Piesn

  1 1|        wtenczas palestrantów:~Słowem, że przyszło do długów i fantów.~ ~
  2 1|           sztuka niewieścia~Sprawiła, że był srodze zakochany;~Na
  3 1|               czuwanie -~Widywała się ze swoim Zbigniewem.~Kronika
  4 1|               lecz pozwól, asindziéj,~Że się nie mogli widywać gdzie
  5 1|            wzruszył,~Lecz widać było, że żył - bo się puszył.~ ~Zamek
  6 1|              piękne, cudne!~Zwłaszcza że szlachcic, wielki oryginał,~
  7 1|               Skąd łatwo było poznać, że to Kato;~ ~Apollo w morzu
  8 1|        łysinie - róże,~A w ręku czara ze śmiercią Sokrata,~Tak dobrze,
  9 1|            wiernie wykowana rylcem - ~Że kto pił, zdał się mędrcem -
 10 1|          przyczyna temu jest istotna,~Że na tych bagnach, gdzie potrzeba
 11 1|              nas? Co ci jest powodem,~Że teraz nawet szlachtę okoliczną~
 12 1|         Upomniał - i Grób zaparł się: że gady~Z niego nie wyszły -
 13 1|            się i gromy. -~Lecz widzę, że mię ten liryzm zabija,~Że
 14 1|             że mię ten liryzm zabija,~Że na Parnasu szczyt prowadzi
 15 1|           bardzo szczycę~I tu pokażę, że nie jest zmyśloną,~Lecz
 16 1|          pisząc, tylko gadkę,~Powiem, że tylko wdział - konfederatkę.~ ~
 17 1|             na koń, spojrzał na ganek ze łzami,~Pogłaskał konia -
 18 1|                 Pana i sługi... I pan ze swym sługą~Wyszli z rodzinnych
 19 1|          wklei albo przypnie szpilką;~Że twa peruka - jeśli masz
 20 1|      Frenologistów podeprze naukę;~ ~"Że twój but prawy powieszą
 21 1|            głupstwem ludzi!~Zwłaszcza że wiedziesz prosto do szpitalu~
 22 1|            bohater~Dom swój opuszczał ze swym starym sługą,~Jak opuszczała
 23 1|        przewędrował promem...~I mówi, że jak ślimak wyszedł z domem...~ ~
 24 1|              Muszę się kręcić, bo się ze mną kręci~Za każdém słońcem -
 25 1|         dobrze nam tą myślą przesiąc,~Że dla niezgody słońc - królem
 26 1|             wielkim w księżyc cisnął,~Że księżyc śćmił się - zmarszczył -
 27 1|              jego lozak -~Szczęściem, że żaden się nie zjawił Kozak,~ ~
 28 1|             zamiast bicza -~Tu widzę, że mi się poemat uda,~Że mi
 29 1|          widzę, że mi się poemat uda,~Że mi już muza swoich łask
 30 1|               się i wzdrygnął~Widząc, że siedział czart w srebrnéj
 31 1|               sobą mojéj pieśni syna.~Że Polak daje się wieść - nie
 32 1|             roją na pół senne dzieci,~Że ma koń ze mgły, z wężów
 33 1|               senne dzieci,~Że ma koń ze mgły, z wężów srebrnych
 34 1|            wędrówka zawiodła.~Ujrzał, że chwastem zarosła uliczka,~
 35 1|             Diwą szedł z pośpiechem~I ze skał wyszli na łąkę zieloną,~
 36 1|         świętych.~ ~Beniowski myślał, że anioł, i witał~Jak bóstwo:
 37 1|             Nieświatowością! znakiem, że nie czytał~Pani Sand, że
 38 1|              że nie czytał~Pani Sand, że się byronicznym cieniem~
 39 1|        byronicznym cieniem~Nie okrył, że jest niezgrabny w rozmowie,~
 40 1|           jest niezgrabny w rozmowie,~Że nie wie, jak to mówić romansowie.~ ~
