Rozdzial

  1 I   |             ich około tysiąca ludzi z różnego stanu.~A rząd dostarczył
  2 I   |      gromadę ptaków czarnych lecącą z północy.~Za ptakami zaś
  3 I   |     zaprzężone psami i trzoda renów z gałęzistemi rogami i ludzie
  4 I   |             głowie zaś miał wieniec z wężów nieżywych zamiast
  5 I   |           kraju dobrze życzących.~A z ojców waszych już nie żyje
  6 I   |       przewodnikiem waszym, zostanę z wami i lud mój opuszczę;
  7 I   |        szopy.~I zrobiono przymierze z ludem sybirskim, który się
  8 I   |         siołach; a król jego został z wygnańcami, aby je pocieszał.~
  9 II  |             smutkowi.~Dobrzy byliby z nich ludzie w szczęściu,
 10 II  |         ginąć?~Wybiorę więc jednego z nich i ukocham go jak syna,
 11 II  |         samego w ciemności wielkiej z brzemieniem myśli i tęsknot
 12 II  |            do gromady rzekł: Odejdę z tym młodzieńcem, abym mu
 13 II  |     nadzieję; bo nadzieja przejdzie z was do przyszłych pokoleń
 14 II  |             przyszłe pokolenia będą z ludzi martwych.~A to, o
 15 II  |            wiekami.~A nie wyszedłże z zorzy północnej Anioł, kiedym
 16 II  |            Anioł, kiedym go wywołał z płomieni? spytajcie ludu
 17 II  |           wskrzesił, mówię, i dobył z mogiły i uczynił was narodem,
 18 II  |           wygnańce; lecz przyrzekli z ludem sybirskim chować przymierze.~ ~
 19 III |           mający u siodła dwa kosze z chlebem.~I zaczął owe dzieciątka
 20 III |        albowiem miał u siodła kosze z chlebem i mógł je nakarmić;
 21 III |           pop na koniu, i wyszły mu z piersi płomienie, które
 22 III |            wzdrygnąwszy się zrzucił z siebie węgiel siedzący na
 23 III |        rzekł: Nie lękajcie się; Bóg z wami.~Ogień przestraszył
 24 III |        krzycząc: Staruszku, weź nas z sobą!~I rzekł Szaman: Gdzież
 25 III |             płaszczem i wysypał was z poły mojej przed Panem Bogiem?~
 26 III |          wszystkie krzyczéć zaczęły z wielką dumą: My Polaki,
 27 IV  |             IV~I przechodził Szaman z Anhellim pustemi drogami
 28 IV  |       smutne i blade.~A przy jednej z onych turm spotkali ludzi
 29 IV  |             umęczeni.~Obudź którego z nich, albowiem masz siłę
 30 IV  |            cudów; obudź tego starca z siwą brodą i z białemi włosami:
 31 IV  |          tego starca z siwą brodą i z białemi włosami: bo mi się
 32 IV  |            niegdyś w radzie i jeden z najmędrszych.~Cóż więc przywiodło
 33 IV  |             w trumnie łzy wylewając z otwartych powiek.~I rzekł
 34 IV  |       widziałem cię w radzie narodu z bratem twoim, i widziałem
 35 IV  |             od Boga i spotkałby się z bratem miłym w krainie niebieskiéj.~
 36 V   |             V~I tak odbywali Szaman z Anhellim wędrówkę po ziemi
 37 V   |             o niebie różne rzeczy i z tego ma sławę między inszemi
 38 V   |            melancholije: jedna jest z mocy, druga ze słabości;
 39 V   |             które Szaman odpowiadał z uśmiechem, bo były błahe.~
 40 V   |        Anhellego rzekł: Cóż uczynię z tą zgrają kawek? Chceszli
 41 V   |            i duszę twoją wywoławszy z ciała pokazał ją tym ludziom.~
 42 V   |             Szaman jedne dzieciątko z gromady, posadził je na
 43 V   |             dziecka wołanie wyszedł z Anhellego duch mający postać
