Rozdzial

 1 I   | zostawali w bezczynności mówiąc: Oto myślémy o zbawieniu ojczyzny;
 2 I   |    językiem ich ziemi: Witajcie!~Oto ja znałem ojców waszych
 3 I   |       się mądrości jego; mówiąc: Oto jéj zapewnie od ojców naszych
 4 II  |     znalazłem tu, czegom szukał; oto serca ich słabe są i dadzą
 5 II  |       przyjdą, widzieć was będą.~Oto powiedziałbym wam tajemnicę,
 6 II  |     nauczać o życiu i o śmierci? Oto mamy między sobą księży,
 7 III |                   ROZDZIAŁ III~A oto raz nocą, obudził Szaman
 8 III |    czystość dusz tych maleńkich?~Oto zapomniały już płakać po
 9 III |          na siodle do ostatka.~A oto na owem próchnie człowieka
10 III |           Gdzież Was zaprowadzę? Oto ja idę w drogę śmierci;
11 IV  |   łańcuchach, i rzekł: Szamanie, oto się boją, żeby nie zmartwychwstali
12 IV  |          surowo rzekł: Cóż więc? Oto go wskrzeszę, a ty go znów
13 IV  |        mówią do nas ludzie obcy: Oto przewodnicy wasi zapierają
14 IV  |      mówię obmowę i oszczerstwo.~Oto widziałem cię w radzie narodu
15 IV  |       tak każe.~O nieszczęśliwi! oto jeden na cmentarzu sybirskim
16 IV  |      powiedział o śmierci brata? Oto chwila, a dowiedziałby się
17 V   | cierpiących i pocieszając ich.~A oto jednego wieczora przechodzili
18 V   |         zorzy wieczornej, rzeki: Oto Widzisz tę płotkę, co przeleciała
19 V   |          gadać smutniéj, mówiąc: Oto opuściłeś nas! i nie robisz
20 V   |       rzekł do owego dzieciątka:~Oto połóż twe rączki na czole
21 V   |          Odpowiedział mu Szaman: Oto poszła po tym gościńcu złotym,
22 V   |        się zaczął płakać mówiąc: Oto chciała powrócić do ojczyzny.~ ~
23 VI  |        wychodził z chaty mówiąc: Oto masz jabłoń owocami okrytą,
24 VI  |         jak człowiek spokojny.~A oto jabłoń okryła się wielką
25 VII |     ROZDZIAŁ VII~I rzekł Szaman: Oto już nie będziemy cudów okazywać,
26 VII |      napisano było: na wieki!...~Oto są kopalnie Sybiru!~Stąpaj
27 VII |       ludźmi śpiącymi. Słyszysz? oto oddychają głośno, a niektórzy
28 VII |      dziś nie wiem jak umarł, bo oto spałem przy nim, a nie słyszałem,
29 VII |         przysłanym od Boga.~Więc oto wiedz, że przed pięcia dniami
30 VII |         I okropny ujrzeli widok! Oto na ciele najmłodszego syna
31 VII |      Szaman rzekł: Co uczyniłem? Oto ojciec żyje, a synowie pomarli
32 VIII|    strudzone gorzéj niż ciała.~A oto utraciliśmy niedawno naszego
33 VIII|        wychudły i pełny ognia.~A oto przed siedmią laty ogarnął
34 VIII|         zasmucił się i krzyknął: Oto zmartwychwstali, lecz nie
35 VIII|         krzyż nie mówiąc więcej: Oto człowiek, który leży pod
36 VIII|       podziemny. I rzekł Szaman: Oto jest dzwonienie po umarłym
37 VIII|   dzwonienie po umarłym proroku! Oto jest Anioł Pański dla tych,
38 VIII|         I rzekli na to nędzarze: Oto prawdę mówił ten człowiek;
39 X   |                     ROZDZIAŁ X~A oto wygnańcy owi w szopie śniegowéj,
40 X   |          się poczęły o zasady.~A oto druga owa gromada uzbroiwszy
41 X   |       rzekł do nich ów doradzca: Oto postawmy trzy krzyże na
42 X   |         zgraje mówiąc do siebie: Oto umierają i nie skarżą się.~
43 X   |   powstawszy rzekł do Anhellego: Oto mi duch Boży oznajmił winę
44 XI  |           i o mojéj młodości.~Bo oto byłem przy niéj jak ptak
45 XI  |           Dziś już to snem jest. Oto szafirowe niebo i gwiazdy
46 XI  |         cichą! dlaczego ja żyję?~Oto już jednego wniosą nie ma
47 XI  |        tych, które były dawniéj, oto się nawiet kości we mnie
48 XI  |          mną uczynił, myśląc: że oto już nie narodzę się raz
49 XI  |        spojrzy na nas jak matka.~Oto mi więc smutno, że ujrzałem
50 XI  |       czyste Anioły.~Cóż zrobię! Oto wypędzę wszystkie te duchy
51 XI  |       Anioł smutny na cmentarzu? Oto się zowie Eloe, a urodził
52 XI  |         I rzekł z wielką zgrozą: Oto przyszliście ruszać umarłe;~
53 XI  |  obliczem sejmu bladego, mówiąc: Oto jest krzyż.~Nie poszedłemże
54 XI  |        zarzuci i grobowi mojemu? Oto umarłem i zapomniano o mnie;
55 XI  |        obelgę kości jego mówiąc: Oto ja wkrótce przyjdę położyć
56 XII |        którzy nie mają ojczyzny?~Oto obraziliście ludy téj ziemi,
57 XII |        Czarowniku, urzekłeś nas! oto dzban był pełny i wysechł.~
58 XII |        tamci.~Cóż ci mówić będę! Oto śmierć będzie mówić za mnie
59 XIII|      słowami nieczystemi mówiąc: Oto nas dwoje na ogromnéj pustyni,
60 XIII|       Czemże ja będę po śmierci?~Oto chciałabym być jaką rzeczą
61 XIII|        choć mam nadzieję w Bogu.~Oto ja polecę do krainy twojéj
62 XIII|      myślą śmierć piękniejsza.~A oto patrzaj nad łożem mojem,
63 XIII|          na końcu łoża płakał.~A oto jakoby o północy stał się
64 XIV |       chmurnych niebios, mówiąc: Oto ten jest.~I straszliwe przerażenie
65 XV  |         rzekli mu ci młodzieńcy: Oto przyszliśmy ci zwiastować,
66 XV  |       się budzi i powiada sobie: Oto mnie rzecz miła czeka o
67 XV  |         była mi siostrą młodsza.~Oto mię w kołysce owionęła woń
68 XV  |         żadnym grzechem podłym - oto powiedzcie Mu, że jeżeli
69 XV  |       będę cierpiał jak dawniéj: oto język mój rodzinny i mowa
70 XV  |     przerwali mu Anieli, mówiąc: Oto się raz uniosłeś aż do bluźnierstwa
71 XVII|        rozpuszczonych włosach.~I oto nagle z płomienistej zorzy
72 XVII|     gdzie się rozweseli w ogniu.~Oto zmartwychwstają narody!
73 XVII|          zmartwychwstają narody! Oto z trupów są bruki miast!
74 XVII|         z trupów są bruki miast! Oto lud przeważa!~Nad krwawemi