Rozdzial

  1 I   |                 wielki smutek, albowiem nie mogli zapomnieć, że są wygnańcami
  2 I   |               że są wygnańcami i że już nie zobaczą ojczyzny; chyba
  3 I   |        życzących.~A z ojców waszych już nie żyje żaden oprócz jednego,
  4 II  |             rzekł sam w sobie: Zaprawdę nie znalazłem tu, czegom szukał;
  5 II  |             Boże?~Azaż każdemu kwiatowi nie dajesz dokwitać tam, gdzie
  6 II  |        spojrzycie na każdą czaszkę ich: nie zgrzyta ani cierpi, lecz
  7 II  |                 na ciemne gwiazdy, lecz nie zrozumiecie mnie!~Powiedziałbym
  8 II  |               cel dane jest ciało: lecz nie pojmiecie mnie!~Lecz mówię
  9 II  |             mówię wam, bądźcie spokojni nie o jutro, lecz o dzień, który
 10 II  |                 niż jutro śmierci. Choć nie tak myślą ludzie podli i
 11 II  |             tamten, co przed wiekami.~A nie wyszedłże z zorzy północnej
 12 II  |                 we mnie jest Boga.~Lecz nie kuście mnie o cudy; albowiem
 13 II  |             spowity; by wyrósł prosty i nie skrzywiony na ciele.~Tak
 14 II  |              ciele.~Tak mówił Szaman; i nie śmieli mu odpowiedzieć wygnańce;
 15 III |             Szaman Anhellego mówiąc mu: Nie spij, ale chodź ze mną,
 16 III |        Anhellemu Szaman rzekł: Powiedz! nie przebrałże miary ten ksiądz
 17 III |                 w nim jest Bóg i że nic nie może rozkazać przeciwko
 18 III |            Szaman ku dzieciątkom rzekł: Nie lękajcie się; Bóg z wami.~
 19 III |             płakać uśmiechając się...~I nie mógł odejść, bo mu jedna
 20 III |             dzieciątka od ludzi obcych, nie śmiejąc jednak bić żadne
 21 IV  |            Szamanie, oto się boją, żeby nie zmartwychwstali ci umęczeni.~
 22 IV  |               narodzie uznają błąd swój nie spodziewając się nawet przebaczenia.~
 23 IV  |                 i oszczerstwo, o którem nie wiedział przed śmiercią.~
 24 IV  |              abyś go powtórnie o śmierć nie przyprawił.~To powiedziawszy
 25 IV  |              doń Anhelli: Przebacz, bom nie wiedział, że mówię obmowę
 26 IV  |            zaniosą je na cmentarz. A ty nie proś mnie więcej, abym wskrzeszał
 27 V   |               będą przedawane na rynku.~Nie jestże to nauka dla ludzi,
 28 V   |                obcych i smutni jesteśmy nie widząc ciebie między nami.~
 29 V   |            mówiąc: Oto opuściłeś nas! i nie robisz więcéj cudów między
 30 V   |                 królem naszym! albowiem nie w takiéj jasności ubrani
 31 V   |             która jest z twego ciała.~A nie widzieliśmy nic jaśniejszego
 32 V   |                 i sine.~Skrzydeł takich nie mają łabędzie przelatujące
 33 V   |                będąc wolną? Powiedz, bo nie pamiętam.~Odpowiedział mu
 34 VI  |                o ludziach już umarłych.~Nie wiedział zaś nic, że nowe
 35 VI  |            rycerze i nowi męczennicy; i nie chciał wiedzieć o tém będąc
 36 VI  |              człowiekiem przeszłości.~A nie było już w nim żadnej pamięci,
 37 VI  |                 lecz o dniu wczorajszym nie wiedział i nie myślał o
 38 VI  |              wczorajszym nie wiedział i nie myślał o jutrze.~A utrzymywał
 39 VI  |                stań pod jabłonią, a nic nie mów do tych, co trzęsą drzewem,
 40 VI  |            gwiazdami i błyszcząc bardzo nie upadały więcéj.~I gołębie
 41 VII |                 I rzekł Szaman: Oto już nie będziemy cudów okazywać,
 42 VII |              zaszliśmy do ludzi, którzy nie widzą słońca.~Ani nauk im
 43 VII |           nadziei im dawać będziemy, bo nie uwierzą. W dekrecie, co
 44 VII |          głowami, oprócz jednego, który nie wstał, bo był umarł we śnie.~
