Rozdzial

  1 I   |         dostarczył im niewiast, aby się żenili, albowiem dekret
  2 I   |           już zbudowali dom i każdy się zajął swoją pracą oprócz
  3 I   |      północy.~Za ptakami zaś ukazał się obóz jakoby i tabór i sanie
  4 I   |             mocarz ów przybliżywszy się do gromady wygnańców przemówił
  5 I   |            z ludem sybirskim, który się rozszedł i zamieszkał w
  6 I   |            je pocieszał.~I dziwiono się mądrości jego; mówiąc: Oto
  7 II  |           ROZDZIAŁ II~Rozpatrzywszy się Szaman w sercach owéj zgrai
  8 II  |          serca ich słabe są i dadzą się podbić smutkowi.~Dobrzy
  9 II  |        ludzi i litość.~A obróciwszy się do gromady rzekł: Odejdę
 10 II  |           wy zostaniecie sami uczyć się, jak znosić głód, nędzę
 11 II  |            czem pomyślicie, wypełni się i wielka radość będzie na
 12 II  |          lecz spokojną jest i zdaje się mówić: Dobrzem uczyniła.~
 13 II  |            a drugich dusze oddalają się od słońca na ciemne gwiazdy,
 14 II  |         dlaczego żyjecie i dlaczego się rodzą milijony dusz nowych
 15 II  |           moje słowo ten śnieg stał się krwią, a te słońce szczerniało
 16 III |            białą szatę Anhelli udał się za starcem, i szli przy
 17 III |          odpowiadały mu przymilając się, albowiem miał u siodła
 18 III |             głodne.~Więc obróciwszy się ku Anhellemu Szaman rzekł:
 19 III |       płakać po matkach swoich i tu się wdzięczą do chleba jak małe
 20 III |         słowo przekleństwa, zapalił się ów pop na koniu, i wyszły
 21 III |             piersi płomienie, które się złączyły w powietrzu nad
 22 III |           zaczął po stepie palącego się; a potem wzdrygnąwszy się
 23 III |           się; a potem wzdrygnąwszy się zrzucił z siebie węgiel
 24 III |           papierze błędne i snujące się w różne strony.~Przybliżywszy
 25 III |         różne strony.~Przybliżywszy się więc Szaman ku dzieciątkom
 26 III |     dzieciątkom rzekł: Nie lękajcie się; Bóg z wami.~Ogień przestraszył
 27 III |           począł płakać uśmiechając się...~I nie mógł odejść, bo
 28 IV  |       więźni przez kraty patrzących się na niebo smutne i blade.~
 29 IV  |            trumien wieka, wzdrygnął się Anhelli widząc, że umarli
 30 IV  |              i rzekł: Szamanie, oto się boją, żeby nie zmartwychwstali
 31 IV  |            z białemi włosami: bo mi się zdaje, żem go znał żywym.~
 32 IV  |      ochrania od smutków, które już się były w drogę ku nam wybrały,
 33 IV  |        ciało w łańcuchach podniosło się i usiadło, patrząc się na
 34 IV  |    podniosło się i usiadło, patrząc się na ludzi jak człowiek spiący.~
 35 IV  |            ciebie w więzieniu, abyś się spłaszczył przed władzą
 36 IV  |      słyszeliśmy?~Dlaczego zaparłeś się serca twojego i przeszłości
 37 IV  |          przewodnicy wasi zapierają się i zmieniają serca dla narodu,
 38 IV  |          błąd swój nie spodziewając się nawet przebaczenia.~A gdy
 39 IV  |             to mówił Anhelli, stało się podług słów Szamana, że
 40 IV  |           wskrzeszę raz drugi, a ty się strzeż, abyś go powtórnie
 41 IV  |        zbudził umarłego, i podniósł się ów człowiek w trumnie łzy
