Piesn

  1 1|            w życiu swoim namartwił się bardzo,~A umarł, choć był
  2 1|         człowieku nie zmiękną,~Ale się staną niby harfą strojną~
  3 1|          długów i fantów.~ ~Pozbył się naprzód klinów i futorów.~
  4 1|         dziś mężów ciemiężą~Pozbył się potém swoich białozorów,~
  5 1|        duże,~Czarne - jak róże, co się nad mur przegną~I mimo czujne
  6 1|      ojcowskie czuwanie -~Widywała się ze swoim Zbigniewem.~Kronika
  7 1|          czy to widywanie~Odbywało się pod jaworu drzewem,~W godzinę,
  8 1|         lecz pozwól, asindziéj,~Że się nie mogli widywać gdzie
  9 1|          oblane nogi~Całował; zwał się cesarzów plemiennik...~Słowem,
 10 1|            jak z głazu~Kłaniającym się ludziom na widoku~I stał
 11 1|            stał jak martwy, niczym się nie wzruszył,~Lecz widać
 12 1|            widać było, że żył - bo się puszył.~ ~Zamek jego stał
 13 1|            ciemna grota;~Przed nią się nieraz siwy rybak skłoni,~
 14 1|         rylcem - ~Że kto pił, zdał się mędrcem - nie opilcem.~ ~
 15 1|    wszystkiego pan Kazimierz śmiał się.~Lecz zakochany w cudownéj
 16 1|          szczerze swoich myśli bał się;~Polubił nawet te posągi
 17 1|            od lamp różane - i stał się~Nabożnym bardzo w każdéj
 18 1|      młodości szczęśliwy,~Kraj, co się nigdy w myślach nie odmienia.~
 19 1|          Gdzie róża polna błyszczy się samotna,~Gdzie brzozy jasnych
 20 1|           Trochę - tych grobów, co się w Polszcze mnożą,~Trochę -
 21 1|      grobów pokazując kości,~Które się na dzień sądny znów ułożą~
 22 1|      jezuici~Są barankami?... Pasą się - i strzegą~Psów; i tym
 23 1|            między ludy jak wąż, co się wije;~Jeśli masz zrównać
 24 1|           wije;~Jeśli masz zrównać się z podstępnym Włochem:~Zostań,
 25 1|       jesteś Ukrzyżowanego.~Ciebie się żadna trucizna nie imie;~
 26 1|         marmur Chrystusowy,~Kiedym się skarzył na klątwy i zdrady,~
 27 1|            na klątwy i zdrady,~Tom się i o ten kielich krwi octowy~
 28 1|           Upomniał - i Grób zaparł się: że gady~Z niego nie wyszły -
 29 1|             lub jeśli przyczołgnie się żmija,~Pod Boga skrzydło
 30 1|           Pod Boga skrzydło kryjmy się i gromy. -~Lecz widzę, że
 31 1|        motyl na róży~Usiądzie - aż się kwiat listkami zmruży,~ ~
 32 1|            wszystko pochłoną. -~Ja się zdolnością natchnień bardzo
 33 1|          mój rym już kwili~I łzami się już zalewają wargi!~Lecz
 34 1|            świata zatargi~Puszczał się, takie proroctwo wyrzekła,~
 35 1|       szpitalu~Rozmarzonego. A nim się obudzi,~Już w jego oczach,
 36 1|            w tym słoneczniku~Muszę się kręcić, bo się ze mną kręci~
 37 1|   słoneczniku~Muszę się kręcić, bo się ze mną kręci~Za każdém słońcem -
 38 1|           być ułanem -~Kłaniało mu się zboże całym łanem,~ ~Kłosek
 39 1|          ugięty,~Bławatek każdy mu się przypatrywał~Ani się skarzył,
 40 1|            mu się przypatrywał~Ani się skarzył, choć kopytem ścięty.~
 41 1|         Westchnął! - i wzniosła mu się w piersiach śluza,~Łzami
 42 1|           w piersiach śluza,~Łzami się zalał i z siodła się sunął~
 43 1|         Łzami się zalał i z siodła się sunął~Jak człowiek, który
 44 1|            ramiona,~W konfederatkę się chlasnął i w ciemię,~Spojrzał
 45 1|           cisnął,~Że księżyc śćmił się - zmarszczył - i znów błysnął.~ ~
 46 1|           kontuszu.~Smutnemu wiatr się zdaje pełen gwaru,~Litość
 47 1|       lozak -~Szczęściem, że żaden się nie zjawił Kozak,~ ~Bo w
 48 1|           trzy razy;~I w oczach mu się wnet zrobiła kasza~Z gwiazd,
 49 1|         jako żona Eneasza -~Został się w Troi, z konia spadł na
 50 1|            bicza -~Tu widzę, że mi się poemat uda,~Że mi już muza
 51 1|             jak powiadam, zrównały się konie.~Beniowski nagle ocknął
 52 1|             Beniowski nagle ocknął się i wzdrygnął~Widząc, że siedział
 53 1|         pieśni syna.~Że Polak daje się wieść - nie nowina!~ ~Widziałem...