 44 V   |            usiadł i zapytał, co się z nim stało?~Odpowiedzieli
 45 V   |      chińscy, jak dusza, która jest z twego ciała.~A nie widzieliśmy
 46 VI  |           przyjaciela. Był to jeden z wygnańców barskich... ostatni.~
 47 VI  |            jutrze.~A utrzymywał się z robaczków, które nazywają
 48 VI  |          które nazywają czerwcem; i z nich płacił podatek carowi,
 49 VI  |           wszystko celnik wychodził z chaty mówiąc: Oto masz jabłoń
 50 VI  |        jabłoń owocami okrytą, muszę z niéj wziąść dziesięcinę.~
 51 VI  |       mówiąc otoczył się ciemnością z Anhellim i wyszli.~ ~
 52 VII |       oddychają głośno, a niektórzy z nich jęczą i gadają przez
 53 VII |        weszli strażnicy i żołnierze z lampami budzić śpiące do
 54 VII |        pracy.~Powstali więc wszyscy z ziemi i rozbudzili się,
 55 VII |           do tych, co szli na pracę z młotami, zapytał jednego
 56 VII |            młotami, zapytał jednego z nich cichym głosem: kto
 57 VII |        głosem: kto był ten umarły i z jakiej choroby skończył.~
 58 VII |        przyszła wojna, siadł na koń z krzyżem w ręku i z bosemi
 59 VII |           na koń z krzyżem w ręku i z bosemi nogami; a gdy był
 60 VII |             ręce, ale wprzódy zdjął z niego poświęcenie na rynku
 61 VII |           rynku miejskim i wypuścił z rąk pastorał i omdlał.~A
 62 VII |            potem go w niéj zamknęli z trudnością, bo był otyły
 63 VII |            się gryziesz?~I rzekł mi z wielką tajemnicą jak człowiek
 64 VII |          podniósłszy kawałek ołowiu z ziemi rzekł: Ten ołów zabójcą
 65 VII |        nauczasz, jesteś człowiekiem z serca, a może przysłanym
 66 VII |       upadła skała i zawaliła jeden z korytarzów, gdzie pracował
 67 VII |       pracował człowiek pewny stary z pięcia synami, a strażnicy
 68 VII |       jeszcze żyje ojciec lub które z dzieci jego.~Spraw przynajmniéj
 69 VII |          tych ludzi, albowiem pomrą z głodu.~Przyprowadzili więc
 70 VII |          modlił!~Tak mówiąc wyszedł z lochu, a połowa zgrai szła
 71 VIII|            nieszczęścia?~Jeden więc z tych, którzy siedzieli smutni
 72 VIII|          nad brzegami czarnej wody, z twarzą zadumaną odpowiedział:
 73 VIII|              Człowiek to był blady, z błękitnemi oczyma, wychudły
 74 VIII|     zamyślił nad tą czarną wodą, co z łez jest ludzkich? czy o
 75 VIII|            gdzie żyje ta męczennica z małżonkiem swoim.~Wielką
 76 VIII|          jego nogi; powracał bowiem z pracy jak wyrobnik.~A woda
 77 IX  |           już miał Szaman wychodzić z Anhellim na gwiazdy, pocieszywszy
 78 IX  |     usłyszał szczęk wielki w jednym z korytarzów.~Więc obróciwszy
 79 IX  |           obróciwszy się do jednego z tych, co szli za nim, spytał
 80 IX  |         odpowiedział: Karzą jednego z nas.~Zapewne starca, który
 81 IX  |          się na miejsce męki Szaman z Anhellim, ujrzeli w korytarzu
 82 IX  |             szeregi ludzi stojących z łańcuchami w ręku, każdy
 83 IX  |             naprzód dwóch żołnierzy z lampami, a we środku za
 84 IX  |         obnażonego po pas człowieka z brodą siwa.~A za każdym
 85 IX  |             szczęk drugi wychodzący z chudéj piersi bitego starca.~
 86 IX  |          albowiem nie wiedział, jak z nich wyszedł.~ ~
