
241 3|            służył szablą~I całą duszą. Z bliskiego mię jaru~Te dwa
242 3|                dam, na honor hrabi!~ ~"Z Węgier albowiem moje rodowody~
243 3|                 lecz chcę iść w zawody~Z przodkami, jako człek na
244 3|              nieszczęścia rzekę,~Która z nas płynie do wieczności
245 3|           wieczności morza.~Pozwól! że z niego tę cielesność zwlekę,~
246 3|                dowodzi.~Jako fajerwerk z gwiazd kilku tysięcy,~Chciałem,
247 4|                i łaska Pana Zbawiciela~Z wami..." W nawiasie: "Niech
248 4|        szlachetne imiona nosicie,~Jest z was ohyda boska i plugastwo.~
249 4|             jak tuman śmieci.~Piszę to z głębi żalu do waszeci".~ ~
250 4|            zajrzał, myślałby, że który~Z Ojców Kościoła siedzi z
251 4|                Z Ojców Kościoła siedzi z gołą głową~I po natchnienie
252 4|                kamień tonsury,~Wyciąga z głowy tęczę brylantową,~
253 4|               brylantową,~Podobną róży z gwiazd lub pełnéj malwie...~
254 4|               było tylko dwoje:~Ksiądz z piórem w ręku, ze świeczką
255 4|            czajek,~Jest dziś najlepszą z Krasickiego bajek...~ ~A
256 4|             burze!~I zwiéjcie mój ślad z téj smętnéj pustyni!~I moje
257 4|               boskich w dół zepchnięty~Z piramid czoła, z wulkanicznych
258 4|            zepchnięty~Z piramid czoła, z wulkanicznych szczytów,~
259 4|            płynie jako szalone okręty,~Z fal odrzucany do niebios
260 4|           okrętu usiędzie.~ ~Tymczasem z szumów żaglowych i waru~
261 4|          pieśni nie przedłużę,~Ale też z faktów wam nic nie ukradnę,~
262 4|              papiery kurczą~W kopertę; z lakiem ożeniona świéca -~
263 4|                 że dziś gwałtem trzeba z Francji~Rozumu, jeszcze
264 4|                   Ożeniona więc świeca z laską laku,~Wydała tę łzę,
265 4|             laku,~Wydała tę łzę, która z tajemnicy~Nie da się nigdy
266 4|              na twój sekret, o Polaku,~Z pomocą drugiéj ożenionéj
267 4|              ożenionéj świécy,~I chmur z tajemnic twoich nie uchyla~
268 4|                że ci wojownicy~Byli to z panem Sawą pan Maurycy.~ ~
269 4|              gorących ochłodzić,~Potém z rozwagą większą w ogień
270 4|               koniowi nad głową,~Że mu z przyciętych uszu dwie czerwone~
271 4|                grzbietu~Strząsł krew i z olster dobył pistoletu.~ ~
272 4|               zabawa,~Któréj bym wcale z innymi nie dzielił,~Gdybym
273 4|                Irys, co rzuciwszy koło~Z tęczy, zlatuje na zamglone
274 4|             ptaszek wesoło,~Dzieweczka z dębu dała skok straszliwy,~
275 4|          mówiąc, skok aż pod obłoki.~ ~Z obłoków spadła na ów koń
276 4|           tylne nogi~Podniósłszy konia z rycerzem do góry,~Tak pomięszała
277 4|                wziął tak zrównoważoną,~Z rozciągniętymi jako ptak
278 4|      rozciągniętymi jako ptak rączęty.~Z włosów, co były na głowie
279 4|                W kurzawie rycerz znika z moją panią...~Jeszcze raz
280 4|               na wierzchołku góry,~Jak z ametystu, z płomienia i
281 4|      wierzchołku góry,~Jak z ametystu, z płomienia i z chmury~ ~Błysnął
282 4|                ametystu, z płomienia i z chmury~ ~Błysnął i zniknął. -
283 4|                I stał, i patrzał - gdy z dębowéj groty~Wyszedł ku
284 4|                  Dlaczego waść się bił z Kozakiem?~ ~"O krwi gorąca!