 45 VII |                 miał błyszczące.~A dziś nie wiem jak umarł, bo oto spałem
 46 VII |               bo oto spałem przy nim, a nie słyszałem, aby choć westchnął.~
 47 VII |              pięcia synami, a strażnicy nie chcą jéj rozwalić prochem
 48 VII |                  czy jeszcze żyją; lecz nie słychać nic w tej jaskini,
 49 VII |                i głęboka, a żaden w nią nie śmiał wstąpić najpierwszy.~
 50 VII |               drugich.~I spojrzawszy na nie Szaman rzekł: Co uczyniłem?
 51 VIII|                 ciemnej wody, która się nie ruszała, a złota była gdzieniegdzie
 52 VIII|               Oto zmartwychwstali, lecz nie mogą odwalić mogiły! i to
 53 VIII|                Szanujemy więc ten krzyż nie mówiąc więcej: Oto człowiek,
 54 VIII|                 Pański dla tych, którzy nie widzą słońca. Módlmy się.~
 55 VIII|                męka była odkupieniem.~A nie będziemy Cię już błagać,
 56 VIII|               smutkiem krzyż dźwigamy i nie weselemy się jak męczennicy;
 57 VIII|         weselemy się jak męczennicy; bo nie powiedziałeś, czy męka nasza
 58 VIII|              się krwią jego i niewiasta nie brzydziła się mężem i krwią,
 59 IX  |           Zapewne starca, który wczoraj nie chciał pracować dla święta
 60 IX  |             kopalni snem było, albowiem nie wiedział, jak z nich wyszedł.~ ~
 61 X   |              sposób jedyny, iść i ginąć nie broniąc się, jak męczennicy.~
 62 X   |                 każdej gromady; wszakże nie wybrani losem, lecz z własnej
 63 X   |             losem, lecz z własnej woli. Nie byli to gromad wodzowie,
 64 X   |             czynicie? lecz go ci ludzie nie przelękli się.~I zawieszono
 65 X   |               do siebie: Oto umierają i nie skarżą się.~Rzekli więc
 66 X   |          zdejmiemy Wras? lecz ci im nic nie odpowiedzieli, będąc już
 67 X   |              żaden z tych, co uciekali, nie odwrócił głowy, aby spojrzćć
 68 X   |       ukrzyżowano; lecz ażeby ciała ich nie ucierpiały jakiej nowéj
 69 X   |                 na śmierć się wydali, i nie będzie im to na potępienie,
 70 XI  |          ucichają grobowce?~Lecz nic mu nie odpowiedział starzec: zasypywał
 71 XI  |            umarłych, szukał go oczyma i nie widząc nigdzie szedł na
 72 XI  |                 za rękę i rzekł: Wstań! nie jest jeszcze czas spoczynku.~
 73 XI  |             ptak swojski, co się boi; i nie wziąłem nawet pocałowania
 74 XI  |                i szczęśliwym?~Dlaczegoż nie powstanie wicher, co mię
 75 XI  |                  Oto już jednego wniosą nie ma na mojéj głowie z tych,
 76 XI  |                 a ja zawsze pamiętam.~A nie ma jednéj kawki w powietrzu,
 77 XI  |             kawki w powietrzu, która by nie spała przez jedną noc życia
 78 XI  |             uczynił, myśląc: że oto już nie narodzę się raz drugi.~Wszak
 79 XI  |                 drugi.~Wszak rodzić się nie jest to, co zmartwychwstawać;
 80 XI  | zmartwychwstawać; trumna nas odda, lecz nie spojrzy na nas jak matka.~
 81 XI  |              grobowców, mówiąc kościom: Nie skarżcie się, lecz spijcie!~
 82 XI  |       przywyknij do głosu jéj, abyś się nie obudził, gdy mówić będzie.~
 83 XI  |                 ta kraina piękną jest i nie bezludną; albowiem tu śnieg
 84 XI  |             bezludną; albowiem tu śnieg nie plami skrzydeł anielskich,
 85 XI  |            gnieżdżą się, i kochają się, nie myśląc, że jest jaka piękniejsza
 86 XI  |        przyszliście ruszać umarłe;~czyż nie dosyć trupom wichry mieć
 87 XI  |                 burzyciele grobów.~Azaż nie dosyć wycierpiałem na moim
 88 XI  |                 mówiąc: Oto jest krzyż.~Nie poszedłemże na wygnanie ]'