 87 X   |            na trzy gromady; a każda z nich myślała o zbawieniu
 88 X   |            się będą szlachtą, jakby z Lechem na nowo przybyli
 89 X   |         chłopów, i równość szlachty z Żydami i z Cyganami.~A trzecia
 90 X   |         równość szlachty z Żydami i z Cyganami.~A trzecia na czele
 91 X   |     zgodzono się za poradą któregoś z tych, co był z trzeciej
 92 X   |             któregoś z tych, co był z trzeciej gromady, aby rzecz
 93 X   |       drzewach przybijmy po jednemu z najmocniejszych w każdej
 94 X   |         Postawiono więc trzy krzyże z najwyższego, jakie było
 95 X   |         trzej męczennicy po jednemu z każdej gromady; wszakże
 96 X   |             nie wybrani losem, lecz z własnej woli. Nie byli to
 97 X   |         gromad wodzowie, lecz jedni z najmniejszych.~Kiedy więc
 98 X   |         śniegowém, odezwał się głos z nieba jakoby wicher, pytając:
 99 X   |            Równość! - a ten, co był z lewéj, krzyczał: Krew! -
100 X   |     połowicy, i ogniste wystrzeliły z niej miecze; a wszystko
101 X   |            się czerwone i te krzyże z męczennikami.~Wtenczas strach
102 X   |          pełne przerażenia, a żaden z tych, co uciekali, nie odwrócił
103 X   |             właśnie wtenczas Szaman z Anhellim powracali z wędrówki
104 X   |         Szaman z Anhellim powracali z wędrówki podziemnéj, i zadziwili
105 X   |             czarne krzyże, i rzekli z przestrachem: Co się stało?~
106 XI  |           Szamana... co to za Anioł z białemi skrzydłami i ze
107 XI  |          niewieście, którą kochałem z całéj duszy mojéj będąc
108 XI  |            powstanie wicher, co mię z ziemi zwieje i zaniesie
109 XI  |       wniosą nie ma na mojéj głowie z tych, które były dawniéj,
110 XI  |          wypędzę wszystkie te duchy z ciał, i pozwolę, aby weszły
111 XI  |           Chrystusowéj na Golgocie, z téj łzy, która wylana była
112 XI  |      Cherubinów i umiłowała jednego z nich, i poleciała za nim
113 XI  |          Tak mówił i podniósł jedną z czaszek tych, które leżały
114 XI  |       kościele zhańbiony.~A płomień z ziemi wyszedłszy stanął
115 XI  |      ludzkim, i w ubraniu biskupiem z infułą i z krzyżem na głowie,
116 XI  |        ubraniu biskupiem z infułą i z krzyżem na głowie, a wszystko
117 XI  |           wszystko ogniste.~I rzekł z wielką zgrozą: Oto przyszliście
118 XI  |        widzicie kości te   ja żyłem z niemi.~A to jest moja kość,
119 XI  |         wkrótce przyjdę położyć się z wami, nie klnij mnie.~Myślałem,
120 XI  |             powiem ci, co się stało z nazwiskiem rodu twojego,
121 XI  |       ogniste szaty, i rozbierz się z płomieni.~Gdy to mówił,
122 XII |            Biada wam!~A nie zostanę z wami, lecz to, co powiem,
123 XII |             to, co powiem, zostanie z wami. Bądźcie potępieni,
124 XII |      obraziliście ludy téj ziemi, i z oszczepami stoją czyhając
125 XII |          psy ich nawet czyhają, aby z was którego ro-zedrzćć.~
126 XII |       którego ro-zedrzćć.~Spotkałże z was kiedy kto Ostyjaka,
127 XII |             Ostyjaka, i obszedł się z nim łagodnie i po ludzku?
128 XII |           potrzebne wam będą; a kto z was umie zabijać, jest człowiek
129 XII |           się przelękli, lecz jeden z pijanych chwyciwszy za dzban
