Rozdzial

  1 I   |     drewniany, aby zamieszkać razem w zgodzie i w miłości braterskiéj;
  2 I   |        zamieszkać razem w zgodzie i w miłości braterskiéj; było
  3 I   |       nazywano mądrymi, i zostawali w bezczynności mówiąc: Oto
  4 I   |              ubrany podług zwyczaju w futrach i w koralach, na
  5 I   |         podług zwyczaju w futrach i w koralach, na głowie zaś
  6 I   |            moim ludem, abyście byli w ziemi gościnnéj i w kraju
  7 I   |            byli w ziemi gościnnéj i w kraju dobrze życzących.~
  8 I   |      sprzyja; a mieszka stąd daleko w samotnéj chacie.~Jeżeli
  9 I   |           się rozszedł i zamieszkał w swoich śnieżnych siołach;
 10 II  |            Rozpatrzywszy się Szaman w sercach owéj zgrai wygnańców,
 11 II  |          zgrai wygnańców, rzekł sam w sobie: Zaprawdę nie znalazłem
 12 II  |         Dobrzy byliby z nich ludzie w szczęściu, ale je nędza
 13 II  |              ale je nędza przemieni w ludzi złych i szkodliwych.
 14 II  |           niż mogą unieść inni; aby w nim było odkupienie.~I pokażę
 15 II  |             a potem zostawię samego w ciemności wielkiej z brzemieniem
 16 II  |         położywszy na nim ręce wlał w niego miłość serdeczną dla
 17 II  |       pokoleń i ożywi je; ale jeśli w was umrze, to przyszłe pokolenia
 18 II  |       wielka radość będzie na ziemi w on dzień zmartwychwstania.~
 19 II  | zmartwychwstania.~Lecz wy będziecie w grobach, i całuny będą na
 20 II  |       odwróci robaki, i ubierze was w umarłych dumną powagę...
 21 II  |             ojcowie wasi, którzy są w grobach; bo spojrzycie na
 22 II  |     tajemnicę, że jednych dusze idą w słońce, a drugich dusze
 23 II  |            drugi raz kładziony jest w kołysce i spowity; by wyrósł
 24 III |           car jest głową wiary i że w nim jest Bóg i że nic nie
 25 III |         podobne zbrodniom, albowiem w>nim jest Duch święty.~Użyję
 26 III |          aby go spalić, i stracę go w oczach dzieciątek.~A skoro
 27 III |       płomienie, które się złączyły w powietrzu nad głową.~I przelękniony
 28 III |       papierze błędne i snujące się w różne strony.~Przybliżywszy
 29 III |           śpiące, aleście zasypiały w domie pożaru i ciałka wasze
 30 III |          Was zaprowadzę? Oto ja idę w drogę śmierci; chcecież,
 31 III |          przybywszy Kozacy patrzali w zadumieniu na owe dzieło;
 32 IV  |              że umarli byli jeszcze w łańcuchach, i rzekł: Szamanie,
 33 IV  |         smutków, które już się były w drogę ku nam wybrały, a
 34 IV  |           spojrzał Szaman na starca w trumnie i rzekł:~Wstań!
 35 IV  |             i rzekł:~Wstań! A ciało w łańcuchach podniosło się
 36 IV  |             człowieku możny niegdyś w radzie i jeden z najmędrszych.~
 37 IV  |          Cóż więc przywiodło ciebie w więzieniu, abyś się spłaszczył
 38 IV  |            tylko ludzie mali trwają w stałości.~Ta więc stałość
 39 IV  |            jest, gdy ludzie pierwsi w narodzie uznają błąd swój
 40 IV  |            podniósł się ów człowiek w trumnie łzy wylewając z
 41 IV  |      oszczerstwo.~Oto widziałem cię w radzie narodu z bratem twoim,
 42 IV  |             Mój brat! i powalił się w trumnie i umarł.~A Szaman
 43 IV  |        spotkałby się z bratem miłym w krainie niebieskiéj.~Stało
 44 V   |       Sybirców, którzy łowili ryby 'w' jeziorze. A rybacy owi
 45 V   |      wieczerzę i pościelemy ci łoże w łodzi.~Usiadł więc Szaman
 46 V   |            wątpiémy nawet, czy jest w nas jaka dusza.~Na to Szaman
 47 V   |            jak n się podoba, jestem w twojéj mocy.~Przywoławszy
 48 V   |             rozkazał Szaman wstąpić w ciało człowieka, jęknął
 49 V   |         królem naszym! albowiem nie w takiéj jasności ubrani są
 50 V   |          mają łabędzie przelatujące w maju przez ziemię naszą.~
 51 V   |             od księżyca, i uciekała w tamtą stronę jak człowiek,
 52 VI  |       Uspokoiwszy więc Szaman płacz w Anhellim opuścił rybaków
 53 VI  |           opuścił rybaków i odszedł w pustynie.~A księżyc jeszcze
 54 VI  |          zaś nic, że nowe pokolenie w Polszcze i nowi byli rycerze
 55 VI  |         przeszłości.~A nie było już w nim żadnej pamięci, ale