 41 1|      romansowie.~ ~Ja sam się dziwię, że za bohatéra~Wziąłem takiego
 42 1|           albo czarownica,~I słyszy - że nie jak wieszcz lub astronom~
 43 1|          ukryć gęstwie,~Niż przyznać, że jest z tobą w pokrewieństwie.~ ~
 44 1|               Dlatego tylko, aby mieć ze trzysta~Kornych kochanków
 45 1|         związek.~ ~A stąd przestroga, że takie zbiorowe~Miłoście
 46 1|            nic są w miłości niewarte;~Że lepiéj serce zawrócić niż
 47 1|             zażarte,~I często widząc, że na świecie źle tym,~Z rozpaczy
 48 1|              czaszkę ranny~Świadczą - że każda z nich, jako akacja~
 49 1|                Więc dziękowałem Bogu, że spod prasy~Nie wyszło jeszcze
 50 1|             Podziękowawszy więc Bogu, że tylko~Dostałem Złotym Ołtarzykiem,
 51 1|       miłośnym szpiegiem.~Nie mów mi, że jest między nami przedział~
 52 1|           kwiaty - po kolana.~Prawda, że dobrze mi tak bez zawoja? -~
 53 1|          smutno.~ ~"Czy ty nie ufasz, że ja zdołam jedna~Oprzeć się,
 54 1|           mnie? O nieba!~ ~"Myślałam, że ty mi dodasz nadziei" -~
 55 1|            rękę kochanka -~"Myślałam, że ty w téj smutnéj kolei" -~
 56 1|              dziecka dłoni.~Rzekłbyś, że perła o dyjament dzwoni:~ ~"
 57 1|            giętką postawę,~Myślałbyś, że się chyliła do truny,~Tak
 58 1|        podobało się już w Balladynie,~Że mój maleńki Skierka w bańce
 59 1|            rzece kryształowéj płynie,~Że bańka się od gazowego skrzydła~
 60 1|         Babki-konika rozbija i ginie,~Że w grobie leżąc Alina nie
 61 1|         księżyca.~ ~Nie podobało się, że Grabiec spity~Jest wierzbą,
 62 1|           Grabiec spity~Jest wierzbą, że się Balladyna krwawi,~Że
 63 1|              że się Balladyna krwawi,~Że w całéj sztuce tylko nie
 64 2|             tyle woni~I tyle światła, że mi dziś słoneczniéj -~Chociaż
 65 2|               lekkiéj głos, bez końca~Ze słońc na wielkie słońca
 66 2|            piekielnym progu -~Szkoda, że w księdzu Kiefalińskim znika~
 67 2|          stanie bezżennym - także to, że z księdza~Nie może nagle
 68 2|             ariostyczna droga?~Widzę, że wszystko mi stoi na wstręcie,~
 69 2|          łatwość rzuca plamę -~Mówią, że w czterech dniach układam
 70 2|               Na któréj by się uczyli ze sławą~Sylabizować. Lecz
 71 2|        sestyna.~ ~Ktoś to powiedział, że gdyby się słowa~Mogły stać
 72 2|          pieśń skrzydlatą,~Myślisz... że w niebo ulatujesz z chatą,~ ~
 73 2|            niebo ulatujesz z chatą,~ ~Że porwał cię głos, jasność
 74 2|               powoli léje i łagodnie,~Że po tysiącach lat, jak słońce
 75 2|             gdy pęknie!~ ~Szczęściem, że pieśni téj bohater młody,~
 76 2|               o! ileż byś razy~Uczuł, że dusza twa na wykrzykniku~
 77 2|             leci, tnie wyrazy,~Klnie, że wokoło zimnych serc bez
 78 2|           synogarlicom~Dlatego tylko, że się mogą bratać,~Piórkami
 79 2|             zakryć lice;~Wstydzi się, że tę myśl wzięła od czoła,~
 80 2|         grzecznie!~ ~Przypomnę tylko, że ten paliwoda~Zdradą na obóz