 54 1|             Czy świśnie szablą, aż się łeb potoczy~I spadnie z
 55 1|             i ta chętka~Zdawała mu się niezła - lecz za prędka.~ ~
 56 1|          porwanie~I nie spodziewał się znikąd odsieczy,~I widział
 57 1|         tym prędkim biegu~Świat mu się cały zdawał kłębem śniegu.~ ~
 58 1|          przewodniczka,~Roześmiała się, zeskoczyła z siodła.~Beniowski
 59 1|          młody~Prowadząc konia, co się wyrwał z dłoni~I poszedł
 60 1|   przeciągłym westchnieniem,~Potém się zmięszał i o zdrowie spytał -~
 61 1|           nie czytał~Pani Sand, że się byronicznym cieniem~Nie
 62 1|         mówić romansowie.~ ~Ja sam się dziwię, że za bohatéra~Wziąłem
 63 1|      patent - a ja,~Rycerzu, wyprę się twoich grubijaństw -~I cała
 64 1|         moich poematów zgraja~Lęka się dalszych twoich swarów,
 65 1|       skora do zabijaństw~Wolałaby się w trupów ukryć gęstwie,~
 66 1|           prawdą, bo te mary~Jedne się rodzą z serca, drugie z
 67 1|          żadna śmiertelna,~Zbliżyć się ludzie i kochać nie śmieli.~
 68 1|        łabędź lub anieli,~Kołysząc się na giętkiéj stopie - strzelna~
 69 1|    bogu-łabędziowi;~Jak? - dzisiaj się to wytłumaczyć nie da~Przez
 70 1|          szpilką;~Na niedźwiadkowe się bowiem pazury~Zamyka - (
 71 1|       kochanka ciekawe,~I pytające się o własne losy.~Jéj ręka
 72 1|      będziesz wiedział!~Nie strasz się tylko trudności szeregiem,~
 73 1|    trudności szeregiem,~Nie strasz się! jesteś ludziom w poniewierce...~
 74 1|         Dzieduszycki z drogi,~Znów się oświadczył i o moją rękę~
 75 1|          Prosił. - Mój ojciec stał się dla mnie srogi~I guwernantka
 76 1|      jestem ubrana?~Musiałam ubrać się dla ojca mego~W ten księżyc -
 77 1|          dla ciebie samego~Ubrałam się tak w kwiaty - po kolana.~
 78 1|           zawoja? -~Ja nie ubrałam się dla nich - ja twoja!~ ~"
 79 1|          Gdy nie zostanie nic, jak się w cysterny~Rzucić lub twoją
 80 1|          cysterny~Rzucić lub twoją się zakryć opieką:~Tyś mię opuszczał
 81 1|          że ja zdołam jedna~Oprzeć się, zostać twoją? - ja niepłocha!~
 82 1|          kiedy mocno kocha -~Zgubi się, potem u wszystkich wyjedna~
 83 1|       dzwonią jak kraszanka,~Kiedy się z drugą spotka w dziecka
 84 1|          jéj o jedną oktawę~Zniżył się i pękł jak pęknięcie struny. -~
 85 1|      giętką postawę,~Myślałbyś, że się chyliła do truny,~Tak nawet
 86 1|        nadzmysłowe.~ ~Nie podobało się już w Balladynie,~Że mój
 87 1|      kryształowéj płynie,~Że bańka się od gazowego skrzydła~Babki-konika
 88 1|           księżyca.~ ~Nie podobało się, że Grabiec spity~Jest wierzbą,
 89 1|     Grabiec spity~Jest wierzbą, że się Balladyna krwawi,~Że w całéj
 90 1|          Sufler i Młoda Polska, co się bawi~Jak każdy głupiec,
 91 1|        czytelniku,~Spróbuj, czy ci się pieśń podoba druga,~Gdzie
 92 2|            DRUGA~ ~O! nie lękajcie się mojéj goryczy!~Dalibóg!
