Rozdzial

 1 I   |           który jest już stary i mnie sprzyja; a mieszka stąd
 2 II  |    gwiazdy, lecz nie zrozumiecie mnie!~Powiedziałbym wam, dlaczego
 3 II  |        ciało: lecz nie pojmiecie mnie!~Lecz mówię wam, bądźcie
 4 II  |          węgiel; wiele bowiem we mnie jest Boga.~Lecz nie kuście
 5 II  |       jest Boga.~Lecz nie kuście mnie o cudy; albowiem jesteście
 6 IV  |          cmentarz. A ty nie proś mnie więcej, abym wskrzeszał
 7 XI  |          gwiazdy białe patrzą na mnie: sąż to gwiazdy te same,
 8 XI  |        to gwiazdy te same, które mnie widziały młodym i szczęśliwym?~
 9 XI  |          oto się nawiet kości we mnie odnowiły, a ja zawsze pamiętam.~
10 XI  |      spokojnem gnieździe. Lecz o mnie Bóg zapomniał. Chciałbym
11 XI  |       Oto umarłem i zapomniano o mnie; czegóż więcéj chcecie od
12 XI  |    położyć się z wami, nie klnij mnie.~Myślałem, że się smucisz
13 XII |   Cóżeście uczynili, rzekł, beze mnie? Widziałem waszą Golgotę.
14 XII |       przemówił starzec: Nieście mnie blisko grobowców, bo już
15 XII |       Oto śmierć będzie mówić za mnie i wyręczy mię. Ja cię kochałem.~
16 XII |       niewiasty, rzekł: Chceszli mnie wziąść za brata? chodź ze
17 XIII|        kończy...~Nie zapominaj o mnie - bo któż o mnie będzie
18 XIII|     zapominaj o mnie - bo któż o mnie będzie pamiętał po śmierci,
19 XV  |       Przychodzicie-li pocieszyć mnie? Czy sprzeczać się ze smutkiem,
20 XV  |       budzi i powiada sobie: Oto mnie rzecz miła czeka o południu
21 XV  |       Czy przyszliście przerazić mnie wołając: Ciemności nadchodzą!
22 XV  |     skrzydła myśli moich uniosły mnie.~Więc będę cierpiał jak
23 XV  |          mowa ludzka zostanie we mnie jak harfa z porwanemi strunami...
24 XV  | nieszczęścia i fala jéj zaniosła mnie daleko i już nie wrócę -
25 XVII|     lilije wiosenne.~To ciało do mnie należy, i to serce mojem