130 XII |         nimi; dlaczegóż brać zemstę z tych, którzy jutro będą
131 XII |         Anhellego, a ten go wyniósł z chaty, i pomogła mu młoda
132 XII |          Położyli go więc na jednéj z mogił, i zimno śniegu ożywiło
133 XII |     będziesz żył mlekiem renów.~Weź z sobą tę niewiastę, i niech
134 XII |       czysty był jak lilija biorąca z wody liście i kolory niewinne,
135 XII |             Aniele mój!~Podniósł ją z ziemi Anhelli, i udali się
136 XIII|           XIII~Odeszli więc Anhelli z ową niewiastą i z renami
137 XIII|           Anhelli z ową niewiastą i z renami Szamana, na daleką
138 XIII|          niebem, jak koń w zawodzie z płomienistą grzywą i z białćm
139 XIII|     zawodzie z płomienistą grzywą i z białćm czołem.~Straszliwe
140 XIII|            więźniowi i schodzi jeść z jego ręki po złotym promyku
141 XIII|      śmierci nie lata... Cóż! kiedy z taką myślą śmierć piękniejsza.~
142 XIII|        szyba lodu słońcem czerwona, z dwoma skrzydłami promieni:
143 XIII|             chmura ich wzniosła się z dachu krzycząc w ciemnem
144 XIII|       stukanie do drzwi, które były z lodu, i odwaliwszy bryłę
145 XIII|           śpiącą, podłożyła pod nią z obojéj strony końce skrzydeł
146 XIII|          zawiązała je pod umarłą.~I z pełnemi trupa skrzydłami,
147 XIV |            ją był bowiem powalił.~A z owych tysiąca zostało jakoby
148 XIV |          ludzi bladych i strasznych z postaci.~A przybliżywszy
149 XIV |            ich przy stosie "wielkim z drzewa, na którym leżał
150 XIV |              Zrobiliśmy rzecz równą z naszego społeczeństwa, a
151 XIV |            cóż więc mieliśmy czynić z wnętrznościami naszemi,
152 XIV |           wnętrznościami naszemi, i z gniazdem węży, które nam
153 XIV |             ludzie, nie wiedząc, że z Aniołami rozmawiali, i rzekli:
154 XV  |    zamordowany; a matka moja umarła z boleści po nim, a jam był
155 XV  |         krwi ojcowskiéj, i wyrosłem z twarzą smutną i przelęknioną.~
156 XV  |        gadałem wyrazami przerażenia z ciemnością, a liść jesienny
157 XV  |            a liść jesienny szumiący z wichrami rozumiałem, co
158 XV  |           Mu, że jeżeli Chce ofiary z duszy mojéj... to ją dam.~
159 XV  |          zostanie we mnie jak harfa z porwanemi strunami... do
160 XV  |              jak wierne sługi idące z latarniami przed panem.~
161 XV  |         ciemności, aby ułowić którą z plam płomienistych jak człowiek
162 XV  |              Ostrzegamy więc ciebie z woli Boskiéj, że za niewiele
163 XVI |      czerwone jak ogień.~Korzystały z dnia krótkiego ptaki niebieskie
164 XVI |     obudziła matka twoja, lub który z krewnych twoich, i zaczęli
165 XVI |          zaczęli płakać w ciemności z przerażenia:~Myśląc o synie,
166 XVII|      siedziała nad ciałem zmarłego, z gwiazdą melancholiczną na
167 XVII| rozpuszczonych włosach.~I oto nagle z płomienistej zorzy wystąpił
168 XVII|              zbrojny cały, i leciał z okropnym tententem.~Śnieg
169 XVII|         zmartwychwstają narody! Oto z trupów są bruki miast! Oto
170 XVII|        ludzkiéj.~Korony ich ulatują z głów, jak orły niebieskie,
171 XVII|            głowy siwe i na obnażone z koron czoła.~Kto ma duszę,
172 XVII|          poleciał ów rycerz ognisty z szumem, jakoby burzy wielkiéj;