 81 2|             dobrze ta piekielna para,~Że łatwiéj odrwić Polaków -
 82 2|                Pomyślał: "A wiesz ty,~Że on być musi już przéjęty
 83 2|                  Więc już rozumiecie,~Że Dzieduszycki nie miał jednéj
 84 2|             na koguta spływa,~Dlatego że piał. A więc wszystkie zmazy~
 85 2|           pozwalał,~Mówiąc zazwyczaj, że to psy uzdrowi~Od bolu zębów,
 86 2|           anewryzmy -~ ~Te dowodziły, że miał serce. - Głowy~Nie
 87 2|            żółtą, wąsatą,~I wiedział, że gniew może ściągnąć wieczny,~
 88 2|               lecz trochę się puszył,~Że w konkur wielki pan o córkę
 89 2|         uśmiech mu senny obwieszczał,~Że po pijanemu zdobył sobie
 90 2|              w niéj toną - myślałbyś, że czyta,~Że karta trupie kolory
 91 2|           toną - myślałbyś, że czyta,~Że karta trupie kolory odbiła~
 92 2|      pohamować zdolna...~Lecz myślał, że mu sen mary napędza,~Tak
 93 2|            mówiąc szczerze...~Myślał, że sen mu grał sztukę Mozarta,~
 94 2|               mu grał sztukę Mozarta,~Że Donżuana widział na operze,~
 95 2|            ludzi nie hukał,~Zwłaszcza że ksiądz był wielki - a on
 96 2|      wielmożny dziedzic sam to czuje,~Że opór próżny - więc kapituluje".~ ~
 97 2| niegramatycznościów~Lub niechaj raczy ze mną na spoczynek~Do księżycowych
 98 2|       chcących spać arystokratów,~Tak że go wszyscy dają do stu katów.~ ~
 99 2|               A jednak, przysiągłbym, że niefałszywe?~ ~Czyście żegnali?
100 2|               Tfu!... odebrałem list, że za mąż idzie.~ ~To mię cokolwiek
101 2|               me serce tak zatwardzą,~Że nezabudką już ani bławatkiem~
102 2|                 Ha, takem zgorzkniał, że nawet nie trącę~W téj pieśni -
103 2|         utracę~W téj strofie, powiem, że ujrzała racę.~ ~Była to
104 2|           słońce.~ ~Anieli zdało się, że już odkryta,~Że już ją widzi
105 2|            zdało się, że już odkryta,~Że już ją widzi ojciec, jéj
106 2|            falena;~Już zdało się jéj, że świat cały pyta~I pokazuje
107 2|              wąsaci i zbrojni.~Widać, że byli trzymani na wodzy,~
108 2|        dowodził wtenczas retorycznie,~Że schylić głowy przed nikim
109 2|           głowy przed nikim nie umie,~Że rad by się był rozsądzić
110 2|         więcéj nie pojęła córa,~Tylko że ojcu grozi jakaś chmura.~ ~
111 2|             ręce~Drżały. - Tu powiem, że Dzieduszyckiemu~Pożyczył,
112 2|              stołu się zbliża,~Widzi, że Sterczy w nim sztyletu głowa~
113 2|         przewracał z pokorą,~Wiedząc, że duszę tę - już diabli biorą.~ ~
114 2|             mówię ci, panie Starosto,~Że masz na oczach bielmo i
115 2|              tu bez ogródek - prosto,~Że prosto idziesz w piekielną
116 2|                  Czy nie wiesz o tym, że na Ukrainie~Zaczęła się
117 2|             przez Boga okręcie;~A ty, że byłeś jak miecz obosieczny,~
118 2|              jak człowiek, gdy ujrzy, że gołą~Zbójca siekierę nad
119 2|          pół-szlachcic - ten donosił,~Że całą groblę Starosty krwią
120 2|          aprobację,~A tych, co płakać ze mną nie chcą - zmuszę.~I
