Rozdzial

 1 I   |            albowiem dekret mówił, że posłani są na zaludnienie.~
 2 I   |     albowiem nie mogli zapomnieć, że są wygnańcami i że już nie
 3 I   |     zapomnieć, że są wygnańcami i że już nie zobaczą ojczyzny;
 4 II  |      powiedziałbym wam tajemnicę, że jednych dusze idą w słońce,
 5 III |           mu: Nie spij, ale chodź ze mną, albowiem są rzeczy
 6 III |     przeciwko wierze.~Powiadając, że car jest głową wiary i że
 7 III |         że car jest głową wiary i że w nim jest Bóg i że nic
 8 III |       wiary i że w nim jest Bóg i że nic nie może rozkazać przeciwko
 9 IV  |     wzdrygnął się Anhelli widząc, że umarli byli jeszcze w łańcuchach,
10 IV  |        jak żądasz, abyś wiedział, że śmierć nas ochrania od smutków,
11 IV  |          się podług słów Szamana, że wskrzeszony ów jęknąwszy
12 IV  |       Przebacz, bom nie wiedział, że mówię obmowę i oszczerstwo.~
13 IV  |    zlatują na proso.~Bo zaprawdę, że Jak dwaj gołębiowie zlatywaliście
14 IV  |      mniejszej wagi.~Przebacz mi, że was równam ptakom Bożym
15 V   |           siostrom swoim na dnie, że zobaczyła niebo, i opowiada
16 V   |          jedna jest z mocy, druga ze słabości; pierwsza jest
17 V   |    imieniem Anhelli!~I stało się, że na dziecka wołanie wyszedł
18 V   |          końce skrzydeł obcisłych ze smutku.~A gdy mu rozkazał
19 VI  |   umarłych.~Nie wiedział zaś nic, że nowe pokolenie w Polszcze
20 VI  |      chatę celnik, i napiwszy się ze dzbana dopomniał się o rzecz
21 VI  |           ów człowiek obnażył się ze wszystkiego, aby wystarczył
22 VI  |       śpiące obudziły się myśląc, że już jest godzina ranna,
23 VI  |           przeraziła celniki, tak że zostawiwszy cały podatek
24 VII |   rozbudzili się, i szli jak owce ze spuszczonemi głowami, oprócz
25 VII |          go do kopalni, i udawał, że mu jest dobrze na sercu;
26 VII |           sercu; alem ja widział, że był blady i smutny.~I poddał
27 VII |     odszedł.~I zobaczyłem go raz, że brał w ciemności ołów zgniły
28 VII |          od Boga.~Więc oto wiedz, że przed pięcia dniami upadła
29 VII |   podziemny i wywrócił skałę, tak że otworzyła się czeluść ciemna
30 VIII|      policzywszy noce poznaliśmy, że ów prorok nam prawdę mówił;
31 VIII|        piersiom naszym, bo wiemy, że Twój sąd nad nami jest zapadły...
32 VIII|        się. Boże!~A przebacz nam, że ze smutkiem krzyż dźwigamy
33 VIII|          Boże!~A przebacz nam, że ze smutkiem krzyż dźwigamy
34 IX  |        gwiazdy.~I przekonany był, że widzenie kopalni snem było,
35 X   |     wyszła w pole odgrażając się, że u pierwszych dowié się,
36 X   |           przy tym zwycięstwie.~A że umysły tych ludzi były jakoby
37 XI  |      Anioł z białemi skrzydłami i ze smutną gwiazdą na włosach,
38 XI  |          boleśnie; ale poznawszy, że młodzieniec żyje, ucieszył
39 XI  |          umrzeć.~Bo zdaje mi się, że gdy będę umarłym, to sam
40 XI  |         sam Bóg pożałuje tego, co ze mną uczynił, myśląc: że
41 XI  |           ze mną uczynił, myśląc: że oto już nie narodzę się
42 XI  |        matka.~Oto mi więc smutno, że ujrzałem tego Anioła, i
43 XI  |          gwiazdy rzekł: Zaprawdę, że jak dawniéj wiele było opętanych
44 XI  |         zowie Eloe, a urodził się ze łzy Chrystusowéj na Golgocie,
45 XI  |           mówić będzie.~Zaprawdę, że dla tych, co są smutni,
46 XI  |          kochają się, nie myśląc, że jest jaka piękniejsza ojczyzna.~
47 XI  |         nie klnij mnie.~Myślałem, że się smucisz za Wzgardę kości
48 XI  |         swoje tajemnice.~I zeszli ze wzgórza mogił modląc się.~ ~
49 XII |           ich.~Tak mówił, a jeden ze zgrai zawołał: Czarowniku,
50 XII |       twojéj... Ani płacz myśląc, że jéj nie zobaczysz; wszystko
51 XII |        wziął go za rękę i poczuł, że była martwa.~Więc pochował
52 XII |       mnie wziąść za brata? chodź ze mną. A ta mu do nóg upadła
53 XII |         renowie Szamana, wiedząc, że za nowemi idą panami.~A
54 XIII| pielgrzyma.~I dziwił się Anhelli, że była spokojną o przyszłość,
55 XIII|       zmazane ręce.~I dziwił się, że skarga jéj była maleńką
56 XIII|           gdzie ją miał pochować, że pod sosną, która była w
57 XIII|        kołyska twoja.~Ty powiesz, że to są myśli gminne, że człowiek
58 XIII|            że to są myśli gminne, że człowiek po śmierci nie
59 XIII|        szelest, i myślał Anhelli, że reny szeleszczą, wyjadając
60 XIV |    człowiek najstarszy: Zaprawdę, że ofiarą naszą jest trup,
61 XIV |           ci ludzie, nie wiedząc, że z Aniołami rozmawiali, i
62 XV  |      który szedł od nich, poczuł, że byli od Boga, i czekał,
63 XV  |           będą, spodziewając się, że śmierć.~A gdy go pozdrowili
64 XV  |           mnie? Czy sprzeczać się ze smutkiem, który się nauczył
65 XV  |        przyszliśmy ci zwiastować, że dzisiejsze słońce wstanie
66 XV  |        Przyszliśmy ci zwiastować, że bracia twoi pomarli jedząc
67 XV  |        Idźcie! i powiedzcie Bogu, że jeżeli ofiara duszy przyjętą
68 XV  |          Taki mam smutek w sercu, że mi światła anielskie w przyszłości
69 XV  |           zasnąć.~A choć Bóg wie, że jestem czysty na duszy i
70 XV  |       podłym - oto powiedzcie Mu, że jeżeli Chce ofiary z duszy
71 XV  |       więc ciebie z woli Boskiéj, że za niewiele godzin umrzesz...
72 XVI |           mewy?~I zdawało mu się, że w jęku ptaków usłyszał głos
73 XVII|          w części odpowiedzialna, że serce jego nie było tak
74 XVII|        martwego.~I uradowała się, że serce jego nie obudziło
75 XVII|    obudziło się na głos rycerza i że już spoczywał.~ ~ ~ ~