 93 2|     Dalibóg! nie wiem sam, skąd mi się wzięła;~Długo po świecie,
 94 2|           lub Niedźwiadek,~ ~Spali się - lecz ja nie winien. Per
 95 2|           tęczowych kolorów,~Gdzie się łabędzie białe za gwiazdami~
 96 2|        lecz nie wspomnę o niéj,~Bo się nadzwyczaj mój rym rozserdeczni.~
 97 2|         dzwoni -~Niż gdybym w Boga się patrzał najwieczniéj.~Niech
 98 2|         Zdziwiona blaskiem, będzie się podnosić~Jako harmonii lekkiéj
 99 2|       słońca i nad słońca.~ ~A gdy się w drogi zatrzyma półowie,~
100 2|          krzyże;~Więcéj, niż śniło się wam, filozofom.~Lecz dajmy
101 2|            utworzę trzecie;~Jeżeli się mój poemat podoba,~Znów
102 2|        Sanczo Pansów,~Na któréj by się uczyli ze sławą~Sylabizować.
103 2|         mam, jak sądzę, prawo.~Sam się rym do mnie miłośnie nagina,~
104 2|            to powiedział, że gdyby się słowa~Mogły stać nagle indywiduami,~
105 2|       lasem cyprysów, modrzewi,~On się rozjęczy jak harfa Eola,~
106 2|    rozjęczy jak harfa Eola,~W róże się same jak dryjada wdrzewi,~
107 2|            pieniem.~O! gdyby mogły się na posąg słowa~Złożyć i
108 2|            mu formy gotowéj!~Nigdy się w myślów dzwon nie rozkołysał,~
109 2|        Mimo plotek~Szesnastoletnim się przybliżyć licom~Pozwólcie -
110 2|     synogarlicom~Dlatego tylko, że się mogą bratać,~Piórkami ściskać
111 2|         nie ma końca, kresu.~Potém się człowiek głupi staje płazem;~
112 2|          musi zakryć lice;~Wstydzi się, że tę myśl wzięła od czoła,~
113 2|             gdzie Starosta~Kłaniał się, poił, dął, puszył, brał
114 2|       ludzi wielka chłosta! -~Więc się rozeszli woląc sen - niż
115 2|       woląc sen - niż świat on,~Co się naówczas zdał zaatlantyckim.~
116 2|         zdał zaatlantyckim.~Został się pan Starosta z Dzieduszyckim...~ ~
117 2|   pamiętasz,~A tu obaczysz, jak mu się wypłaci~Konfederacja: jak
118 2|            Paszkiewicz... domyślaj się reszty -~"Co? sam Paszkiewicz?" -
119 2|           powiedziałem: nie rzucaj się w spiski,~Bo wielkim rzeczom
120 2|        piorunowe błyski~W chmurach się kryją. - Więc już rozumiecie,~
121 2|    wprawdzie na króla rozkazy;~Ale się wyparł król, jak zawsze
122 2|            jak zawsze bywa,~Wyparł się jako święty Piotr - trzy
123 2|        petto~Zemstę jak Włochy, co się mszczą stiletto.~ ~Tymczasem
124 2|       stiletto.~ ~Tymczasem chciał się ożenić bogato~I okiem wszystkie
125 2|        Najlepszym z domów wydał mu się na to~Ów zamek wielki, malowniczy,
126 2|            swatów,~Z intencją ojcu się oświadczył, pannie;~Wspomniał
127 2|           jak but dziurawy~I zwykł się nieco był po piciu krzywić;~
128 2|            więc zimny, lecz trochę się puszył,~Że w konkur wielki
129 2|     pacierzy jął ręce układać;~Już się był począł przez słowa miodowe~
130 2|           Wtem nagle jak wąż wzdął się i zawrzeszczał,~Wstał...