285 4|            Trzeba dać woły najleniwsze z trzody;~Dopóki każdy z was
286 4|     najleniwsze z trzody;~Dopóki każdy z was na koniu jeździ,~Nigdy
287 4|                wam przyszło, żeście tu z jaszczura~Dobyli szabel
288 4|               ją, księże, sam zerwałem z piersi.~ ~"A zerwawszy ją,
289 4|             jechać do Warszawy~I córkę z walki uprowadzić pola. -~"
290 4|              mnie nie usłyszał głosów,~Z którymi w sercu jakaś struna
291 4|          kłosów,~Myślałam, że już ginę z światłem, z echem~I że westchnienie -
292 4|                że już ginę z światłem, z echem~I że westchnienie -
293 4|              to piszę, słońce wschodzi z wieńcem~Chmur i tak wstydzi
294 4|                Na oknie stoi filiżanka z lawy;~Rzucam dla ciebie
295 4|                wszystko pokona. Addio!~Z wyciągniętymi za tobą rękoma -~
296 4|               kłóci~Czarnych i złotych z tęczowymi grzywy -~A czyny
297 4|             harfie nuci...~Że zawrzesz z królem indyjskim przymierze...~
298 4|              Że widzi ciebie w sankach z wieloryba,~A zaś przy tobie
299 4|              ta szpara!~Gdyby ta jasna z dyjamentu szyba,~Przez którą
300 4|          kropelki łez gorzkie i słone,~Z których rdza pada na kryształ
301 4|                na wyraj~I bocian także z małą szarą pliską~Do téj
302 4|              pliską~Do téj krainy lecą z wielkim krzykiem;~Bocian
303 4|        wyciągnąwszy dziób jak włócznię z miedzy,~Prosto wędruje i
304 4|              te pola stepowe~I wulkany z nich wyrzuca czerwone,~I
305 4|             chwasty i lilije;~Dzbanem, z którego strumień wiary płynie,~
306 4|             się, gdy wiatr w oczy bije~Z błyskawicami. Na końcu żywota~
307 4|              drżały.~Słuchał go rycerz z czołem smutnie groźnym~I
308 4|          przerażeniem biały,~I skry mu z oczów szły, i dreszczem
309 4|           przéjęty. Będąc tak ognisty,~Z ręku księdzowskich wziął
310 4|               te strofy zaludnię,~Choć z ziemi stworzę kraj podobny
311 4|               będzie - przez gościniec z ostów,~Kwiatów z różanych
312 4|             gościniec z ostów,~Kwiatów z różanych gwiazd i z tęczy
313 4|            Kwiatów z różanych gwiazd i z tęczy mostów~ ~Austerie
314 4|                mostów~ ~Austerie chyba z szkła i z dyjamentu~Zbuduję -
315 4|               Austerie chyba z szkła i z dyjamentu~Zbuduję - w karczmach
316 4|        szklanny,~Ogień dobywa błękitny z odmętu,~I z wioseł ogień
317 4|            dobywa błękitny z odmętu,~I z wioseł ogień léje nieustanny.~
318 4|                się téj łabędziéj marze~Z ognia i złota unosić po
319 4|                Gdzie Saturnowy wąż się z ognia plecie:~Tam ślubuj
320 4|               się patrzaj tę - co jest z opalów,~A więcéj kocha ludzi,
321 4|            słońce sumnienia,~Chodziłem z tobą jak dwie mary dziwne,~
322 4|                dwie mary dziwne,~Jedna z marmuru, a druga z promienia;~
323 4|               Jedna z marmuru, a druga z promienia;~Skrzydła nam
324 4|                sny - oboje - myśląc.~ ~Z taką więc ciszą i z taką
325 4|          myśląc.~ ~Z taką więc ciszą i z taką powagą~Wéjdziemy kiedyś
326 4|               odkryła,~I boleść wyszła z niéj jak nawałnica;~W twoim
327 4|             ciemnym cyprysem kołysze~I z czoła mego podnosi zasłonę,~
328 4|            czoła mego podnosi zasłonę,~Z czoła, gdzie anioł jakiś
329 5|               tętna zakopanych dzbanów~Z prochem rycerzy - na niebie
330 5|              jak harfy Eola,~Zmięszane z szumem liścianych hałasów~
331 5|            albo sęp bezpiórny;~Podobni z dala do rzymskich orszaków~
332 5|           skóra i kości;~Drugi otyły i z rubinowemi~Policzki, pełen
333 5|            głośno do drugiego zdrowiem~Z butla, co miał brzuch obszyty
334 5|              rodzi go królowa Saba,~Że z dawnych czasów spadł jak
335 5|          dawnych czasów spadł jak żaba z chmury.~Chociaż się zbroja
336 5|                Litwin pancernik, jeden z tych mamutów,~ ~Siedział,
337 5|                 Siedział, jak mówię, i z oplecionego~Butla pił. Litwin
