Rozdzial

  1 I   |        ROZDZIAŁ I~Przyszli wygnańce na ziemię sybirską i obrawszy
  2 I   |         dekret mówił, że posłani są na zaludnienie.~Przez jakiś
  3 I   |         gałęzistemi rogami i ludzie na łyżwach niosący oszczepy;
  4 I   |           był to cały lud sybirski.~Na czele zaś szedł król ludu
  5 I   |             w futrach i w koralach, na głowie zaś miał wieniec
  6 II  |         brzemieniem myśli i tęsknot na sercu.~To powiedziawszy
  7 II  |       imieniem Anhelli i położywszy na nim ręce wlał w niego miłość
  8 II  |          się i wielka radość będzie na ziemi w on dzień zmartwychwstania.~
  9 II  |            w grobach, i całuny będą na was spróchniałe; wszakże
 10 II  |            w grobach; bo spojrzycie na każdą czaszkę ich: nie zgrzyta
 11 II  |        jesteście jak ludzie stojący na podniesieniu; a ci, co przyjdą,
 12 II  |        dusze oddalają się od słońca na ciemne gwiazdy, lecz nie
 13 II  |        rodzą milijony dusz nowych i na jaki cel dane jest ciało:
 14 II  |           nich należy słowo Boskie.~Na to im odpowiedział Szaman:
 15 II  |              spytajcie ludu mojego.~Na moje słowo ten śnieg stał
 16 II  |             prosty i nie skrzywiony na ciele.~Tak mówił Szaman;
 17 III |            albowiem są rzeczy ważne na pustyni.~Wdziawszy więc
 18 III |       dzieciątek i pacholąt gnanych na Sybir, które odpoczywały
 19 III |        środku gromadki siedział pop na tatarskim koniu, mający
 20 III |    przekleństwa, zapalił się ów pop na koniu, i wyszły mu z piersi
 21 III |            z siebie węgiel siedzący na siodle do ostatka.~A oto
 22 III |            siodle do ostatka.~A oto na owem próchnie człowieka
 23 III |          jak owe iskierki, które są na spalonym papierze błędne
 24 III |            mu jedna dziecina usnęła na płaszczu, i na pole płaszcza
 25 III |      dziecina usnęła na płaszczu, i na pole płaszcza jego, wtenczas
 26 III |        Kozacy patrzali w zadumieniu na owe dzieło; i zaczęli odganiać
 27 III |           jednak bić żadne pamiętni na ów ogień.~ ~
 28 IV  |          przez kraty patrzących się na niebo smutne i blade.~A
 29 IV  |          Tak mówiąc spojrzał Szaman na starca w trumnie i rzekł:~
 30 IV  |          się i usiadło, patrząc się na ludzi jak człowiek spiący.~
 31 IV  |      wskrzeszony ów jęknąwszy umarł na nowo.~Rzekł więc Szaman:
 32 IV  |       gołębiom, które razem zlatują na proso.~Bo zaprawdę, że Jak
 33 IV  |            gołębiowie zlatywaliście na urnę projektów i wyniszczaliście
 34 IV  |      wyniszczaliście ziarno praw; a na plewy wasze zlatywali się
 35 IV  |            nieszczęśliwi! oto jeden na cmentarzu sybirskim szuka
 36 IV  |          Szaman rzekł do Anhellego: Na cożeś mu powiedział o śmierci
 37 IV  |      zakryją te trumny i zaniosą je na cmentarz. A ty nie proś
 38 V   |             opowiada siostrom swoim na dnie, że zobaczyła niebo,
 39 V   |             i jutro będą przedawane na rynku.~Nie jestże to nauka
 40 V   |       nadzieję.~Tak mówiąc nadeszli na gromadę Sybirców, którzy
 41 V   |           łodzi.~Usiadł więc Szaman na ziemi, a kobiety i dzieci
 42 V   |          zadawały mu różne pytania, na które Szaman odpowiadał
 43 V   |          czy jest w nas jaka dusza.~Na to Szaman uśmiechnąwszy
 44 V   |   dzieciątko z gromady, posadził je na piersiach Anhellemu, który
 45 V   |    dzieciątka:~Oto połóż twe rączki na czole tego młodzieńca i
 46 V   |            Anhelli!~I stało się, że na dziecka wołanie wyszedł
