Piesn

 1 1|           na Podolu;~Wysoko potém go wyniosła sława;~Szczęścia
 2 1|         gwiazdę przeznaczenia,~Co go broniła jako częstochowski~
 3 1|          pojąłbyś od razu,~Gdybyś go widział w złocistym szlafroku,~
 4 1|     nieraz siwy rybak skłoni,~Gdy go na stawie ogarnie ciemnota,~
 5 1|          lud wyssał blady.~Wygnać go była kiedyś wielka praca...~
 6 1|       tuza~Cały majątek; przegrał go i plunął -~Lecz patrząc
 7 1|    strzemię".~Odepchnął sługę, co go brał w ramiona,~W konfederatkę
 8 1|     srebrnéj koronie~Na koniu, co go jak wicher prześcignął...~
 9 1|          świéczka,~Patrząc, gdzie go ta wędrówka zawiodła.~Ujrzał,
10 1|       rozdartym na wieki -~Wiodła go prosto - prosto - do pasieki.~ ~
11 2|       śpiewa jak słowiki;~ ~Otocz go lasem cyprysów, modrzewi,~
12 2|          artystyczności!~ ~Poezja go otacza. - Czytelniku!~Na
13 2|         płazy! -~Beniowski, jakby go Bóg o tym ostrzegł,~A priori
14 2|           ton,~A chociaż szlachta go słuchała prosta,~O rzeczach
15 2|         do jednego wyciąć - niech go kaci!~Z Rulhier[e]a pewnie
16 2|        była wielka szkoda,~Bowiem go czekał stryczek lub puginał.~
17 2|         rąk mu przybita...~Boleść go nad nią w arkadę skrzywiła,~
18 2|           wosk, jak oczy, którymi go szukał~Pan Dzieduszycki;
19 2|       Tego człowieka słuszne. Bóg go zniżył.~Ten, co na krzyżu
20 2|          poniósł krwawe męki,~Ten go nam daje; a wyrok nie minie:~
21 2|         spać arystokratów,~Tak że go wszyscy dają do stu katów.~ ~
22 2|     położył na sobie -~ ~I oblały go krwią jasną dziurawe~Dłonie,
23 3|    Grabowski wykrzyka,~A Tygodnik go Petersburski słucha -~"Oryginalny
24 3|         wola Pana Boga stanie,~Ja go prowadzę w ogień: jeśli
25 3|           mówiąc szczérze,~Trochę go piękna ta dziwiła burza,~
26 3|           mu kolory pawie:~Miłość go takim darzy malowaniem!~
27 3|           Póki nie gonił - wabiły go skrzydłem.~ ~Lecz gdy bezmowne
28 3|         wnet zrozumiał rycerz, że go czeka~Awantur nowych, dziwnych,
29 3|       wisiał na konarze;~Kruk się go lękał, a jeleń pierżchliwy~
30 3|          Bogiem sami.~Nie zwiodły Go te królewskie purpury,~W
31 3|       rycerz~Stał - jakby z głazu go wyrąbał snycerz;~ ~I patrzał;
32 3|      owych zaś gołębi para,~Która go tańcem cudownym przywiodła,~
33 3|          z gałązek~ ~I okrążywszy go potrójnym lotem,~Skryły
34 3|     rycerz, że niemylnie~Awantura go jakaś w dębie spotka,~I
35 3|   wygnania~I nieszczęśliwe dzieci go obsiędą~Krzycząc: < do lub
36 4|         był wtenczas: we krwi, co go broczy,~Spokojną miał twarz
37 4|           do góry,~Tak pomięszała go - że strzelił w chmury.~ ~
38 4| potrzebuje dziś mojéj pomocy:~Lub go ocalę, lub niebo zdobędę".~
39 4|         wzięto niespodzianie,~Jak go dostano prędzéj niźli Troi,~
40 4|         maleńki kwiatek -~Nosiłam go dziś całą noc - bławatek.~ ~"
41 4|     puklerza!~Rzuć ten list - daj go, jak mówią, szatanu -~A
42 4|     wyciągnął - i drżały.~Słuchał go rycerz z czołem smutnie
43 5|          gościńce kurhanów~Niesie go czarny koń dniami i nocą.~
44 5|         pióry.~Rzekłbyś, że rodzi go królowa Saba,~Że z dawnych
45 5|           z konia... Teraz, kiedy go prowadzą~Tak materialne
46 5|           milczący brytan.~ ~Więc go potrzymał tak, potém zmiękczony,~
47 5|   szyszaków...~Wielki czyn często Go ubłaga, nie łza~Próżno stracona
48 5|         Bogiem ze mną mierzył?~Ja go chcę jeszcze, w głowę tnę
49 5|        piorunem,~Tak jakem wczora go w piersi uderzył.~Czy widzieliście?
50 5|            ja będę rozgrzewał;~Ja go powiodę, gdzie Bóg - w bezmiar -
51 5|           wylewał.~Moja chorągiew go nigdy nie zdradzi:~W dzień