338 5|             Litwin to był staréj daty;~Z chudym się na czas połączył
339 5|               który pana znał małego~I z miłości mu, a nie dla zapłaty~
340 5|                zakasane, gołe,~Wieniec z barszczowych uszów; o nagrodo!~
341 5|              została mi rymami dłużną;~Z tego więc poszło, że pisałem
342 5|              odjął nic sam, Pitagorze,~Z twoją tabliczką w ręku...~. . . . . . . . . . . . . . . . . . .~. . . . . . . . . . . . . . . . . . .~. . . . . . . . . . . . . . . . . . .~. . . . . . . . . . . . . . . . . . .~ ~
343 5|               I ogień palił się wesoło z trzaskiem;~Beniowski nie
344 5|          ujrzawszy i pieczeń,~ ~Zsiadł z konia... Teraz, kiedy go
345 5|             gusta, moja muza~Opuszcza, z całą swą harfiarki władzą.~
346 5|                stepy,~Jako ognisty koń z rozwianą grzywą,~Jak Ariost,
347 5|               taktem, nie wędzidłem.~ ~Z niéj wszystko dobyć, zamglić
348 5|             zamglić ją tęsknotą,~Potém z niéj łyskać błyskawicą cichą,~
349 5|           Arachny robotą,~Potém ulepić z błota, jak pod strychą~Gniazdo
350 5|               stary ów Jan Czarnoleski~Z mogiły powstał, toby ją
351 5|                Od imion własnych~Wara! z téj strofy zrobiłabyś cmentarz;~
352 5|               zdradna~Jak wrona, kiedy z wieśniakiem po roli~Chodzi,
353 5|                lotu składna;~Widać, że z chłopa drwi, a z psem swawoli.~
354 5|             Widać, że z chłopa drwi, a z psem swawoli.~Usiadłszy,
355 5|             Sawa żył pośrzód burzanów,~Z nim koń, pies wierny i kilka
356 5|                 Straszny pies: czarny, z obszarpanym uchem,~Gdzie
357 5|         albowiem nieraz w Ziemię Łucką~Z atentacjami do jednéj z
358 5|                Z atentacjami do jednéj z podstolin -~Wracając...
359 5|               Wracając... patrzy: pies z mordą kałmucką~Siedzi przed
360 5|         zjadłszy w parowie~Poetę może, z poematem w głowie?...~ ~
361 5|                Za Sawą weszło dziewczę z gołębiami,~Pies łasił się,
362 5|             jedno źródło skrami~Padało z tętnem, léjąc się ze skały. -~
363 5|           grobie.~ ~"Taj będzie koniec z żałośną Swentyną!~Oj! nalatała
364 5|              Szlachcic. - Co robisz ty z nim? mów, cyganko!~Co ty
365 5|             mów, cyganko!~Co ty robiła z nim przez cały ranek?~Cóż?
366 5|        wściekły wrzasnął: "Ty wyrodna!~Z pierwszym szlachcicem cyganisz
367 5|               O! przyjdź na kurhan mój z psem i sokołem!~Połóż się
368 5|              koń piersią porze~Trawy i z trawy jak delfin wychodzi,~
369 5|               harfie kładnę,~Wstają mi z grobu mary, takie ładne!~ ~
370 5|                umiałbym szczerze,~Lecz z nimi taniec po dolinach
371 5|               wiodę,~A każda, co chce, z mego serca bierze:~Sonet,
372 5|            bezwstydni.~Weń uwierzywszy z dwóch tomów zaczętych,~W
373 5|                I w obcowanie ich ducha z narodem,~I w odpuszczenie
374 5|          łańcuch żurawi~W postęp... że z kości rodzą się rycerze,~
375 5|              tyran, gdy łoże okrwawi~I z gniazd najmłodsze orlęta
376 5|              orlęta wybierze,~Że ogień z nim spi i węże, i trwoga...~
377 5|              przez wszystkie równiny -~Z hymnem wiatrzanym, gdy skrzydłami
378 5|             zatrzyma~Jak czarną tarczę z krwawymi oczyma;~ ~Kto Cię
379 5|              nie kiełza...~On - piórem z ognia jest dumnych szyszaków...~
380 5|              wieszcza wskrzesił.~ ~Jam z wolna serca mego rwał kawały,~
381 5|            grom nie przebodzie,~Litwin z Litwinem mię chwycą w pazury.~
382 5|              fal twoich gwary, ~Jakoby z Niemnem w olbrzymiéj rozterce~
383 5|            porty i wybrzeża!~Nie pójdę z wami, waszą drogą kłamną -~
384 5|                mój rycerzu?~Więc teraz z mieczem pod ciebie przypadam!~
385 5|         puklerzu,~Przed słońcem ciebie z trwogi wyspowiadam...~Fałsz
386 5|        powiedział, że jak bóg litewski~Z ciemnego sosen wstałeś uroczyska;~
387 5|                   A tyś już następował z bliska~I nogą twoją jak