 47 V   |           rozmaite i skrzydła białe na ramionach.~A ujrzawszy się
 48 V   |             wolnym poszedł ów Anioł na wodę i po słupie światłości
 49 V   |    światłości księżycowej odchodził na południe.~Gdy więc już był
 50 V   |           Gdy więc już był daleko i na środku stawu, rozkazał Szaman
 51 V   |             obejrzał się duch jasny na wołanie dziecka i powracał
 52 V   |        widzieliśmy nic jaśniejszego na ziemi oprócz słońca; i nic
 53 V   |            gościńcu złotym, co jest na wodzie od księżyca, i uciekała
 54 V   |         człowiek, co się spieszy.~A na te słowa spuścił głowę Anhelli
 55 VI  |           wielką jasnością, a owoce na niej stały się gwiazdami
 56 VI  |             przestrachu i wsiadłszy na wóz odjechali.~A Szaman
 57 VII |             potępił, napisano było: na wieki!...~Oto są kopalnie
 58 VII |            Anhelli do tych, co szli na pracę z młotami, zapytał
 59 VII |            jakiej choroby skończył.~Na to mu odpowiedział człowiek
 60 VII |           gdy przyszła wojna, siadł na koń z krzyżem w ręku i z
 61 VII |           zdjął z niego poświęcenie na rynku miejskim i wypuścił
 62 VII |           udawał, że mu jest dobrze na sercu; alem ja widział,
 63 VII |        rumieniec ceglany wyszedł mu na twarz, a ciało opadło na
 64 VII |            na twarz, a ciało opadło na kościach jak zmoczone płótno
 65 VII |             tylko cierpienie kończy na wieki i serce uspakaja.~
 66 VII |           najmniejszym wichrem pada na ziemię i łamie się!.....
 67 VII |           które płaczą... i patrzeć na rozwijanie się drzew wiosennych,
 68 VII |          okropny ujrzeli widok! Oto na ciele najmłodszego syna
 69 VII |            jak pies, co położy łapy na kości i gniewny jest.~A
 70 VII |             w bliskości leżąc jedni na drugich.~I spojrzawszy na
 71 VII |           na drugich.~I spojrzawszy na nie Szaman rzekł: Co uczyniłem?
 72 VIII|         godnym śmiechu. Cóż mówicie na to?....~A obróciwszy się
 73 VIII|             lud poświęcić.~I rzekli na to nędzarze: Oto prawdę
 74 IX  |         Szaman wychodzić z Anhellim na gwiazdy, pocieszywszy niektóre
 75 IX  |             łańcuchy.~A udawszy się na miejsce męki Szaman z Anhellim,
 76 IX  |         odebrawszy je upadł krzyżem na ziemi i był martwy.~Więc
 77 IX  |         uderzyli litośnie, padli mu na ramiona i położyli się na
 78 IX  |           na ramiona i położyli się na trupie wołając jeden i drugi:
 79 IX  |           się Szaman, a spojrzawszy na Anhellego nakrył mu głowę
 80 X   |     pomiędzy sobą, i podzielili się na trzy gromady; a każda z
 81 X   |             ojczyzny!~Więc pierwsza na czele miała grafa Skir,
 82 X   |            szlachtą, jakby z Lechem na nowo przybyli do kraju pustego.~
 83 X   |        kraju pustego.~A druga miała na czele żołnierza chudego,
 84 X   |             i z Cyganami.~A trzecia na czele swoim miała księdza
 85 X   |       chciał kraj zbawić modlitwą i na ocalenie kraju podawał sposób
 86 X   |            Oto postawmy trzy krzyże na naśladownictwo męki Pana
 87 X   | naśladownictwo męki Pana naszego, i na tych trzech drzewach przybijmy
 88 X   |             cieśle postawili krzyże na wysokiem wzgórzu śniegowém,
 89 X   |         przelękli się.~I zawieszono na krzyżach ludzie owe obłąkane,
 90 X   |             ćwiekami; a ten, co był na prawo, krzyczał: Równość! -
 91 X   |        stanie, i tak je noc zastała na śniegu, a była wielka ciemność
 92 X   |            borealna rozciągnęła się na całej niebios połowicy,