 42 IV  |            na plewy wasze zlatywali się maleńcy wróblowie świergocąc
 43 IV  |       krzyknął: Mój brat! i powalił się w trumnie i umarł.~A Szaman
 44 IV  |          Oto chwila, a dowiedziałby się od Boga i spotkałby się
 45 IV  |             się od Boga i spotkałby się z bratem miłym w krainie
 46 IV  |          krainie niebieskiéj.~Stało się! Niech zakryją te trumny
 47 V   |      wędrują girlandami, a tak dają się ułowić sieciom ludzkim i
 48 V   |           melancholija i zamyślenie się zbytnie o rzeczach duszy.~
 49 V   |           kamieniem ludzi topiących się.~Mówię ci o tém; albowiem
 50 V   |             tém; albowiem poddajesz się smutkowi i tracisz nadzieję.~
 51 V   |             to Szaman uśmiechnąwszy się rzekł: Chcecież abym duszę
 52 V   |        Chcemy! uczyń to!~Obróciwszy się więc Szaman do Anhellego
 53 V   |         odpowiedział mu: Czyń jak n się podoba, jestem w twojéj
 54 V   |          piersiach Anhellemu, który się był położył jak do snu,
 55 V   |           imieniem Anhelli!~I stało się, że na dziecka wołanie wyszedł
 56 V   |           na ramionach.~A ujrzawszy się wolnym poszedł ów Anioł
 57 V   |             aby wróciła.~I obejrzał się duch jasny na wołanie dziecka
 58 V   |           harfa rozbita i wzdrygnął się; lecz posłuchał.~A zbudziwszy
 59 V   |             posłuchał.~A zbudziwszy się Anhelli, usiadł i zapytał,
 60 V   |       Anhelli, usiadł i zapytał, co się z nim stało?~Odpowiedzieli
 61 V   |       Słysząc o tém Anhelli obrócił się do Szamana i rzekł: Prawdaż
 62 V   |             stronę jak człowiek, co się spieszy.~A na te słowa spuścił
 63 V   |         głowę Anhelli i zamyśliwszy się zaczął płakać mówiąc: Oto
 64 VI  |         pamięć o rzeczach, które mu się zdarzyły za młodu; lecz
 65 VI  |       myślał o jutrze.~A utrzymywał się z robaczków, które nazywają
 66 VI  |            chatę celnik, i napiwszy się ze dzbana dopomniał się
 67 VI  |             się ze dzbana dopomniał się o rzecz winną.~Stary więc
 68 VI  |            więc ów człowiek obnażył się ze wszystkiego, aby wystarczył
 69 VI  |         tych, co trzęsą drzewem, aż się moc Boska pokaże.~Poszedł
 70 VI  |       spokojny.~A oto jabłoń okryła się wielką jasnością, a owoce
 71 VI  |    jasnością, a owoce na niej stały się gwiazdami i błyszcząc bardzo
 72 VI  |             gołębie śpiące obudziły się myśląc, że już jest godzina
 73 VI  |            jest.~Tak mówiąc otoczył się ciemnością z Anhellim i
 74 VII |        sercem, i o łanach, gdzie mu się zboże kłaniało jak panu
 75 VII |             teraz przez sen... lecz się obudzą.~W innych kopalniach
 76 VII |         które mówi: Żałuję was.~Gdy się litował Szaman, weszli strażnicy
 77 VII |        wszyscy z ziemi i rozbudzili się, i szli jak owce ze spuszczonemi
 78 VII |            blady i smutny.~I poddał się rozpaczy i sechł jak stare
 79 VII |           raz do niego rzekłem: Bój się Boga! dlaczego się gryziesz?~
 80 VII |              Bój się Boga! dlaczego się gryziesz?~I rzekł mi z wielką
 81 VII |             Więc Anhelli obróciwszy się do Szamana rzekł: To samobójca!~
 82 VII |            ołów oszukańcom jest, bo się udał przed człowiekiem za
 83 VII |      wichrem pada na ziemię i łamie się!..... podobny strzaskanej