121 3|           zaczynasz dopiéro~Pojmować, że ten cały świat - satyrą.~ ~
122 3|           księżyc, gady, ~Znajdujesz, że jest jakaś tajemnica~W mgle,
123 3|         blaskiem księżyca;~I myślisz, że to sam poeta roi,~Skrzy
124 3|             jest dyssekcja.~ ~Szkoda, że z takiéj dyssekcji wynika~
125 3|        przedtem niepodobny!"~ ~Widać, że po tym deszczu w Polsce
126 3|              się jak grzyby. ~Szkoda, że każdy jest nadzwyczaj łzawym!~
127 3|              co jest kulawym.~Szkoda, że wszyscy są okuci w dyby, ~
128 3|           Gryzą, lecz przyjdzie czas, że te Herody, ~Przez których
129 3|               złotych; już się witał ~Ze sławą przyszłą i z tysiącem
130 3|                gdzie stoi przypisek, ~Że w raju każda się gruszka
131 3|             mieć półmisek; ~Zwłaszcza że w każdéj gruszce - do wyboru ~
132 3|                 S. K., E. K...~Mówią, że Młodą Polskę pisze - baba, ~
133 3|               kąsa i szczeka, ~Sądzę, że jezuita - a ma draba,~Który
134 3|           cieszę jak filolog,~Widząc, że u nas to się da wyszczekać,~
135 3|          Cerber w piekle czyni prolog~Ze swego wycia. Ale nie czas
136 3|               zwlekać~Pieśni, dlatego że jakiś teolog~Krytyką mię
137 3|             arkebuza~I czuję w sercu, że nadspodziewanie~Prędko mój
138 3|              sobie, mości czytelniku,~Że na swój ganek wychodzisz
139 3|            któremu to uszło na sucho,~Że pan Puławski jurysta ma
140 3|            gołąb w swoją senną panią,~Że tęcza blasków z niego -
141 3|              I wnet zrozumiał rycerz, że go czeka~Awantur nowych,
142 3|              gołębie i mary,~Obaczył, że na dąb samotny siadły -~
143 3|            wrogi~I jął ich rąbać tak, że poszli w nogi~ ~Oprócz Kozaków
144 3|             nie chcąc robić wściekłą,~Że w téj religii, gdzie car -
145 3|              bramy,~Na które patrząc, że zamknięte, żal mię~Brał,
146 3|              zamknięte, żal mię~Brał, że tak naszych żon nie zamykamy~
147 3|              strofa poszła krzywo, bo ze Wschodu~Wygonił mię brak
148 3|            blade twarze;~Wtem ujrzał, że się cierń zajęty pali,~Że
149 3|             że się cierń zajęty pali,~Że się już ogień wiesza na
150 3|        wypróchniałe.~Tak był szeroki, że mógł być namiotem~I zmieścić (
151 3|              Chrystusa ucznie -~ ~Tak że zostanie i zbiorą z ostatka~
152 3|          ludziach tak czerwonych!~Ale że to jest cudowna zagadka~
153 3|             Pomyślał wtenczas rycerz, że niemylnie~Awantura go jakaś
154 3|             znowu je otwierał~Myśląc, że księżyc nowy z fal wychodzi~
155 3|              skażonych mija. -~Widzę, że daléj już pisać nie można,~
156 3|         Arystokratą nazwie i dlatego,~Że w smutnéj twarzy swéj ma
157 3|             boża ręka,~Tak dziwnie! - że mi serce wre i pęka.~ ~Więc,
158 3|      wskrzesza albo kruszy,~Przez to, że hymny we mnie zmartwychwstaną,~
159 3|           spod zasłon odchylę,~Widzę, że nie jest jak słońce z bursztynu;~
160 3|         viator!"~Wtenczas ratunku już ze śmiercią nie ma;~Zatrzyma