131 2|          oczach gniewu jędza~Ledwo się w sobie pohamować zdolna...~
132 2|          karmelity.~ ~Już dawno by się był skokiem lamparta~Rzucił
133 2|         Starosta spojrzał i cofnął się biały~Jak wosk, jak oczy,
134 2|            ale okazały~W cofnieniu się swym, na ludzi nie hukał,~
135 2|  zmarszczków, zebrał razem.~Sam by się Jowisz oburzony chwalił~
136 2|       wyrazem.~Spiorunowany ksiądz się w proch nie walił,~Lecz
137 2|      Starosta spuścił łeb - ksiądz się przybliżył~I wyjął szablę
138 2|            Podczas téj mowy twarze się wąsate~Pokazywały w podwojach,
139 2|          północnych latarek~Zjawił się, rzekł ksiądz: "Ja jestem
140 2|         ksiądz Marek!"~ ~Wstrzymał się - powiódł okiem po Staroście,~
141 2|           po Staroście,~Zmarszczył się... i rzekł: "Dla Kozaka
142 2|             Dla Kozaka Sawy,~Który się bije z chłopami na moście,~
143 2|        racę nad zamkiem Ladawy;~Wy się tu, proszę, bracia, nie
144 2|         panoszcie~Rabunkiem, zamek się nie poddał krwawy;~Ale wielmożny
145 2|             Gdyby tylko na to,~Aby się żegnać, warto brać amanty.~
146 2|         Unieść na koniu i w ziemię się zapaść?~ ~Czy wam pozwolił
147 2|    wrażenie niestarte~I całe życie się przeszłością smucić?~Odwiedzać
148 2|          już ani bławatkiem~Nie da się nigdy wyprowadzić w pole,~
149 2|         płacze, słowa, łkania,~Już się rozeszli - rzecz skończona -
150 2|           deski,~W mgłę podnoszącą się z łez, w białą chmurkę~Na
151 2|          nad aniołem duszy;~Próżno się broni w błyskawicach głowa:~
152 2|         miecz nagi,~Marzenia stają się czynem i życiem,~Czyny się
153 2|         się czynem i życiem,~Czyny się stają piorunem odwagi -~
154 2|          nieświadoma~Odmian, które się w zamku wydarzyły,~Biegła;
155 2|             Pomiędzy skalne wijąca się bryły,~Potém sadzawka i
156 2|           ów dąb pełen siły,~Który się dawniéj kochał bez nadziei,~
157 2|        była bowiem szklanna,~Można się było w niéj oczyma bawić,~
158 2|       kryształowych wanna,~I rybki się w niéj zaczynały jawić,~
159 2|            włosy,~Nie przypatrzyła się nawet - czy ładnie,~Lękała
160 2|         nawet - czy ładnie,~Lękała się tknąć kwiatów pełnych rosy...~
161 2|           zdradnie~Do zamku dostać się, a jakieś głosy~W powietrzu
162 2|          trwogi - wąż leciał paląc się jaskrawie~I syczał, i tak
163 2|         jak słońce.~ ~Anieli zdało się, że już odkryta,~Że już
164 2|         ogniu, i falena;~Już zdało się jéj, że świat cały pyta~
165 2|         ulewą ognistą~Przybrała na się postać dziwnie czystą.~ ~
166 2|         bok miotała błyski,~Trochę się patrząc smutnie i fałszywie;~
167 2|           leciała, i gibko~Chwiała się, ogniem twarzyczkę zażegła,~
168 2|      twarzyczkę zażegła,~Zadyszała się - i różowa wpadła~W bramę,
169 2|          weszła; elektrycznie~Cała się wstrzęsła widząc ojca w
170 2|          nikim nie umie,~Że rad by się był rozsądzić granicznie~
171 2|             Pewnymi kroki do stołu się zbliża,~Widzi, że Sterczy
172 2|       Wiesza na piersiach. - Potém się posunął,~Dał krok, zawrzeszczał
173 2|           z téj saméj przędzy~Winą się, dla nich ten rym i przeklęcie!~
174 2|           Wtenczas Starosta rzucił się do stołu,~Kułakiem stuknął
175 2|           Waszeć byś lepiéj modlił się w kaplicy~Niż... z mojego
176 2|           tu szczeka?~Kto tu urąga się z Bożego Ducha?~Kto tutaj
177 2|             że na Ukrainie~Zaczęła się rzeź i szlachty wyrznięcie?~
178 2|            Zamordowany. - Pan Sawa się zbrojnie~Z twoimi chłopy