 84 VII |             i patrzeć na rozwijanie się drzew wiosennych, i mieć
 85 VII |       Szamana ku owej skale i stało się wielkie milczenie, a Szaman
 86 VII |      podniósłszy oczy w górę modlił się.~I przyszedł wiatr podziemny
 87 VII |             skałę, tak że otworzyła się czeluść ciemna i głęboka,
 88 VII |            pomarli już. Dlaczegożem się modlił!~Tak mówiąc wyszedł
 89 VIII|        brzegami ciemnej wody, która się nie ruszała, a złota była
 90 VIII|             to, co widział, śmiejąc się i płacząc.~A dopiero o poranku
 91 VIII|          dopiero o poranku zasmucił się i krzyknął: Oto zmartwychwstali,
 92 VIII|   powiedzieli nam nowi wygnańcy, co się stało, i policzywszy noce
 93 VIII|             na to?....~A obróciwszy się Szaman ku Anhellemu rzekł:
 94 VIII|             Anhellemu rzekł: Czemuś się tak zamyślił nad tą czarną
 95 VIII|          sobie?~Gdy mówił, rozeszło się wielkie echo od wybuchu
 96 VIII|          wybuchu miny, i powtarzało się nad głowami bijąc jak dzwon
 97 VIII|            nie widzą słońca. Módlmy się.~I podniósłszy oczy rzekł:
 98 VIII| nowonarodzeni niewinnemi są. Zlituj się. Boże!~A przebacz nam, że
 99 VIII|             dźwigamy i nie weselemy się jak męczennicy; bo nie powiedziałeś,
100 VIII|         lecz powiedz, a rozweselémy się.~Bo cóż jest życie, aby
101 VIII|           nasze. Szczęśliwi, którzy się mogą za lud poświęcić.~I
102 VIII|          woda w misie zaczerwieniła się krwią jego i niewiasta nie
103 VIII|             niewiasta nie brzydziła się mężem i krwią, a była młoda
104 IX  |         korytarzów.~Więc obróciwszy się do jednego z tych, co szli
105 IX  |           przez łańcuchy.~A udawszy się na miejsce męki Szaman z
106 IX  |            w postawie człowieka, co się zamierza uderzyć.~I ujrzeli
107 IX  |            A za każdym krokiem, gdy się przybliżał, słychać było
108 IX  |            mu na ramiona i położyli się na trupie wołając jeden
109 IX  |            Mój ojcze!...~I odwrócił się Szaman, a spojrzawszy na
110 IX  |            szaty swojéj....~l kazał się wynieść duchom niebieskim,
111 X   |          niebytności Szamana kłócić się zaczęli pomiędzy sobą, i
112 X   |         pomiędzy sobą, i podzielili się na trzy gromady; a każda
113 X   |          utrzymywał stronę tych, co się przebiorą w kontusze i nazywać
114 X   |      przebiorą w kontusze i nazywać się będą szlachtą, jakby z Lechem
115 X   |             iść i ginąć nie broniąc się, jak męczennicy.~Te więc
116 X   |         niezgodne w duchu, i kłócić się poczęły o zasady.~A oto
117 X   |        druga owa gromada uzbroiwszy się w siekiery, wyszła w pole
118 X   |            wyszła w pole odgrażając się, że u pierwszych dowié się,
119 X   |          się, że u pierwszych dowié się, jaka jest krew, drugim
120 X   |            były rozgrzane, zgodzono się za poradą któregoś z tych,
121 X   |            stanie pijanym, znaleźli się trzej rycerze, którzy za
122 X   |          wzgórzu śniegowém, odezwał się głos z nieba jakoby wicher,
123 X   |             ci ludzie nie przelękli się.~I zawieszono na krzyżach
124 X   |           pod krzyżami czekając, co się stanie, i tak je noc zastała