161 3|        kurzawy tumanie,~Która do dębu ze słońcem się wkradła,~Naprzód
162 3|             siostrzane~Przyprowadziły ze stepów obrońcę...~Mówiąc
163 3|           łamał ostróg końce.~Widząc, że sądzić są gotowi krzywo,~
164 3|               hrabiowskie tytuły,~Ale że jestem bez grosza i młody,~
165 3|             wieczności morza.~Pozwól! że z niego tę cielesność zwlekę,~
166 4|       powystrzela~ ~"Moskal i diabeł, że się tak kłócicie~I zostawiacie
167 4|         przysyłać, muszkatel,~Cierpi, że buty dziś je obywatel!~ ~"
168 4|               i ten drugi,~Niech wie, że sądu dzień nadchodzi kłusem~
169 4|               gołąb niósł i gołębica,~Ze świeczką w ręku stała zapaloną,~
170 4|             by tam zajrzał, myślałby, że który~Z Ojców Kościoła siedzi
171 4|               Ksiądz z piórem w ręku, ze świeczką dziewczyna;~I tylko
172 4|                Któż miał czas marzyć, że tak wszystko minie~Jak kwiat
173 4|           także! i ów wierszyk złoty,~Że dla niéj każda smakuje trucizna,~
174 4|               jadł szczury łub koty -~Że ten wiersz bez psów, bez
175 4|       harmonia dzika,~Którą ja lubię, że tak pełna gwaru,~Że czasem
176 4|            lubię, że tak pełna gwaru,~Że czasem jak wąż pośród ruin
177 4|          słońce czerwone,~Zda mi się, że to jakaś dusza bratnia~Znów
178 4|            więc w dębie moja mołodyca~Ze świecą - jasne dwa gołębie
179 4|               styl tak sturczą~Poeci, że dziś gwałtem trzeba z Francji~
180 4|          głowie.~Zaraz ksiądz poznał, że ci wojownicy~Byli to z panem
181 4|             płytki koniowi nad głową,~Że mu z przyciętych uszu dwie
182 4|           jednak najmniéjszego znaku,~Że był zmięszany tym ostrym
183 4|               żył...~Bo sam wyznawał, że w szturmaku onym~Widział
184 4|           tylko czytelnik przebaczył,~Że empirycznie, minąwszy przyczynę,~
185 4|       powszechnie o nim niosła sława,~Że nawet pannom, gdy sobie
186 4|              obłoków spadła na ów koń ze śniegu,~Na którym siedział
187 4|             góry,~Tak pomięszała go - że strzelił w chmury.~ ~I nie
188 4|               galop taki pełny szału,~Że galop konia był jako lot
189 4|               I różne kwiaty wyrzucał ze skrętów,~Które goniły ją
190 4|            wcale nie ubliżę,~Bo wiem, że wiedział, co są centaurowie,~
191 4|           Kozakiem?~ ~"O krwi gorąca! że też ja nie mogę~Utrzymać
192 4|              w takim pisany sposobie,~Że choć ksiądz jestem, w miłostkach
193 4|             drzew i kłosów,~Myślałam, że już ginę z światłem, z echem~
194 4|            ginę z światłem, z echem~I że westchnienie - śmierci jest
195 4|             Chmur i tak wstydzi mnie, że nie wiem czemu,~Cała się
196 4|               i wróci.~Odpowiedziała, że będziesz szczęśliwy,~Że
197 4|               że będziesz szczęśliwy,~Że się o ciebie wiele duchów
198 4|          twoje ktoś na harfie nuci...~Że zawrzesz z królem indyjskim
199 4|       Przepowiadając mówiła mi stara,~Że widzi ciebie w sankach z
200 4|            świtu. -~Zda mi się nawet, że w jakiéj potrzebie~Pomogłabym