179 2|        wylewa hojnie.~A twoja siwa się tu rzuca głowa,~Jak gołąb
180 2|            Księdza jasnymi patrzał się oczyma;~Nagle jak człowiek,
181 2|           lecz spójrzał i zmięszał się cały~ ~Ujrzawszy oczy, w
182 2|            w ręku. - Basta!~Na tym się moja pieśń kończy obrazie.~
183 2|           Pociągnąwszy hausta,~Jak się rozogni myśl, napiszę Fausta.~ ~
184 2|        myśl, napiszę Fausta.~ ~Jak się rozgniewam nad imaginacją,~
185 3|         wszystko tęczą, lecz czego się imiesz -~Błotem. Dopóki
186 3|            to sam poeta roi,~Skrzy się i błyska, i leci?... On
187 3|           krwawym~Nowi poeci rodzą się jak grzyby. ~Szkoda, że
188 3|   pospolitą.~ ~Był czas, żem lękał się pospolitości,~Jako święconéj
189 3|  pospolitości,~Jako święconéj duch się lęka wody;~Lecz teraz często
190 3|          szafirowych, złotych; już się witał ~Ze sławą przyszłą
191 3|        przypisek, ~Że w raju każda się gruszka odmyka~I cztery
192 3|      napisane dyjalekcie;~ ~I stąd się mocno cieszę jak filolog,~
193 3|       filolog,~Widząc, że u nas to się da wyszczekać,~Do czego
194 3|          może dostać guza.~Niechaj się wola Pana Boga stanie,~Ja
195 3|        ogień: jeśli zginie,~Poemat się mój wcale nie rozwinie.~ ~
196 3|        lubi białych~Rymów i nagiéj się poezji boi -~Więc rzecz,
197 3|              Więc rzecz, co działa się tam gdzieś za Sasa,~Muszę
198 3|               Trzeba albowiem, aby się pokazał~Świetnie i zyskał
199 3|         gdy po wioskach wszędy~Lud się krwią swoich dawnych panów
200 3|          nie szkodzi, bo Żyd w mig się~Odradza - patrz Tacyta o
201 3|            gdy nad Barem~Beniowski się zatrzymał na wyżyni.~Na
202 3|        mrówek, a na murze~Rozwijał się dym z harmat w białe róże.~ ~
203 3|        krotochwilę wojny:~Wszystko się zwija, wre, kole i sieka,~
204 3|            wrony,~Z drugich unoszą się z wrzaskiem, wygnane.~Dalekie
205 3|        mrówczanym łańcuchem~Zbliża się Moskal pieszy ku mieścinie,~
206 3|            mieścinie,~Tu kawaleria się wężowym ruchem~Z jaru wywija,
207 3|            szczęka, płynie,~Kłania się, kiedy kula ponad uchem~
208 3|       ponad uchem~Gwiźnie - i znów się prostuje, gdy minie,~Tu
209 3|            sponad wzgórza.~Wzdryga się pod nim koń i uchem strzyże.~
210 3|           burza,~Nad którą barskie się łyskały krzyże.~I tak, co
211 3|         Lecz już nareszcie zbierał się do lotu,~Chciał biec, gdzie
212 3|        jaki" - myślał - "goni?~Czy się wydaję w stepach gołębnikiem?"~
213 3|      złączyły różane;~I rozleciały się w błękit na nowo,~Ważąc
214 3|            w błękit na nowo,~Ważąc się długo, smętne, zadumane,~
215 3|           w niebie.~ ~I obaczywszy się nagle, jak strzały~Znów
216 3|          przy swéj gołębicy~Kręcił się, skrzydłem ją trącał nieśmiały;~
217 3|           W ogień tęczowy. Z takim się kochaniem~Zapatrzył gołąb
218 3|      przeszła na nią.~ ~I obudziła się. I znów oboje~Leciały prosto
219 3|   człowieka,~Coraz prędszymi udały się loty;~I wnet zrozumiał rycerz,
220 3|       stroi w lśniące farby,~Nigdy się małych nie spodziewa lichot.~
221 3|            wisiał na konarze;~Kruk się go lękał, a jeleń pierżchliwy~
222 3|          warkoczy~Próchno świeciło się w dębie - jak oczy.~ ~Na
223 3|        mówi Homer, między mary.~Co się z nim stało? - nie chcę
224 3|            ad umbra[s] i tam niech się stara~Szczęśliwszą być niż
225 3|        moja dziewicza~Muza kochała się realnie. Roję,~Snię, tworzę;
226 3|     królewskie purpury,~W które ja się tu, jak przed sztyletami~
227 3|          zaczynać;~Tą myślą modlić się - i nie przeklinać;~ ~On!