125 X   |          zorza borealna rozciągnęła się na całej niebios połowicy,
126 X   |            miecze; a wszystko stało się czerwone i te krzyże z męczennikami.~
127 X   |        rzekły: Źle czyniémy! Godziż się, aby za nasze wiary ci ludzie
128 X   |       ginęli niewinni?~I przeraziły się zgraje mówiąc do siebie:
129 X   |           Oto umierają i nie skarżą się.~Rzekli więc do tych, co
130 X   |            A poznawszy to rozbiegły się zgraje pełne przerażenia,
131 X   |             podziemnéj, i zadziwili się postrzegłszy na ognistych
132 X   |           rzekli z przestrachem: Co się stało?~A przyszedłszy bliżéj
133 X   |       przyszedłszy bliżéj strwożyli się widząc na krzyżach ciała
134 X   |             dobréj wierze na śmierć się wydali, i nie będzie im
135 XI  |                   ROZDZIAŁ XI~A gdy się zbliżali ku cmentarzowi,
136 XI  |            usłyszał hymn skarżących się mogił, i jakoby skargę popiołów
137 XI  |        popiołów na Boga.~Lecz skoro się jęki podniosły. Anioł siedzący
138 XI  |     albowiem po trzykroć rozpłakały się mogiły.~I zapytał się Anhelli
139 XI  |    rozpłakały się mogiły.~I zapytał się Anhelli Szamana... co to
140 XI  |        zatrudniony.~A przybliżywszy się Anhelli ku owemu Aniołowi,
141 XI  |            ciało Anhellego spotknął się na nim, i krzyknął boleśnie;
142 XI  |          młodzieniec żyje, ucieszył się.~Wziął go zatem za rękę
143 XI  |         powstawszy Anhelli, oglądał się wokoło i spuścił przed Szamanem
144 XI  |     Szamanem głowę jak człowiek, co się wstydzi, mówiąc:~Otom zobaczył
145 XI  |           niéj jak ptak swojski, co się boi; i nie wziąłem nawet
146 XI  |             które były dawniéj, oto się nawiet kości we mnie odnowiły,
147 XI  |       Chciałbym umrzeć.~Bo zdaje mi się, że gdy będę umarłym, to
148 XI  |              że oto już nie narodzę się raz drugi.~Wszak rodzić
149 XI  |             raz drugi.~Wszak rodzić się nie jest to, co zmartwychwstawać;
150 XI  |       umrzeć.~A Szaman zapatrzywszy się w gwiazdy rzekł: Zaprawdę,
151 XI  |          lilije wodne, i rozleciały się po gwiazdach różanych, i
152 XI  |            smutny na cmentarzu? Oto się zowie Eloe, a urodził się
153 XI  |           się zowie Eloe, a urodził się ze łzy Chrystusowéj na Golgocie,
154 XI  |          jak zgrzeszyła ulitowawszy się nad męką ciemnych Cherubinów
155 XI  |        mówiąc kościom: Nie skarżcie się, lecz spijcie!~Ona odpędza
156 XI  |       przywyknij do głosu jéj, abyś się nie obudził, gdy mówić będzie.~
157 XI  |         przylatują mewy, i gnieżdżą się, i kochają się, nie myśląc,
158 XI  |             gnieżdżą się, i kochają się, nie myśląc, że jest jaka
159 XI  |            oparty pastorale, modląc się za kraj, który miał ginąć
160 XI  |        ziemi ojczystéj.~Tak skarżył się - i przepraszał go Anhelli
161 XI  |             wkrótce przyjdę położyć się z wami, nie klnij mnie.~
162 XI  |            klnij mnie.~Myślałem, że się smucisz za Wzgardę kości
163 XI  |          Lecz niech tak będzie, jak się Bogu podobało.~A nie powiem
164 XI  |       podobało.~A nie powiem ci, co się stało z nazwiskiem rodu
165 XI  |           ogniste szaty, i rozbierz się z płomieni.~Gdy to mówił,