 89 XI  |             przyjdę położyć się z wami, nie klnij mnie.~Myślałem, że
 90 XI  |                jak się Bogu podobało.~A nie powiem ci, co się stało
 91 XI  |             nazwiskiem rodu twojego, bo nie mógłbyś zasnąć, choć jesteś
 92 XII |             człowieka silnego w Bogu, i nie śmiano mu się urągać.~A
 93 XII |             waszą Golgotę. Biada wam!~A nie zostanę z wami, lecz to,
 94 XII |               się wielki dzień, a żaden nie dożyje wieczora dnia tego.
 95 XII |              zatracenia.~Dlaczegożeście nie słuchali rad moich i nie
 96 XII |                nie słuchali rad moich i nie żyli spokomie w zgodzie
 97 XII |               przystoi na ludzi, którzy nie mają ojczyzny?~Oto obraziliście
 98 XII |              ludzku? Zaprawdę! koło psa nie przeszedł żaden, nie uderzywszy
 99 XII |                psa nie przeszedł żaden, nie uderzywszy go nogą jak węża.
100 XII |              lecz jaką krwią? Zaprawdę, nie krwią baranka.~Gdy to mówił
101 XII |             rzeczą godną litości.~Boże, nie karz ich.~Tak mówił, a jeden
102 XII |                 w godzinę śmierci, więc nie chcę, aby zginęła jak tamci.~
103 XII |               boś mi był jak syn dobry.~Nie smuć się aż do śmierci po
104 XII |                Ani płacz myśląc, że jéj nie zobaczysz; wszystko jest
105 XIII|           szacie obszernej, kiedy się w nie ubrała, i podobne namiotowi
106 XIII|            dobre prosić Go będziemy, to nie opuści nas.~Przyszedł więc
107 XIII|                dzień sybirski, a słońce nie zachodziło, lecz biegało
108 XIII|              czołem.~Straszliwe światło nie kończyło się nigdy, a huk
109 XIII|            grobowiec wszystko kończy...~Nie zapominaj o mnie - bo któż
110 XIII|                  że człowiek po śmierci nie lata... Cóż! kiedy z taką
111 XIII|              dwoma skrzydłami promieni: nie jestże to Anioł złoty stojący
112 XIII|                niéj woń różana i mocna.~Nie śmiał więc Anhelli ruszyć
113 XIII|       podleciała w górę, i spojrzała na nie oczyma niewinnego Aniołka.~
114 XIII|             ściany zajęczał, bo już jéj nie było.~ ~
115 XIV |                 posieleńców szopa, lecz nie znaleźli śladu jej, wicher
116 XIV |      społeczeństwa, a rządził nami los, nie zaś żaden pan ziemski, ani
117 XIV |                  gdzieśmy się urodzili?~Nie! Uczynił nas ludem Kaimów
118 XIV |        roześmieli się głośno ci ludzie, nie wiedząc, że z Aniołami rozmawiali,
119 XIV |                oczy ich jakoby szklanne nie odwracały się od niebieskich
120 XV  |            ludzie, rzekł: Poznałem was, nie kryjcie się; Aniołami jesteście.~
121 XV  |                jeszcze, lecz jutrzejsze nie pokaże się nad ziemią.~Przyszliśmy
122 XV  |            koniec i nieszczęście, a Bóg nie kazał nam wyjawić przyszłości.~
123 XV  |              przerażać tego, co cierpi? Nie dosyćże jest przerażenia
124 XV  |               czy od spokojności twojéj nie zależy żywot jaki, a może
125 XV  |              będącéj szaleństwem? Czemu nie żyłem spokojnie?~Rzuciłem
126 XV  |              zaniosła mnie daleko i już nie wrócę - nigdy!~A znowu przerwali
127 XVI |            stanąwszy na kręgu ziemskim, nie podniosło się, czerwone
128 XVI |                jęcząc.~Więc spojrzał na nie Anhelli i zawołał: Gdzie
129 XVII|             znad trupa rzekła:~Rycerzu, nie budź go, bo śpi.~On był
130 XVII|              serca. Rycerzu, leć daléj, nie budź go.~Jam jest w części
131 XVII|           odpowiedzialna, że serce jego nie było tak czyste jak dyjamentowe
132 XVII|            uradowała się, że serce jego nie obudziło się na głos rycerza