Piesn

  1 1|           u siebie panem.~Spraszał do domu szlachtę okoliczną,~
  2 1|  palestrantów:~Słowem, że przyszło do długów i fantów.~ ~Pozbył
  3 1|    latarnią nad morskim wybrzeżem,~Do któréj człowiek w dzień
  4 1|            addio!~Po polsku: pisuj do mnie na Berdyczów.~Okropne
  5 1|       innéj porze... Ojciec srogi,~Do tego wielki oryginał, splennik;~
  6 1|      wielki oryginał,~Góry uczynił do przebycia trudne,~Wężowe
  7 1|            gęby i przemawiał czule~Do pana zamku jak do Antychrystka...~
  8 1|            czule~Do pana zamku jak do Antychrystka...~Albowiem
  9 1|        epidemiczną?~Skąd przyszłaś do nas? Co ci jest powodem,~
 10 1|           to rzucić na późniéj,~Bo do porządku mnie wołają woźni...~ ~
 11 1|      Zwłaszcza że wiedziesz prosto do szpitalu~Rozmarzonego. A
 12 1|            uszu,~Smutny jest gotów do bójki i swaru,~Gorączkowego
 13 1|            spadnie z karku wiedźmy do mogiły -~Ale i ta myśl druga,
 14 1|           mości panie!~Czerwoną? - do miliona krwawych mieczy!~
 15 1|        Wiodła go prosto - prosto - do pasieki.~ ~Pasiekę tę znał
 16 1|        poszedł z wolna, parskając, do wody -~Ta wyglądała spod
 17 1|        miesiąc pierścieni,~Podobny do gwiazd migających roju,~
 18 1|           lokaja~I Balladyna skora do zabijaństw~Wolałaby się
 19 1|              których zaćmi.~ ~Lecz do powieści. - Więc na progu
 20 1|           Cóż to? - Nie mówisz nic do mnie? O nieba!~ ~"Myślałam,
 21 1|          Myślałbyś, że się chyliła do truny,~Tak nawet małe usteczka
 22 2|          Chodziłem farby zbierając do dzieła,~A teraz moja muza
 23 2|          drugą piękną Odę taką~Jak do młodości. Może serca młode~
 24 2|           gwiazdami~Gonią, podobne do srebrnych upiorów,~A na
 25 2|          prozą aliansów~Nie chcę - do wiersza mam, jak sądzę,
 26 2|          sądzę, prawo.~Sam się rym do mnie miłośnie nagina,~Oktawa
 27 2|       nieszczęsne grzesznice~Sadzą do zamku świętego Anioła,~Prócz
 28 2|           waszym ucieszony,~Wracam do bajki mojéj - z innéj strony.~ ~
 29 2|      przemienić w gadułę.~ ~A więc do zamku wracam, gdzie Starosta~
 30 2|        chciał uczynić cmentarz,~Co do jednego wyciąć - niech go
 31 2|        najwięcéj!~Wprowadził pewny do zdrady metodyzm,~Z jednego
 32 2|      wytarte.~ ~I rozjaśniony znów do zamku pana:~"Starosto, zezwól
 33 2|            zaczął prośby nowe,~Jak do pacierzy jął ręce układać;~
 34 2|         począł przez słowa miodowe~Do uśpionego na pół serca wkradać,~
 35 2|          karta była~Nożem tureckim do rąk mu przybita...~Boleść
 36 2|           okolna,~Ten papier nagle do stołu przybity,~Dzieduszyckiego
 37 2|            skokiem lamparta~Rzucił do szabli - ale mówiąc szczerze...~
 38 2|        Szkło tylko - gałki uciekły do mózgu.~ ~Starosta spojrzał
 39 2|          raczy ze mną na spoczynek~Do księżycowych wrócić Anielinek.~ ~
 40 2|             Tak że go wszyscy dają do stu katów.~ ~O! tam poezja. -
 41 2|           W poemat smutny od deski do deski,~W mgłę podnoszącą
 42 2|    korowody,~Ilekroć łezkę rzuciła do wody;~ ~Ale przed rankiem
 43 2|         niéj - bo chciała zdradnie~Do zamku dostać się, a jakieś
 44 2|             Którzy już doszli byli do piwnicy.~Panna Aniela wezwała
