Piesn

 1 1|    listkami zmruży,~ ~A potém nagle odemknie swe łono~Świeże
 2 1|    Jak człowiek, który dostał nagle mdłości. -~Przyskoczył stary
 3 1| zrównały się konie.~Beniowski nagle ocknął się i wzdrygnął~Widząc,
 4 1|       zdawał kłębem śniegu.~ ~Nagle - zwolniła kroku przewodniczka,~
 5 2|     to, że z księdza~Nie może nagle być Makbeta jędza.~ ~O księżach
 6 2|    gdyby się słowa~Mogły stać nagle indywiduami,~Gdyby ojczyzną
 7 2|      zdobył sobie żonę -~Wtem nagle jak wąż wzdął się i zawrzeszczał,~
 8 2|      cisza okolna,~Ten papier nagle do stołu przybity,~Dzieduszyckiego
 9 2|       wyciem;~Myśl zabłysnęła nagle jak miecz nagi,~Marzenia
10 2|   jasnymi patrzał się oczyma;~Nagle jak człowiek, gdy ujrzy,
11 3|    błyskała czerwona,~Gdy oto nagle, prawie bez łoskotu,~Jakby
12 3|    niebie.~ ~I obaczywszy się nagle, jak strzały~Znów szły ku
13 3|       tam ujrzał bóstwo swoje~Nagle, błękitnym powietrzem kościoła~
14 3|        a ujrzy ,tu znienacka, nagle...~ ~Ujrzy, co pan Kazimierz.
15 4|        I palec już giął - gdy nagle... o dziwy!~Jakoby Irys,