166 XI  |      płomieni.~Gdy to mówił, utopił się duch w śniegu i stało się
167 XI  |           się duch w śniegu i stało się ciemno, gdy zgasnął.~Więc
168 XI  |             ze wzgórza mogił modląc się.~ ~
169 XII |         jaskini nieszczęścia.~A gdy się ukazał pośród zgrai, ucichła;
170 XII |             w Bogu, i nie śmiano mu się urągać.~A podniósłszy Szaman
171 XII |              zaczął mówić zapalając się w smutku.~Cóżeście uczynili,
172 XII |          zaniosą. Pomrzecie!~Zbliża się wielki dzień, a żaden nie
173 XII |          wieczora dnia tego. Zbliża się dzień sybirski i słońce
174 XII |             kto Ostyjaka, i obszedł się z nim łagodnie i po ludzku?
175 XII |        burze na morzu, bo będziecie się lękać sami siebie.~A śnieg
176 XII |          siebie.~A śnieg ten stanie się morzem, a fala jego zieloną
177 XII |         człowiek pożyteczny.~Zbliża się Wielkanoc i krzyż czerwony
178 XII |             mówił Szaman, niektórzy się przelękli, lecz jeden z
179 XII |             za topór Anhelli chciał się zemścić, ale go zatrzymał
180 XII |           ukarzemy śmiercią.~I stał się wielki wrzask, i groźne
181 XII |          wrzask, i groźne podniosły się przeklinania; a jeden wziąwszy
182 XII |             jak syn dobry.~Nie smuć się aż do śmierci po zgonie
183 XII |         wielkiemi łzami; i odwrócił się od niego Szaman płacząc.~
184 XII |       starca w śniegu, i obróciwszy się do niewiasty, rzekł: Chceszli
185 XII |            z ziemi Anhelli, i udali się oboje na północ, a za niemi
186 XIII|      pożyciu, Anhelli przyzwyczajał się nazywać siostry imieniem
187 XIII|           od modlitwy ciągłej stało się pełne łez, smutków i niebieskich
188 XIII|           ciało.~Oczy rozpromieniły się blaskiem cudownym i ufnością
189 XIII|      ufnością w Bogu; a włosy stały się długie i podobne szacie
190 XIII|             szacie obszernej, kiedy się w nie ubrała, i podobne
191 XIII|       biednego pielgrzyma.~I dziwił się Anhelli, że była spokojną
192 XIII|        mając zmazane ręce.~I dziwił się, że skarga jéj była maleńką
193 XIII|             była maleńką i skarżącą się jak płacz niewinnéj dzieciny,
194 XIII|             w promieniach.~A lękała się zmazać słowami nieczystemi
195 XIII|     Straszliwe światło nie kończyło się nigdy, a huk lodów był,
196 XIII|         jakoby głos Boży odzywający się na wysokościach do ludzi
197 XIII|            ową wygnankę, i położyła się na łożu liścianem pomiędzy
198 XIII|           niejakiego czasu, zaczęły się noce w ziemi sybirskiéj
199 XIII|             promyku słonecznym.~Jam się przywiązała do ciebie jak
200 XIII|            któregom doiła zalewając się łzami.~Jeżeli wiesz, gdzie
201 XIII|          Królowy Niebieskiéj i będę się modliła do Niéj.~Zaczęła
202 XIII|            nich, a w jamie rozeszła się od niéj woń różana i mocna.~
203 XIII|           oto jakoby o północy stał się wielki szelest, i myślał
204 XIII|          duchów ciemnych zatrzymała się nad jamą śmiejąc się głośno,
205 XIII|     zatrzymała się nad jamą śmiejąc się głośno, a ciemne twarze
206 XIII|            a ciemne twarze pokazały się przez rozszczepione lodu
207 XIII|         duchy i chmura ich wzniosła się z dachu krzycząc w ciemnem