228 3|      cierpiące:~Milcz, serce! Albo się strzaskaj, echowe~Narzędzie
229 3|            twarze;~Wtem ujrzał, że się cierń zajęty pali,~Że się
230 3|          się cierń zajęty pali,~Że się już ogień wiesza na konarze~
231 3|         głucho i czerwona~Kołysała się nad trupami dwoma,~Jak szatan,
232 3|            potrójnym lotem,~Skryły się w jego wnętrze wypróchniałe.~
233 3|     naszych wodzów chwałę~I dzieli się tak cudownie i sztucznie~
234 3|           do głowy,~I widział, jak się z różanéj kobiéty~Czynił
235 3|         czeskie i blaszki~Wydawały się gwiazdami złotymi~I z włosów
236 3|    opisowość poetę zabija;~I Pegaz się mój homeryczny zdębi.~Stwórzcie
237 3|          dwóch gołębi;~ ~I niechaj się wam roją rzeczy cudne~O
238 3|        świata,~Szum liści, próchno się w gwiazdy rozlata;~ ~Beniowski
239 3|         próchna świécą,~Lecz nigdy się krew w marach nie zapali;~
240 3|          spod żeber wykradła,~Séjm się nie kocha już ani też gminy;~
241 3|       dziennik, biuletyny,~Gwiazdy się każdéj spyta, co upadła,~
242 3|         rzucający, święty.~ ~Niech się komedia gra. - Może mi przyjdzie~
243 3|          jedzenie,~Lecz serce moje się jak łuk wypręża,~Zrzuca
244 3|             Między ciemnymi położę się drzewy,~Słowiki będą moimi
245 3|                 Odbiegła. - Skarży się na moją ciemność.~"Poeto,
246 3|      odjemność~We mnie; lecz niech się dobrze wtajemniczą,~A ujrzą,
247 3|          śmiercią nie ma;~Zatrzyma się czytelnik i poema.~ ~Lecz
248 3|          Pomysły~Do dziéjów, które się dziać kiedyś mogą.~Z czego
249 3|          księżycowo w korze~Zda mi się pełne widm, pokus i gwaru...~
250 3|      nowych poetów.~Słyszycie, jak się krzą odludne kwiaty?~Słyszycie
251 3|           Która do dębu ze słońcem się wkradła,~Naprzód ksiądz
252 3|            prędką.~Bogdajbyś późno się w grobie położył~Jasnym
253 3|            tu był ułowiony.~Zlituj się, Matko niebieskiéj korony!~ ~"
254 3|          odpychania~Ludzi - a węże się doń zbiegać będą.~Utyje
255 3|     szlachetnie~Jak księżyc, kiedy się nad rankiem chowa~Za morze
256 3|       kilku tysięcy,~Chciałem, aby się spalił - i nic więcéj.~
257 4| powystrzela~ ~"Moskal i diabeł, że się tak kłócicie~I zostawiacie
258 4|          Jak łza? jak wszystko, co się zowie modą?...~Choć dobra
259 4|         onych czasach~Konfederować się i kryć po lasach!~ ~A jednak
260 4|       swaru,~Gdy błyskawicą letnią się odmyka~Niebo i znów się
261 4|            się odmyka~Niebo i znów się zasuną płomienie~Na dziwny
262 4|            słońce czerwone,~Zda mi się, że to jakaś dusza bratnia~
263 4|           mętne,~Nawet gdy w ciało się straszne obloką~I w pioruny
264 4|        straszne obloką~I w pioruny się rzucają namiętne~Lub nad
265 4|    namiętne~Lub nad Safony chwiéją się opoką;~Lubiłem takie dusze -
266 4|      szlachcica~Listy... Posłuszne się papiery kurczą~W kopertę;
267 4|           która z tajemnicy~Nie da się nigdy odedrzeć bez znaku -~
268 4|            był jak dagerotyp.~ ~Co się więc działo zewnątrz, to
269 4|           więc działo zewnątrz, to się w łonie~Suchego dębu odbiło