201 4|            dam waćpanu.~ ~"Piszą mi - że tron odzyskał khan Giraj,~
202 4|           śpiewa - imię Boga.~ ~"Więc że i starość jeszcze jowiszowe~
203 4|            leżę.~O! nie lękaj się ty, że łabędź krwawy~I ma na piersiach
204 4|       widzianą kolory,~Cośmy poznali, że nie jest odwagą~Rozpacznym
205 5|             czarne~Krwawiąc, odzierał ze skór całą sarnę.~ ~Ta, wywrócona,
206 5|             natykana pióry.~Rzekłbyś, że rodzi go królowa Saba,~Że
207 5|             że rodzi go królowa Saba,~Że z dawnych czasów spadł jak
208 5|        rumianość i zdrowie,~Zwłaszcza że słomę wkładali do butów.~
209 5|        barszczowych uszów; o nagrodo!~Że mi ją kiedyś dasz - marzyłem
210 5|           dłużną;~Z tego więc poszło, że pisałem prozą,~"O d j e
211 5|            Przypomniał sobie właśnie, że był głodny.~Więc jak astronom
212 5|             toby ją zrozumiał~Myśląc, że jakiś poemat niebieski,~
213 5|               mżąc, rozważał w sobie,~Że nie zapomniał mowy polskiéj
214 5|               do lotu składna;~Widać, że z chłopa drwi, a z psem
215 5|               powaga.~Czy to dlatego, że był nakarmiony~Amerykańskim
216 5|            Padało z tętnem, léjąc się ze skały. -~Idyllę moją pies
217 5|            była niewolnica!~A dziś co ze mnie? - wiatr! i gołębica!~ ~"
218 5|         kochać!~ ~"A gdy się dowiesz, że w kurhanie leżę,~O! przyjdź
219 5|               zginę?~Jeśli ty mówisz, że miłość tak trudno~Zyskać -
220 5|             mojego Parnasu,~Jako duch ze mgły na słońcu różany,~Stanęli. -
221 5|               łodzi,~Czasem ujrzałeś, że koń piersią porze~Trawy
222 5|     przéjrzyste! świeże! żywe! młode!~Że po nich płakać nie umiałbym
223 5|               ukrzyżować. -~ ~Wierzę, że powstał w człowieczéj postaci~
224 5|              o przyszłość bezpieczny,~Że w tego séjmu - wierzę żywot
225 5|               amen". - Jednak wierzę,~Że ludy płyną jak łańcuch żurawi~
226 5|            łańcuch żurawi~W postęp... że z kości rodzą się rycerze,~
227 5|              kości rodzą się rycerze,~Że nie śpi tyran, gdy łoże
228 5|           najmłodsze orlęta wybierze,~Że ogień z nim spi i węże,
229 5|               młodości zapachu~Uczuł, że jesteś, ani rwąc stokrocie,~
230 5|                  Znajdzie - ja sądzę, że znajdzie - i życzę~Ludziom
231 5|            Bogu - szkielety,~ ~Widzę, że nie jest On tylko robaków~
232 5|      zwiastunem~Pokory? co się Bogiem ze mną mierzył?~Ja go chcę
233 5|               byłem i ponury~Wiedząc, że jeśli mój grom nie przebodzie,~
234 5|        kruszyła we mnie serce smętne,~Że ja nikogo nie mam ze szlachetnych;~
235 5|          smętne,~Że ja nikogo nie mam ze szlachetnych;~I próżno słowa
236 5|            kobierce!~Ty także sławna, że fal twoich gwary, ~Jakoby
237 5|             stary~Wyznać, żem wielki, że w sławę płyniemy...~Lecz
238 5|            mocy?~ ~Jam ci powiedział, że jak bóg litewski~Z ciemnego
239 5|        ognistych deszczu~I pokazałem, że na twojéj korze~Pęknięcie
240 5|               w liści dreszczu~Widać, że ci coś próchno duszy porze.~