208 XIII|        smutne przeklinania, i stała się znów cichość, jaka przystoi
209 XIV |           czasu, gdy ziemia zaczyna się od słońca odwracać i zasypia
210 XIV |            postaci.~A przybliżywszy się Aniołowie, ujrzeli ich przy
211 XIV |          człowieczy.~I wzdrygnąwszy się rzekli: Ludzie, co czynicie?
212 XIV |       ojczyźnie i w ziemi, gdzieśmy się urodzili?~Nie! Uczynił nas
213 XIV |            to zaś Anieli:~Nawróćcie się, rzekli: i proście Boga!
214 XIV |          przebaczenia.~I roześmieli się głośno ci ludzie, nie wiedząc,
215 XIV |         która przebiegła i położyła się na połowicy chmurnych niebios,
216 XIV |       jakoby szklanne nie odwracały się od niebieskich kolorów.~
217 XV  |       pustem, i ujrzał zbliżających się ku sobie dwóch młodzieńców.~
218 XV  |       zwiastować będą, spodziewając się, że śmierć.~A gdy go pozdrowili
219 XV  |           Poznałem was, nie kryjcie się; Aniołami jesteście.~Przychodzicie-li
220 XV  |       pocieszyć mnie? Czy sprzeczać się ze smutkiem, który się nauczył
221 XV  |    sprzeczać się ze smutkiem, który się nauczył w samotności milczenia?~
222 XV  |          lecz jutrzejsze nie pokaże się nad ziemią.~Przyszliśmy
223 XV  |            był jako człowiek, który się budzi i powiada sobie: Oto
224 XV  |          czeka o południu i weselić się będę wieczorem...~Zwiastowaliśmy
225 XV  |        grobowcu?~Życie moje zaczęło się od przerażenia. Ojciec mój
226 XV  |          jest, oddaję ją, i zgadzam się, aby umarła.~Taki mam smutek
227 XV  |            mu Anieli mówiąc: Gubisz się... żądanie człowieka jest
228 XV  |           ofiarę spokojną, a chcesz się zamienić w piorun gwałtowny
229 XV  |        przestrachu zgrai?~I ukorzył się Anhelli mówiąc: Anieli,
230 XV  |            przebaczcie mi! Uniosłem się, i skrzydła myśli moich
231 XV  |             latające po nocy, które się tłuką o drzewa i skały piersią
232 XV  |             Płomieniste koła urodzą się w mózgu moim, i staną przed
233 XV  |        którzy są w piekle.~Czemużem się targał i męczył dla rzeczy
234 XV  |           żyłem spokojnie?~Rzuciłem się w rzekę nieszczęścia i fala
235 XV  |    przerwali mu Anieli, mówiąc: Oto się raz uniosłeś aż do bluźnierstwa
236 XV  |          która była w tobie, kiedyś się poświęcił za ojczyznę.~Jestże
237 XV  |              spuścił głowę i poddał się woli Boskiéj. A zaś Aniołowie
238 XVI |           przyszłych, zaczerwieniło się niebo i wybuchnęło wspaniałe
239 XVI |             ziemskim, nie podniosło się, czerwone jak ogień.~Korzystały
240 XVI |       lecicie, o mewy?~I zdawało mu się, że w jęku ptaków usłyszał
241 XVI |             pieśń nieszczęścia?~Aby się obudziła matka twoja, lub
242 XVI |          głos ptaków, i rozkruszyło się serce w Anhellim, i upadł.~
243 XVII|        która była potem, rozwidniła się wielka zorza południowa
244 XVII|           księżyc znużony spuszczał się w płomienie niebios, jakoby
245 XVII|          trzy ogniste litery paliły się.~I przyleciawszy ów rycerz
246 XVII|       prędzéj niż burza, tami gdzie się rozweseli w ogniu.~Oto zmartwychwstają
247 XVII|        ciałem martwego.~I uradowała się, że serce jego nie obudziło
248 XVII|             serce jego nie obudziło się na głos rycerza i że już