270 4|       koniu migał Sawa.~ ~Spotkali się raz, złożyli nad głową~I
271 4|         Trysły fontanny; jak rubin się żarzą~W biegu, nadjechał
272 4|            nie Sawa twarzą.~ ~Więc się na białym wydawał rumaku,~
273 4|      ostrym dogryzkiem,~Obróciwszy się koniowi do grzbietu~Strząsł
274 4|         minąwszy przyczynę,~Wdałem się w skutek rzeczy, w rąbaninę.~ ~
275 4|    siedział pan Sawa złowrogi;~Nim się obéjrzał, już na siodła
276 4|          na końcu czapraka,~Resztą się ciała - strach przechodzi
277 4|          na głowie koroną,~Naprzód się złoty zrobił wąż zwinięty~
278 4|             Nie widzę więcéj: jary się tumanią,~Dymnéj kurzawy
279 4|     karmelita bosy~I przeżegnawszy się Chrystusa znakiem,~Spytał: "
280 4|             Spytał: "Dlaczego waść się bił z Kozakiem?~ ~"O krwi
281 4|         was na koniu jeździ,~Nigdy się w jednym miéjscu nie zagnieździ.~ ~"
282 4|          bój obaśmy wiedli.~O taką się rzecz bijemy nie pierwsi;~
283 4|        dyscypliną chłostać!~Wstydź się, wielmożny hrabio! jesteś
284 4|     miłostkach nie służę,~Podjąłem się ten list schować w kapturze:~ ~"
285 4|              Odjeżdżam teraz - ale się otoczę~Myślami, kwiatów
286 4|               Powiem ci teraz, żem się była zlękła,~Abyś ty we
287 4|            jakaś struna pękła,~Gdy się dotknąłeś usty moich włosów...~
288 4|           dziecko jękła,~Chwytałam się szat twoich, drzew i kłosów,~
289 4|            że nie wiem czemu,~Cała się zlałam łzami i rumieńcem -~
290 4| oblubieńcem~Chrystus. - Uśmiechnij się słońcu złotemu,~Bo mi się
291 4|          się słońcu złotemu,~Bo mi się przed nim łza gorąca toczy~
292 4|            będziesz szczęśliwy,~Że się o ciebie wiele duchów kłóci~
293 4|         człowieczy!~ ~"Zgodziłabym się nie widzieć na niebie -~
294 4|          zmroku do świtu. -~Zda mi się nawet, że w jakiéj potrzebie~
295 4|      cielesnéj glinie;~A nie lękaj się, gdy wiatr w oczy bije~Z
296 4|           nieszczęsnéj chwały~Czuł się przéjęty. Będąc tak ognisty,~
297 4|        skrzydlata.~ ~Młodości! każ się téj łabędziéj marze~Z ognia
298 4|       ołtarze,~Gdzie Saturnowy wąż się z ognia plecie:~Tam ślubuj
299 4|               Kłębami dymu niechaj się otoczę,~Niech o młodości
300 4|           u nóg leżę.~O! nie lękaj się ty, że łabędź krwawy~I ma
301 4|       mierze...~U ciebie jednéj on się łez spodziewał,~Ty wiesz,
302 4|           odnosi kraina;~I w pieśń się patrzaj tę - co jest z opalów,~
303 4|           Między kolumny na niebie się kryśląc~Staliśmy jak dwa
304 4|         Bądź zdrowa! drugi raz cud się powtórzy:~Martwy, odemknę
305 4|        Dosyć! Pieśń skończona!~Oko się moje senne łzami mruży,~
306 5|      dębowym borem,~W ziemi palący się, wielki, czerwony.~Przy
307 5|            oczyma szklannemi~Zdała się żebrać u ognia litości.~
308 5|         jak żaba z chmury.~Chociaż się zbroja nam wydaje dzika -~
309 5|        Gdzieniegdzie jeszcze snuli się po kraju~Starzy minionych
310 5|          był staréj daty;~Z chudym się na czas połączył kolegą.~
311 5|          był chłodny~I ogień palił się wesoło z trzaskiem;~Beniowski