 56 VI  |             umywszy pióra wyleciały w powietrze różane.~Więc światłość
 57 VI  |    zostawiwszy cały podatek uciekli w przestrachu i wsiadłszy
 58 VII |     okazywać, ani mocy Bożej, która w nas jest, ale płakać będziemy;
 59 VII |           będziemy, bo nie uwierzą. W dekrecie, co je potępił,
 60 VII |             sen... lecz się obudzą.~W innych kopalniach wyją zbrodniarze;
 61 VII |          szczęka, smutny ma głos, a w sklepieniu są różne echa,
 62 VII |        spowiadał żonę moją i dzieci w ojczyźnie.~A gdy przyszła
 63 VII |              siadł na koń z krzyżem w ręku i z bosemi nogami;
 64 VII |             go biskup i wydał katom w ręce, ale wprzódy zdjął
 65 VII |     człowieka Bożego i wepchnęli go w ciasną siermięgę, a potem
 66 VII |        ciasną siermięgę, a potem go w niéj zamknęli z trudnością,
 67 VII |          zobaczyłem go raz, że brał w ciemności ołów zgniły i
 68 VII |              Kto wie, jaki jest sen w niepoświęconej mogile?~Wszakże
 69 VII |         Wszakże lepiej jest umierać w gromadce dzieci i wnucząt,
 70 VII |          żyją; lecz nie słychać nic w tej jaskini, nawet jęku.~
 71 VII |             Szaman podniósłszy oczy w górę modlił się.~I przyszedł
 72 VII |           ciemna i głęboka, a żaden w nią nie śmiał wstąpić najpierwszy.~
 73 VII |       czworo innych umarłych leżało w bliskości leżąc jedni na
 74 VIII|           których imiona wiadome są w ojczyźnie.~I przyszli nad
 75 VIII|           wstrzęśnienie, które było w ojczyźnie, i rozpowiadał
 76 VIII|             go uczcić, lecz już był w ziemi.~Szanujemy więc ten
 77 VIII|           dobry, który nas opuszcza w godzinie śmierci?~Gorąco
 78 VIII|    Niewiasta klęczała przed mężem i w misie wody obmywała jego
 79 VIII|          pracy jak wyrobnik.~A woda w misie zaczerwieniła się
 80 IX  |              usłyszał szczęk wielki w jednym z korytarzów.~Więc
 81 IX  |          Szaman z Anhellim, ujrzeli w korytarzu dwa szeregi ludzi
 82 IX  |        ludzi stojących z łańcuchami w ręku, każdy w postawie człowieka,
 83 IX  |            łańcuchami w ręku, każdy w postawie człowieka, co się
 84 X   |       ROZDZIAŁ X~A oto wygnańcy owi w szopie śniegowéj, w niebytności
 85 X   |             owi w szopie śniegowéj, w niebytności Szamana kłócić
 86 X   |       stronę tych, co się przebiorą w kontusze i nazywać się będą
 87 X   |           być między sobą niezgodne w duchu, i kłócić się poczęły
 88 X   |          owa gromada uzbroiwszy się w siekiery, wyszła w pole
 89 X   |   uzbroiwszy się w siekiery, wyszła w pole odgrażając się, że
 90 X   |           jednemu z najmocniejszych w każdej gromadzie rycerzy;
 91 X   |       umysły tych ludzi były jakoby w stanie pijanym, znaleźli
 92 X   |             najwyższego, jakie było w tym kraju, drzewa, i wystąpili
 93 X   |         mówił: Wiara!~I tłumy stały w milczeniu pod krzyżami czekając,
 94 X   |             ciała trupów, i poznali w nich swoje znajome; więc
 95 X   |      cmentarz.~Niech mają spoczynek w ziemi, albowiem w dobréj
 96 X   |         spoczynek w ziemi, albowiem w dobréj wierze na śmierć
 97 XI  |           dzieckiem.~A miłowałem ją w czystości serca mego; dlatego
 98 XI  |             ziemi zwieje i zaniesie w krainę cichą! dlaczego ja
 99 XI  |     pamiętam.~A nie ma jednéj kawki w powietrzu, która by nie
100 XI  |         spała przez jedną noc życia w spokojnem gnieździe. Lecz
101 XI  |             Szaman zapatrzywszy się w gwiazdy rzekł: Zaprawdę,
102 XI  |         ciał, i pozwolę, aby weszły w lilije wodne, i rozleciały
103 XI  |             różanych, i zamieszkały w tem, co jest najpiękniejszego, -
104 XI  |            nich, i poleciała za nim w ciemność.~A teraz jest wygnaną
105 XI  |             które leżały odkryte; a w niéj było rodzeństwo małych
106 XI  |         wyszedłszy stanął przed nim w kształcie jakoby ludzkim,
107 XI  |         kształcie jakoby ludzkim, i w ubraniu biskupiem z infułą
108 XI  |          matka moja, a dzisiaj mewa w téj czaszce uwiła gniazdo
109 XI  |    przypomniał jabłonie sadów moich w ziemi ojczystéj.~Tak skarżył
110 XI  |           to mówił, utopił się duch w śniegu i stało się ciemno,
111 XI  |           jakoby głosem tym, co był w ogniu, wychodzący długi
