Rozdzial

 1 I   |        nieżywych zamiast korony.~Więc mocarz ów przybliżywszy
 2 I   |      mówiąc: Ojczyzno! Ojczyzno!~Więc chcę być przyjacielem waszym,
 3 II  |       ludzie mają ginąć?~Wybiorę więc jednego z nich i ukocham
 4 II  |      ludzie małego serca.~Rzekły więc do Szamana zgraje: Któż
 5 III |      ważne na pustyni.~Wdziawszy więc białą szatę Anhelli udał
 6 III |         blasku gwiazd.~Niedaleko więc zaszedłszy ujrzeli obóz
 7 III |         nakarmić; a były głodne.~Więc obróciwszy się ku Anhellemu
 8 III |          jest Duch święty.~Użyję więc przeciwko temu księdzu ognia
 9 III |        strony.~Przybliżywszy się więc Szaman ku dzieciątkom rzekł:
10 IV  |        je Szaman każąc otworzyć.~Więc gdy zdjęto trumien wieka,
11 IV  |    spojrzawszy surowo rzekł: Cóż więc? Oto go wskrzeszę, a ty
12 IV  |        jeden z najmędrszych.~Cóż więc przywiodło ciebie w więzieniu,
13 IV  |       mali trwają w stałości.~Ta więc stałość małych uporem jest,
14 IV  |   jęknąwszy umarł na nowo.~Rzekł więc Szaman: Zabiłeś go, Anhelli,
15 V   |       inszemi rybkami.~Słuchając więc powieści o niebiosach zapłyną
16 V   |          ci łoże w łodzi.~Usiadł więc Szaman na ziemi, a kobiety
17 V   |        więcéj cudów między nami.~Więc zaczęliśmy wątpić o rzeczach
18 V   |         uczyń to!~Obróciwszy się więc Szaman do Anhellego rzekł:
19 V   |        twojéj mocy.~Przywoławszy więc Szaman jedne dzieciątko
20 V   |       odchodził na południe.~Gdy więc już był daleko i na środku
21 V   |  opętanyś jest przez Anioła.~Cóż więc, zapytał Anhelli, uczyniła
22 VI  |          ROZDZIAŁ VI~Uspokoiwszy więc Szaman płacz w Anhellim
23 VI  |         się o rzecz winną.~Stary więc ów człowiek obnażył się
24 VI  |        moc Boska pokaże.~Poszedł więc Anhelli i stanął pod ulewą
25 VI  |    wyleciały w powietrze różane.~Więc światłość owa przeraziła
26 VII |        śpiące do pracy.~Powstali więc wszyscy z ziemi i rozbudzili
27 VII |     wstał, bo był umarł we śnie.~Więc przystąpiwszy Anhelli do
28 VII |          ruchu jak rzecz martwa.~Więc przywieziono go do kopalni,
29 VII |      znam, był człowiek uczciwy.~Więc Anhelli obróciwszy się do
30 VII |          będziecie żałowani.~Cóż więc! odmówią nam poświęconego
31 VII |         może przysłanym od Boga.~Więc oto wiedz, że przed pięcia
32 VII |          z głodu.~Przyprowadzili więc Szamana ku owej skale i
33 VII |       śmiał wstąpić najpierwszy.~Więc Szaman wziąwszy kaganiec
34 VIII|     rybakami nieszczęścia?~Jeden więc z tych, którzy siedzieli
35 VIII|  królewskie i dzień wytchnienia.~Więc usiadamy tu nad ciemną wodą
36 VIII|         prorok nam prawdę mówił; więc chcieliśmy go uczcić, lecz
37 VIII|       już był w ziemi.~Szanujemy więc ten krzyż nie mówiąc więcej:
38 IX  |    wielki w jednym z korytarzów.~Więc obróciwszy się do jednego
39 IX  |   krzyżem na ziemi i był martwy.~Więc owi dwaj młodzieńcy, którzy
40 X   |    myślała o zbawieniu ojczyzny!~Więc pierwsza na czele miała
41 X   |          się, jak męczennicy.~Te więc trzy gromady zaczęły być
42 X   |        przed wiekami.~Postawiono więc trzy krzyże z najwyższego,
43 X   |     jedni z najmniejszych.~Kiedy więc cieśle postawili krzyże
44 X   |         i nie skarżą się.~Rzekli więc do tych, co byli ukrzyżowani:
45 X   |    poznali w nich swoje znajome; więc Szaman usiadłszy pod krzyżami
46 XI  |     człowiek martwy.~Skończywszy więc Szaman grzebanie umarłych,
47 XI  |         na nas jak matka.~Oto mi więc smutno, że ujrzałem tego
48 XI  |         się ciemno, gdy zgasnął.~Więc pobiegł za nim Anhelli wołając:
49 XII |      ludzie bez pamięci i serca!~Więc wstanie słońce i dzień przyniesie
50 XII |      krwią poczerwienił.~Ująwszy więc za topór Anhelli chciał
51 XII |        bo już zasnę.~Położyli go więc na jednéj z mogił, i zimno
52 XII |      ukochała w godzinę śmierci, więc nie chcę, aby zginęła jak
53 XII |          poczuł, że była martwa.~Więc pochował starca w śniegu,
54 XIII|            ROZDZIAŁ XIII~Odeszli więc Anhelli z ową niewiastą
55 XIII|       dwoje na ogromnéj pustyni, więc nas Bóg pewnie słucha i
56 XIII|        nie opuści nas.~Przyszedł więc dzień sybirski, a słońce
57 XIII| zostawało pod ziemią.~Obróciwszy więc ku Anhellemu szafirowe oczy
58 XIII|         modliła do Niéj.~Zaczęła więc tu umierał ąca mówić litanije
59 XIII|        różana i mocna.~Nie śmiał więc Anhelli ruszyć ciała umarłéj,
60 XIII|       niewinnego Aniołka.~Ciemne więc owe duchy i chmura ich wzniosła
61 XIII|   pierwszą jego miłość na ziemi; więc spuściwszy przed nim głowę,
62 XIII|  litośnie; moją jest.~Odszedłszy więc Anhelli do jamy, wziął na
63 XIII|         księżyc, odeszła.~Wrócił więc Anhelli do jamy pustéj,
64 XIV |               ROZDZIAŁ XIV~Około więc onego czasu, gdy ziemia
65 XIV |        ziemski, ani króle.~A cóż więc mieliśmy czynić z wnętrznościami
66 XV  |     kołyską moją był przestrach; więc niech przynajmniéj sam smutek
67 XV  |        myśli moich uniosły mnie.~Więc będę cierpiał jak dawniéj:
68 XV  |         kres dobrego?~Ostrzegamy więc ciebie z woli Boskiéj, że
69 XVI |          zawołał smutnym głosem: więc koniec już!~Cóż robiłem
70 XVI |          tłumami leciały jęcząc.~Więc spojrzał na nie Anhelli