 93 X   |        odwrócił głowy, aby spojrzćć na martwe i umęczone. Zorza
 94 X   |          zadziwili się postrzegłszy na ognistych niebiosach trzy
 95 X   |         bliżéj strwożyli się widząc na krzyżach ciała trupów, i
 96 X   |           zdejmiemy je i zaniesiemy na cmentarz.~Niech mają spoczynek
 97 X   |            albowiem w dobréj wierze na śmierć się wydali, i nie
 98 X   |          wydali, i nie będzie im to na potępienie, ale na zagładę
 99 X   |            im to na potępienie, ale na zagładę grzechów. Krzyż
100 X   |             owe zmarzłe i skościałe na krzyżu, i przenosili je
101 X   |             krzyżu, i przenosili je na dawne grobowisko wygnańców.~ ~
102 XI  |            i jakoby skargę popiołów na Boga.~Lecz skoro się jęki
103 XI  |           podniosły. Anioł siedzący na szczycie wzgórza skinął
104 XI  |      skrzydłami i ze smutną gwiazdą na włosach, przed którym ucichają
105 XI  |            owemu Aniołowi, spojrzał na niego i upadł jak człowiek
106 XI  |            nie widząc nigdzie szedł na wzgórze.~A natrafiwszy ciało
107 XI  |        ciało Anhellego spotknął się na nim, i krzyknął boleśnie;
108 XI  |             gołąb, mówię,, siedzący na ramieniu dziewczyny.~Dziś
109 XI  |        niebo i gwiazdy białe patrzą na mnie: sąż to gwiazdy te
110 XI  |           już jednego wniosą nie ma na mojéj głowie z tych, które
111 XI  |          nas odda, lecz nie spojrzy na nas jak matka.~Oto mi więc
112 XI  |            to jest ten Anioł smutny na cmentarzu? Oto się zowie
113 XI  |             się ze łzy Chrystusowéj na Golgocie, z téj łzy, która
114 XI  |           za życia, albowiem będzie na mogile twojéj stąpać przy
115 XI  |      biskupiem z infułą i z krzyżem na głowie, a wszystko ogniste.~
116 XI  |         Azaż nie dosyć wycierpiałem na moim tronie, i na biskupim
117 XI  |      wycierpiałem na moim tronie, i na biskupim oparty pastorale,
118 XI  |         jest krzyż.~Nie poszedłemże na wygnanie ]'ak człowiek czysty?
119 XII |           braterskiéj, jak przystoi na ludzi, którzy nie mają ojczyzny?~
120 XII |           oszczepami stoją czyhając na was; psy ich nawet czyhają,
121 XII |           okropniéjszą niż są burze na morzu, bo będziecie się
122 XII |           krzyż czerwony napiszecie na waszych wrotach, lecz jaką
123 XII |           dzban gliniany, rzucił go na proroka i włos mu krwią
124 XII |      Oczarowałeś nas.~Upadł starzec na ręce Anhellego, a ten go
125 XII |           zbrodniarką.~A gdy wyszli na miejsce oświecone gwiazdami,
126 XII |             zasnę.~Położyli go więc na jednéj z mogił, i zimno
127 XII |          jego włosami i trzymała je na łonie.~I otworzywszy oczy
128 XII |           mu: Weź reny moje i pójdź na północ, znajdziesz mieszkanie
129 XII |          Anhelli, i udali się oboje na północ, a za niemi szli
130 XIII|       niewiastą i z renami Szamana, na daleką pustynię północną,
131 XIII|       wieczorem a rano wypędzała je na paszę.~Serce jej od modlitwy
132 XIII|  niebieskich nadziei, i wypiękniało na niej ciało.~Oczy rozpromieniły
133 XIII|   nieczystemi mówiąc: Oto nas dwoje na ogromnéj pustyni, więc nas
134 XIII|             nas Bóg pewnie słucha i na nas patrzy; a jeśli o rzeczy
135 XIII|            głos Boży odzywający się na wysokościach do ludzi nędznych
136 XIII|            wygnankę, i położyła się na łożu liścianem pomiędzy
137 XIII|              Różo zlota! skonała.~I na znak cudu, upadła róża żywa
