Piesn

 1 1|          w człowieku nie zmiękną,~Ale się staną niby harfą strojną~
 2 1|             Wioseczkę małą miał - ale dziedziczną,~Dwadzieścia
 3 1|      porwie trzysta!~-Nie Polak - ale istny bajronista...~ ~Trochę
 4 1|         ludzi wielkich prochem!~ ~Ale to próżna dla ciebie przestroga!~
 5 1|          Bóg na kształt świécy.~ ~Ale to wszystko jedno. - Nasz
 6 1|      oczom zniknął gdzieś Apollo;~Ale dąb widać było zamyślony,~
 7 1|      bohater zbył swojego sługi -~Ale za koniem jego szedł koń
 8 1|        nie nowina!~ ~Widziałem... Ale stój, muzo! bieg krzywy~
 9 1|            czy z konia zeskoczy -~Ale mu jego koń był bardzo miły -~
10 1|         karku wiedźmy do mogiły -~Ale i ta myśl druga, i ta chętka~
11 1|      Sę-symonistkę i nie idealną,~Ale kościaną, był pozbawion
12 1|     oczach - a w ręku pistolet.~ ~Ale to nie był los panny Anieli.~
13 1|            tyś mi nie powiedział!~Ale me serce jest miłośnym szpiegiem.~
14 1|    okrutną!~Ja przebaczyłam już - ale mi smutno.~ ~"Czy ty nie
15 2|           nie według mego serca - ale~Ponieważ moje są, otwarcie
16 2|       wprawdzie na króla rozkazy;~Ale się wyparł król, jak zawsze
17 2|        sprawić dla konfederatów -~Ale o królu mówił nieustannie,~
18 2|           Starosta na pół spiący, ale grzeczny,~Nie wstawał ani
19 2|       lamparta~Rzucił do szabli - ale mówiąc szczerze...~Myślał,
20 2|   Dzieduszycki zajęczał po cichu,~Ale tak jęknął jak człek, co
21 2|          szukał~Pan Dzieduszycki; ale okazały~W cofnieniu się
22 2|      zamek się nie poddał krwawy;~Ale wielmożny dziedzic sam to
23 2|          zmięszało - nie bardzo -~Ale cokolwiek zmięszało, Bóg
24 2|          łezkę rzuciła do wody;~ ~Ale przed rankiem rybki spały
25 2|       zapytać panna starościanka.~Ale spojrzawszy na nich już
26 2|      teraz już w dziéjów odmęcie;~Ale są życia, co z téj saméj
27 2|          do rąk wyrok barskich.~ ~Ale posłuszna w krwi zmoczyła
28 2|       byłeś jak miecz obosieczny,~Ale bezczynny, sądzisz, żeś
29 3|        Nie żyjesz na tym świecie, ale drzymiesz~Gdy zgaśnie, wtenczas
30 3|      wiersze Danta, pełne cienia,~Ale rozumu, serce twoje chwyta,~
31 3|       Młodą Polskę pisze - baba, ~Ale ja widząc, jak kąsa i szczeka, ~
32 3|      czyni prolog~Ze swego wycia. Ale nie czas zwlekać~Pieśni,
33 3|  przyjaciel wierny, a ja Tukaj.~ ~Ale ważniéjsze rzeczy radzi
34 3|            Chciałby iść w ogień - ale mówiąc szczérze,~Trochę
35 3|          ludziach tak czerwonych!~Ale że to jest cudowna zagadka~
36 3|         będą moje rytmy wieszcze,~Ale esencja serc, prosto z szkatuły~
37 3|    zbawiony! dumny, bezpokutny. -~Ale to wszystko sen - i może
38 3|          nie ody piszę ani hymny,~Ale poemat ten - nadzwyczaj
39 3|           mam hrabiowskie tytuły,~Ale że jestem bez grosza i młody,~
40 3|         daj nam>~Grobowiec sławny>ale nie posiędą~Grobu ni sławy. -
41 4|      gawędą pieśni nie przedłużę,~Ale też z faktów wam nic nie
42 4|         uważał na księdza gawędę,~Ale otworzył list, czytał i
43 4|     kochany.~ ~"Odjeżdżam teraz - ale się otoczę~Myślami, kwiatów
44 5| skrzydełka powoli,~Potém usiadła, ale taka zdradna~Jak wrona,
45 5|         gryzł żelaza, nie skakał:~Ale zapatrzył się w księżyc -
46 5|     cokolwiek plami~Przeszłością; ale któż jest doskonały? -~Pies
47 5|        gołębica!~ ~"Nie łaj mnie, ale na stepy wyprowadź,~Pocałuj,
48 5|       ogon, czasem łeb podnosi. -~Ale się pieśni narzędzie popsuło,~
49 5|      niego wierzył,~Radość udaje, ale głowy zwiesił,~Bo wie, żem