 45 2| Bogarodzicy -~A wtem, gdy wzniosła do nieba powieki,~Blask jakiś
 46 2|        ukłon niski~Dla pretendenta do obrączki ślubnéj~I z tym
 47 2|    wszystko serce biło szybko;~Coś do téj główki wpadło i pobiegła,~
 48 2|        mówiąc słowa,~Pewnymi kroki do stołu się zbliża,~Widzi,
 49 2|             Ksiądz Marek z krzyżem do niego przyskoczył,~Lecz
 50 2|       Wtenczas Starosta rzucił się do stołu,~Kułakiem stuknął
 51 2|      pióreczka łabędzie,~A starzec do niéj: "Ta krew czarna, zsiadła,~
 52 2|   regimentarskich,~Gdy mu przybito do rąk wyrok barskich.~ ~Ale
 53 2|         demokracją, i arystokracją~Do łez głębokich trzecią pieśnią
 54 3|       słucha -~"Oryginalny wieszcz do Tygodnika ~Napisał nowy
 55 3|           wieniec osobny, ~Wiersz, do niczego przedtem niepodobny!"~ ~
 56 3|        Ugolino.~ ~Tymczasem wracam do powieści. - Ranek~Błękitnie
 57 3|     dziesięć przynajmniéj Andromed~Do skał przykutych srogimi
 58 3|            odsyłam mego czytelnika~Do Alkoranu, gdzie stoi przypisek, ~
 59 3|    Zwłaszcza że w każdéj gruszce - do wyboru ~Masz cztery panny
 60 3|     dogmatycznie.~U nas liczono by do rzeczy śmiałych,~Gdyby kto
 61 3|          nas to się da wyszczekać,~Do czego Cerber w piekle czyni
 62 3|       cztery w planie stoi,~Bowiem do rzeczy dążąc zawsze śmiałych,~
 63 3|      błękitach,~Wyrzucające błysk, do żądeł pszczelnych~Podobny...
 64 3|      szumiały po żytach,~Gwizdały, do jędz podobne piekielnych,~
 65 3|          słonecznym promyku~Lecące do łąk... daléj - grodek zbrojny~
 66 3|          już nareszcie zbierał się do lotu,~Chciał biec, gdzie
 67 3|          Mówić; bo ta rzecz należy do wiary~Greckorosyjskiéj;
 68 3|          Greckorosyjskiéj; lecz co do mnie, tuszę~I powiem, strofy
 69 3|    poświstów~Dają - od czego ja aż do równików~Biegłem unosząc
 70 3|          tylko, jak mi było trudno~Do tego życia, co mi dał, przywyknąć;~
 71 3|       gadają puchacze i żmije -~Co do mnie, prawda mię epiczna
 72 3|       jarze jak rzecz suchą,~A sam do mego wracam wojownika,~Który
 73 3|            cały okrążywszy pilnie,~Do spróchniałego wleciały ośrodka,~
 74 3|        świty~Oblewające ją od stóp do głowy,~I widział, jak się
 75 3|       tęczy odzienie.~ ~Gdy wszedł do dębu rycerz, cała trwożna~
 76 3|           wszystko wiedzący.~Krwią do was piłem, moim duchem,
 77 3|            cherubinów stada~Mówiąc do nieszczęść tak - jak anioł
 78 3|           Bo mój bohater ma jechać do lodów~Sybirskich i do Chin,
 79 3|       jechać do lodów~Sybirskich i do Chin, i pod Ekwator,~Do
 80 3|            do Chin, i pod Ekwator,~Do innych nagich i dzikich
 81 3|             Przybywa zamkom w porę do odsieczy;~Pisze kronikę
 82 3|        geografią,~Po któréj ludzie do Kamczatki trafią.~ ~Na starość
 83 3|     starość także napisał: Pomysły~Do dziéjów, które się dziać
 84 3|          Upadam wszystkim pokornie do nóżek;~Lecz życzę, aby nas
 85 3|  pozłoconym kurzawy tumanie,~Która do dębu ze słońcem się wkradła,~
 86 3|       ronią,~Bo muzy wiedzą, jakie do łez prawo~Ma wieszcz piszący
 87 3|           są gotowi krzywo,~Rycerz do księdza rzekł dumnie i żywo:~ ~"
 88 3|         Jestem Beniowski, jechałem do Baru,~Abym ojczyźnie mojéj
 89 3|          rzekę,~Która z nas płynie do wieczności morza.~Pozwól!