312 5|           był to bohater modny,~Co się księżyca tylko karmi blaskiem,~
313 5|             Więc nie mieszajcie mi się tu, harfiarze,~Którym dziś
314 5|    jedziesz? "Jadę księżycowi,~Aby się w konia przeglądał kopytach,~
315 5|       widziana i wiadoma komu.~Koń się w niéj mieści i trzoda się
316 5|         się w niéj mieści i trzoda się chowa,~Kiedy po niebie léją
317 5|       przerażał i białkiem,~Sądząc się w pana pałacu - marszałkiem.~ ~
318 5|        ogryzioną ludzką~I oblizuje się po krwawych chrapach~Jako
319 5|         Rugieri biskupa?~Nie mogąc się od psa ni od martwica~Dowiedzieć,
320 5|            słupa.~A pies zapatrzył się w oczy księżyca,~Nie jęczał,
321 5|          nie skakał:~Ale zapatrzył się w księżyc - i płakał.~ ~
322 5|           dzika,~Zawiera bolu, gdy się uspokoi~I kraj przeszłości
323 5|           przez burzanów fale~Lało się w grotę ognistymi błamy,~
324 5|            z gołębiami,~Pies łasił się, koń rżał, ptaki gruchały.~
325 5|      skrami~Padało z tętnem, léjąc się ze skały. -~Idyllę moją
326 5|               Sawa na siodle oparł się; dziewczyna~Siadła przy
327 5|            to moje losy!~Chciał ja się mieczem wyrąbać na panka,~
328 5|      starosty albo kasztelana,~Taj się żeń... Ja ci ubiorę w brusznice~
329 5|     żałośną Swentyną!~Oj! nalatała się ja po kurhanach!~Oj! nakarmiła
330 5|           kurhanach!~Oj! nakarmiła się gorzką kaliną!~Jak jemiełuszka!
331 5|         Sawa jak szatan zmarszczył się: "Poganko!~A co? straciłaś
332 5|         wysmukłe ramiona~Pokłoniła się bratu aż do ziemi;~I chwilę
333 5|    serdeczną -~ ~Podobnie wtenczas się zarumieniła:~I ręką bijąc
334 5|        spłoniona przed tobą;~Teraz się będę zawsze czerwieniła,~
335 5|       osobą.~Bogdajbyś ty tak, gdy się będziesz żenił,~Pierwszy
336 5|           i na linie Włocha~Gięłam się jak wąż, cóż robiły pany,~
337 5|            ołowiany.~Nie czerwieni się serce, aż zakocha;~Nie zawsze
338 5|              lecę kochać!~ ~"A gdy się dowiesz, że w kurhanie leżę,~
339 5|            z psem i sokołem!~Połóż się chwilę na darniny świeże,~
340 5|            nie może,~Jak posąg, co się u snycerza rodzi~I cały
341 5|            po pas - gadem.~ ~I tak się wojsko przez burzany pruło~
342 5|            sumów lub łososi.~I tak się jako wąż żelazny snuło,~
343 5|          czasem łeb podnosi. -~Ale się pieśni narzędzie popsuło,~
344 5|        snować,~Przez Dyktatora dał się ukrzyżować. -~ ~Wierzę,
345 5|         postęp... że z kości rodzą się rycerze,~Że nie śpi tyran,
346 5|     krzyżów mogilne podnoże~Wydaje się krwią i płomieniem krzywym,~
347 5|         jest zwiastunem~Pokory? co się Bogiem ze mną mierzył?~Ja
348 5|           mną - lub pode mną.~ ~Bo się kruszyła we mnie serce smętne,~
349 5|    prowadzi.~ ~Ha! ha! odkryłeś mi się, mój rycerzu?~Więc teraz
350 5|         księżyc - słońca wyrzekłeś się mocy?~ ~Jam ci powiedział,
351 5|            czarnoksięstwo!~Choć mi się oprzesz dzisiaj - przyszłość
352 5|         Bądź zdrów, wieszczu!~Tobą się kończy ta pieśń, dawny boże.~
353 5|         porze.~Bądź zdrów! - A tak się żegnają nie wrogi,~Lecz