138 XIII|         znak cudu, upadła róża żywa na białe piersi umarłéj, i
139 XIII|            piersi umarłéj, i leżała na nich, a w jamie rozeszła
140 XIII|         wyciągnięte, lecz usiadłszy na końcu łoża płakał.~A oto
141 XIII|      podleciała w górę, i spojrzała na nie oczyma niewinnego Aniołka.~
142 XIII|            odwaliwszy bryłę wyszedł na księżyc.~I zobaczył owego
143 XIII|    niewiasty i pierwszą jego miłość na ziemi; więc spuściwszy przed
144 XIII|         więc Anhelli do jamy, wziął na ręce trupa, wyniósł i położył
145 XIII|         trupa, wyniósł i położył go na śniegu przed Aniołem.~A
146 XIII|          trupa skrzydłami, wstawszy na księżyc, odeszła.~Wrócił
147 XIII|          jamy pustéj, i spojrzawszy na ściany zajęczał, bo już
148 XIV |          tron Swój, i rzekł: Idźcie na równinę Syberyi.~A patrząc
149 XIV |         sobie światłość.~I przyszli na miejsce, gdzie była posieleńców
150 XIV |           stosie "wielkim z drzewa, na którym leżał trup człowieczy.~
151 XIV |         piekielnym?~Odpowiedział im na to człowiek najstarszy:
152 XIV |            człowiek i ocierał usta, na których była krew świeża!
153 XIV |         których była krew świeża! A na to zaś Anieli:~Nawróćcie
154 XIV |  wyciągnąwszy rękę Anieli, pokazali na wielką tęczę, która przebiegła
155 XIV |           przebiegła i położyła się na połowicy chmurnych niebios,
156 XIV |     przerażenie zdjęło te ludo jady na widok rzeczy tak pięknéj
157 XIV |        błyszczącéj, któréj Bóg użył na znak Swego rozgniewania.~
158 XV  |            słońca, siedział Anhelli na bryle lodu, na miejscu pustem,
159 XV  |     siedział Anhelli na bryle lodu, na miejscu pustem, i ujrzał
160 XV  |       wołając: Ciemności nadchodzą! Na cóż wam przerażać tego,
161 XV  |        pogrobowcem.~Pierwsza lilija na grobie ojca mego jest moją
162 XV  |       rówienniczką, a pierwsza róża na grobie matki mojéj była
163 XV  |            A gdym usiadał dzieckiem na kolanach u łudzi obcych,
164 XV  |    natrętnemi są, a obojętny jestem na wieczność, a nawet znużony
165 XV  |           Bóg wie, że jestem czysty na duszy i nieskalany żadnym
166 XV  |        żądanie człowieka jest sądem na niego.~A wieszli ty, czy
167 XV  |       milijonów?~Możeś jest wybrany na ofiarę spokojną, a chcesz
168 XVI |             koniec już!~Cóż robiłem na ziemi? Byłże to sen?~A gdy
169 XVI |       wspaniałe słońce; a stanąwszy na kręgu ziemskim, nie podniosło
170 XVI |       leciały jęcząc.~Więc spojrzał na nie Anhelli i zawołał: Gdzie
171 XVI |             lecące ptaki świetniały na szafirowem niebie, jak róż
172 XVII|           biały spadający wieczorem na chatę czerwoną od słońca
173 XVII|            z gwiazdą melancholiczną na rozpuszczonych włosach.~
174 XVII|  płomienistej zorzy wystąpił rycerz na koniu, zbrojny cały, i leciał
175 XVII|           rycerza była chorągiew, a na niej trzy ogniste litery
176 XVII|          niech wstanie!~Niech siada na koń, ja go poniosę prędzéj
177 XVII|              Nad krwawemi rzekami i na krużgankach pałacowych stoją
178 XVII|           królowie, trzymając szaty na piersiach szkarłatne, aby
179 XVII|          odkryte.~Bóg rzuca pioruny na głowy siwe i na obnażone
180 XVII|             pioruny na głowy siwe i na obnażone z koron czoła.~
181 XVII|            śpi.~On był przeznaczony na ofiarę, nawet na ofiarę
182 XVII|       przeznaczony na ofiarę, nawet na ofiarę serca. Rycerzu, leć
183 XVII|         serce jego nie obudziło się na głos rycerza i że już spoczywał.~ ~ ~ ~