112 XII |            bowiem człowieka silnego w Bogu, i nie śmiano mu się
113 XII |          zaczął mówić zapalając się w smutku.~Cóżeście uczynili,
114 XII |           moich i nie żyli spokomie w zgodzie i miłości braterskiéj,
115 XII |          wysechł.~A inni zajrzawszy w dzbany, potwierdzili to
116 XII |        jeden wziąwszy nóż wraził go w piersi Szamana, mówiąc:
117 XII |       północ, znajdziesz mieszkanie w śniegu i spokojność. A będziesz
118 XII |           siostrą; ona mię ukochała w godzinę śmierci, więc nie
119 XII |        martwa.~Więc pochował starca w śniegu, i obróciwszy się
120 XIII|            a znalazłszy pustą chatę w lodzie wykutą, zamieszkali
121 XIII|          lodzie wykutą, zamieszkali w niej.~A po krótkiem pożyciu,
122 XIII|        blaskiem cudownym i ufnością w Bogu; a włosy stały się
123 XIII|         szacie obszernej, kiedy się w nie ubrała, i podobne namiotowi
124 XIII|            ku słońcu złotemu i toną w promieniach.~A lękała się
125 XIII|             biegało niebem, jak koń w zawodzie z płomienistą grzywą
126 XIII|             czasu, zaczęły się noce w ziemi sybirskiéj i słońce
127 XIII|            że pod sosną, która była w smutnym parowie, leżeć pragnie,
128 XIII|           jestem, choć mam nadzieję w Bogu.~Oto ja polecę do krainy
129 XIII|        umarłéj, i leżała na nich, a w jamie rozeszła się od niéj
130 XIII|       skrzydeł gołębich, podleciała w górę, i spojrzała na nie
131 XIII|       wzniosła się z dachu krzycząc w ciemnem powietrzu smutne
132 XIII|         znów cichość, jaka przystoi w miejscu, gdzie trup spoczywa.~
133 XIV |           słońca odwracać i zasypia w ciemnościach.~Zawołał Jehowa
134 XIV |          równinę Syberyi.~A patrząc w światło Boże, zrozumieli
135 XIV |            była wola Pana, i zeszli w krainę mglistą ukrywszy
136 XIV |             krainę mglistą ukrywszy w sobie światłość.~I przyszli
137 XIV |             o nas? i dał nam umrzeć w ojczyźnie i w ziemi, gdzieśmy
138 XIV |            nam umrzeć w ojczyźnie i w ziemi, gdzieśmy się urodzili?~
139 XIV |           od niebieskich kolorów.~I w zadziwieniu wyrzekli imię
140 XV  |         smutkiem, który się nauczył w samotności milczenia?~I
141 XV  |            doznali kiedy: samotność w ciemnościach.~Przyszliśmy
142 XV  |            i usiedli za jego stołem w cieniu lip pachnących.~Lud
143 XV  |          kiedy ja czekam śmierci, a w życiu mojem widziałem tylko
144 XV  |            dosyćże jest przerażenia w grobowcu?~Życie moje zaczęło
145 XV  |            siostrą młodsza.~Oto mię w kołysce owionęła woń krwi
146 XV  |             sam smutek cichy będzie w godzinę śmierci.~Idźcie!
147 XV  |             umarła.~Taki mam smutek w sercu, że mi światła anielskie
148 XV  |             że mi światła anielskie w przyszłości natrętnemi są,
149 XV  |     spokojną, a chcesz się zamienić w piorun gwałtowny i być rzuconym
150 XV  |            gwałtowny i być rzuconym w ciemność dla przestrachu
151 XV  |            pracować dla braku oliwy w lampie wieczornéj.~A wzrok
152 XV  |         Płomieniste koła urodzą się w mózgu moim, i staną przed
153 XV  |        przed panem.~I wyciągnę ręce w ciemności, aby ułowić którą
154 XV  |            milijona tych. którzy są w piekle.~Czemużem się targał
155 XV  |             spokojnie?~Rzuciłem się w rzekę nieszczęścia i fala
156 XV  |          przeciwko woli, która była w tobie, kiedyś się poświęcił
157 XV  |      ojczyznę.~Jestże jaki zły duch w najczystszych sercach ludzi,
158 XVI |          mewy?~I zdawało mu się, że w jęku ptaków usłyszał głos
159 XVI |            jakim miłym domem zapiać w nocy pieśń nieszczęścia?~
160 XVI |            twoich, i zaczęli płakać w ciemności z przerażenia:~
161 XVI |             i rozkruszyło się serce w Anhellim, i upadł.~A słońce
162 XVII|                       ROZDZIAŁ XVII~W ciemności, która była potem,
163 XVII|       księżyc znużony spuszczał się w płomienie niebios, jakoby
164 XVII|         zapieniona przed łodzią. ~A w ręku rycerza była chorągiew,
165 XVII|            tami gdzie się rozweseli w ogniu.~Oto zmartwychwstają
166 XVII|        daléj, nie budź go.~Jam jest w części odpowiedzialna, że