Piesn

 1 1|     Beniowski bujnie~Za trzech ludzi czuł - a więc żył potrójnie.~ ~
 2 1| Włochem:~Zostań, czym jesteś - ludzi wielkich prochem!~ ~Ale
 3 1|       jesteś smutnym głupstwem ludzi!~Zwłaszcza że wiedziesz
 4 1|  majątek? - i cóż mi ~Majątek? ludzi sąd? - ja kocham ciebie!~
 5 2|      Platon -~Na mózg wesołych ludzi wielka chłosta! -~Więc się
 6 2|      znajomość świata, krajów, ludzi~I wiele tego wszystkiego,
 7 2|     wiele tego wszystkiego, co łudzi.~ ~Ów pan układny więc siedział
 8 2|       W cofnieniu się swym, na ludzi nie hukał,~Zwłaszcza że
 9 3|       wojownika,~Który z dwóch ludzi rzecz uczynił głuchą,~A
10 3|        sercu władzę odpychania~Ludzi - a węże się doń zbiegać
11 4|       z opalów,~A więcéj kocha ludzi, niż przeklina.~I pomyśl:
12 5|    płaczącymi wiana,~Jakby nie ludzi ustami śpiewana.~ ~Tu siedzą
13 5|        i odwleczeń:~Beniowski, ludzi ujrzawszy i pieczeń,~ ~Zsiadł
14 5|       zbił - lecz cóżem dziś u ludzi zyskał?~Za błękitami był