Rozdzial

 1 II  |     ludu mojego.~Na moje słowo ten śnieg stał się krwią, a
 2 III |  Powiedz! nie przebrałże miary ten ksiądz zasiewając złe ziarno
 3 VII |    nich cichym głosem: kto był ten umarły i z jakiej choroby
 4 VII | człowiek blady i aresztant.... Ten, o którego pytasz, księdzem
 5 VII |       trudnością, bo był otyły ten człowiek, i stał bez ruchu
 6 VII |  kawałek ołowiu z ziemi rzekł: Ten ołów zabójcą jest i doradzcą
 7 VII |    jest końcem i spokojnością.~Ten ołów oszukańcom jest, bo
 8 VIII|        myśmy tu postawili jemu ten krzyż drewniany.~A we dwa
 9 VIII|        w ziemi.~Szanujemy więc ten krzyż nie mówiąc więcej:
10 VIII|     nędzarze: Oto prawdę mówił ten człowiek; albowiem nieszczęśliwszą
11 VIII|        niegodzien jest litości ten, którego ona ukochała; albowiem
12 X   |   przybito im ręce ćwiekami; a ten, co był na prawo, krzyczał:
13 X   |         krzyczał: Równość! - a ten, co był z lewéj, krzyczał:
14 XI  |         A wieszli, kto to jest ten Anioł smutny na cmentarzu?
15 XII |     lękać sami siebie.~A śnieg ten stanie się morzem, a fala
16 XII |   starzec na ręce Anhellego, a ten go wyniósł z chaty, i pomogła
17 XIV |  pokażemy wam znak Jego gniewu ten sam, który był niegdyś znakiem
18 XIV | chmurnych niebios, mówiąc: Oto ten jest.~I straszliwe przerażenie