 90 3|      dzieci go obsiędą~Krzycząc: < do lub daj nam>~Grobowiec sławny>
 91 4|      śmieci.~Piszę to z głębi żalu do waszeci".~ ~Takie ksiądz
 92 4|        wiersz, co niegdyś zachęcał do cnoty,~Jest dzisiaj... każdy
 93 4|      ścięty~Rym nieraz kąsa was aż do jelitów,~I płynie jako szalone
 94 4|            okręty,~Z fal odrzucany do niebios błękitów,~Gdzie
 95 4|          ruin syka,~Czasem podobna do aniołów swaru,~Gdy błyskawicą
 96 4|             Obróciwszy się koniowi do grzbietu~Strząsł krew i
 97 4|          twarz i spokojnie mierzył~Do bohatera pieśni, między
 98 4|            Prosta i naprzód podana do biegu,~Chwyciła za léjc -
 99 4|       Podniósłszy konia z rycerzem do góry,~Tak pomięszała go -
100 4|              A sam zamyślał jechać do Warszawy~I córkę z walki
101 4|     niedola~Nie skłonią mego serca do odmiany -~Bądź sławny; jesteś
102 4|        kiedy przywiodą cię boje~Aż do mojego zamku, do Ladawy,~
103 4|           boje~Aż do mojego zamku, do Ladawy,~Każ sobie panny
104 4|           ciebie patrzeć od zmroku do świtu. -~Zda mi się nawet,
105 4|   potrzebie~Pomogłabym ci oczyma - do szczytu~Szczęścia i sławy...
106 4|      plamkami zwalany.~ ~Te plamki do ust były podniesione,~Lecz
107 4|          także z małą szarą pliską~Do téj krainy lecą z wielkim
108 4|        Drogę, a prostą - to choćby do słońca~Zalecisz, często
109 4|           drewniany~I chodzę tuląc do głębi rozpacze.~Wolałbym
110 4|           ręku księdzowskich wziął do Khana listy;~ ~I wraz obrócił
111 4|         raz ostatni, o miła!~Mówię do ciebie. Jest to błyskawica,~
112 4|     ramiona,~Kiedy ty przyjdziesz, do zbielałéj róży~Podobna,
113 5|          bezpiórny;~Podobni z dala do rzymskich orszaków~Koło
114 5|     wielmożności,~Przepijał głośno do drugiego zdrowiem~Z butla,
115 5|        Zwłaszcza że słomę wkładali do butów.~Litwin pancernik,
116 5|        ręku i Neptuna ramię,~Które do czarnych dymu wchodzi kłębów~
117 5|         podzieliwszy szczepy,~Może do końca nie trafię i ładu;~
118 5|         Gniazdo jaskółcze przybite do drzewa,~Co w sobie słońcu
119 5|         Danta tercetów niéjasnych,~Do których trzeba dodawać komentarz.~
120 5|            roli~Chodzi, szykowna i do lotu składna;~Widać, że
121 5|            nie mówiąc słowa~Pędził do swego stepowego domu.~Była
122 5|         Ziemię Łucką~Z atentacjami do jednéj z podstolin -~Wracając...
123 5|        Dowiedzieć, przykuł brytana do słupa.~A pies zapatrzył
124 5|          nie dochodzić wcale.~Więc do powieści. Sowa wszedł do
125 5|           do powieści. Sowa wszedł do jamy.~Słońce wschodzące
126 5|        wyzłacaną~Słońcem i poszedł do żłobu po siano.~ ~Za Sawą
127 5|          źródle i czesała włosy.~A do niéj Sawa: "Oj, moja Swentyna,~
128 5|     ramiona~Pokłoniła się bratu aż do ziemi;~I chwilę stojąc przed
129 5|           jak róża, która nie jest do dna~Białą, lecz w liści
130 5|         Stanęli. - Burzan, podobny do lasu,~Purpurowymi podpływał
131 5|        rozwidni;~Po drodze wstąpił do Arystokracji~I w tym bez