Piesn

 1 1|   Wszystko mieć będzie, wszystko mu przyrzekam,~Tylko o trochę
 2 1|      takim być ułanem -~Kłaniało mu się zboże całym łanem,~ ~
 3 1|      zboże całym łanem,~ ~Kłosek mu każdy dziękował ugięty,~
 4 1| dziękował ugięty,~Bławatek każdy mu się przypatrywał~Ani się
 5 1|          Westchnął! - i wzniosła mu się w piersiach śluza,~Łzami
 6 1|          i trzy razy;~I w oczach mu się wnet zrobiła kasza~Z
 7 1|       czy z konia zeskoczy -~Ale mu jego koń był bardzo miły -~
 8 1|       druga, i ta chętka~Zdawała mu się niezła - lecz za prędka.~ ~
 9 1|          tym prędkim biegu~Świat mu się cały zdawał kłębem śniegu.~ ~
10 2|         serdecznéj pogody,~Nadto mu prawie na świecie szeroko.~
11 2|        pisał -~Biedaczek! brakło mu formy gotowéj!~Nigdy się
12 2|    pamiętasz,~A tu obaczysz, jak mu się wypłaci~Konfederacja:
13 2|          napadł i wycinał,~Czego mu potém była wielka szkoda,~
14 2|         aż po same meszty,~Które mu dzisiaj wyszyła Wallida,~
15 2|         Najlepszym z domów wydał mu się na to~Ów zamek wielki,
16 2|      nieraz Anieli szpicowi,~Aby mu lizał wąs... za psami szalał,~
17 2|   właśnie targu i na czole~Widać mu było niecierpliwość krwawą,~
18 2|    zaiskrzone -~Albowiem uśmiech mu senny obwieszczał,~Że po
19 2|       była~Nożem tureckim do rąk mu przybita...~Boleść go nad
20 2|        zdolna...~Lecz myślał, że mu sen mary napędza,~Tak dziwną
21 2|       szczerze...~Myślał, że sen mu grał sztukę Mozarta,~Że
22 2|        przybliżył~I wyjął szablę mu złoconą z ręki:~"Przebacz,
23 2|        sercem każdą zmianę,~Czas mu postawi zwierciadło różnicy,~
24 2|          dziurawe~Dłonie, i włos mu okrwawiły siwy.~Potém ku
25 2|         rąk regimentarskich,~Gdy mu przybito do rąk wyrok barskich.~ ~
26 3|     pełny ducha, ~Który zapewnia mu wieniec osobny, ~Wiersz,
27 3|           I działa jak psy legły mu przy stopach;~On je pogładził
28 3|        prawie bez łoskotu,~Jakby mu jaka nimfa na ramiona~Złożyła
29 3|  wzburzona.~Spojrzał - na ramion mu siedziało brzegu~Dwoje gołębi
30 3|     garłowaniem.~Na szyję wyszły mu kolory pawie:~Miłość go
31 3|        malowaniem!~Miłość ubrała mu piersi jaskrawie~W ogień
32 3|      zgasiwszy i karki,~Z ramion mu poszły i w kręgi, i w słoje~
33 3|     nagich i dzikich narodów,~Aż mu na grobie wyrżną: "Sta,
34 3|          Ktoś jedzie - spiesznie mu pewno za katy!~Odtętnia
35 3|        piekielny zagrabi.~Więcéj mu takich dam, na honor hrabi!~ ~"
36 3|          ducha jak obroża,~A zaś mu w duszę ognistą przeléję~
37 3|        Jehowa".~Tu zamilkł; oczy mu błyszczały świetnie~I pięknym
38 4|          niebios błękitów,~Gdzie mu początek był i koniec będzie,~
39 4|        Już... już... Wtem szable mu po oczach migną!~Ksiądz
40 4|     płytki koniowi nad głową,~Że mu z przyciętych uszu dwie
41 4|         w głowie,~Ujrzał... a tu mu wcale nie ubliżę,~Bo wiem,
42 4|     rzecz bijemy nie pierwsi;~Ja mu ją, księże, sam zerwałem
43 4|       przerażeniem biały,~I skry mu z oczów szły, i dreszczem
44 4|        spał - a łza gorąca~Nigdy mu jasnych skrzydeł nie splamiła:~
45 5|          struktury.~Od kołnierza mu szła żelazna sztaba,~Malowanymi
46 5|          znał małego~I z miłości mu, a nie dla zapłaty~Służył,
47 5|          poemat niebieski,~Który mu w grobie nad lipami szumiał,~
48 5|         zapytanie czyni,~A drugi mu wieszcz w przyległym powiecie~
49 5|    łańcuch schwytan~Nie wyrzucał mu nic - milczący brytan.~ ~
50 5|           Gdy zechce kochać - ja mu dam łabędzie~Głosy, ażeby