Rozdzial

 1 I   |     nieszczęśliwych i widziałem, jak żyli bogobojnie i umierali
 2 II  |      jednego z nich i ukocham go jak syna, a umierając oddam
 3 II  |      zostaniecie sami uczyć się, jak znosić głód, nędzę i smutek.~
 4 II  |            będziecie piękni.~Tak jak ojcowie wasi, którzy są
 5 II  | Czuwajcie nad sobą, bo jesteście jak ludzie stojący na podniesieniu;
 6 II  |          a te słońce szczerniało jak węgiel; wiele bowiem we
 7 III |        tu się wdzięczą do chleba jak małe szczeniątka; szczekając
 8 III |     człowieka chodziły skry..... jak owe iskierki, które są na
 9 III |           Ogień przestraszył was jak gołąbki śpiące, aleście
10 IV  |       weźmie.~Lecz niech będzie, jak żądasz, abyś wiedział, że
11 IV  |    usiadło, patrząc się na ludzi jak człowiek spiący.~A poznawszy
12 IV  |        na proso.~Bo zaprawdę, że Jak dwaj gołębiowie zlatywaliście
13 V   |    Anhelli odpowiedział mu: Czyń jak n się podoba, jestem w twojéj
14 V   | Anhellemu, który się był położył jak do snu, i rzekł do owego
15 V   |          ciało człowieka, jęknął jak harfa rozbita i wzdrygnął
16 V   |      ubrani są królowie chińscy, jak dusza, która jest z twego
17 V   |          uciekała w tamtą stronę jak człowiek, co się spieszy.~
18 VI  |          który przywitał Szamana jak dawnego przyjaciela. Był
19 VI  |         czerwone, a potem zaczął jak zwykle rozmowę o dawnych
20 VI  |         ulewą jabłek czerwonych, jak człowiek spokojny.~A oto
21 VII |      gdzie mu się zboże kłaniało jak panu swemu, i szczęśliwi
22 VII |         i rozbudzili się, i szli jak owce ze spuszczonemi głowami,
23 VII |       człowiek, i stał bez ruchu jak rzecz martwa.~Więc przywieziono
24 VII |      poddał się rozpaczy i sechł jak stare drzewo. A przystąpiwszy
25 VII |      rzekł mi z wielką tajemnicą jak człowiek obłąkany: Zapomniałem
26 VII |         ciało opadło na kościach jak zmoczone płótno namiotu,
27 VII |      błyszczące.~A dziś nie wiem jak umarł, bo oto spałem przy
28 VII |  najmłodszego syna leżał ojciec, jak pies, co położy łapy na
29 VII |          ojca otwarte błyszczały jak szkło, a czworo innych umarłych
30 VIII| powtarzało się nad głowami bijąc jak dzwon podziemny. I rzekł
31 VIII|      dźwigamy i nie weselemy się jak męczennicy; bo nie powiedziałeś,
32 VIII|          powracał bowiem z pracy jak wyrobnik.~A woda w misie
33 VIII|     krwią, a była młoda i piękna jak anieli niebiescy.~Tych dwoje
34 IX  |           albowiem nie wiedział, jak z nich wyszedł.~ ~
35 X   |         i ginąć nie broniąc się, jak męczennicy.~Te więc trzy
36 XI  |        spojrzał na niego i upadł jak człowiek martwy.~Skończywszy
37 XI  |     spuścił przed Szamanem głowę jak człowiek, co się wstydzi,
38 XI  |           Bo oto byłem przy niéj jak ptak swojski, co się boi;
39 XI  |   koralowych, choć byłem blisko; jak gołąb, mówię,, siedzący
40 XI  |          lecz nie spojrzy na nas jak matka.~Oto mi więc smutno,
41 XI  |      gwiazdy rzekł: Zaprawdę, że jak dawniéj wiele było opętanych
42 XI  |         i wnuczce Maryi Panny... jak zgrzeszyła ulitowawszy się
43 XI  |   ciemność.~A teraz jest wygnaną jak wy jesteście wygnani, i
44 XI  |        za kraj, który miał ginąć jak człowiek potępiony.~Kiedy
45 XI  |           Lecz niech tak będzie, jak się Bogu podobało.~A nie
46 XII |   zgodzie i miłości braterskiéj, jak przystoi na ludzi, którzy
47 XII |           nie uderzywszy go nogą jak węża. O ludzie bez pamięci
48 XII |       więc nie chcę, aby zginęła jak tamci.~Cóż ci mówić będę!
49 XII |         kochałem.~Boś czysty był jak lilija biorąca z wody liście
50 XII |      kolory niewinne, boś mi był jak syn dobry.~Nie smuć się
51 XIII|      była maleńką i skarżącą się jak płacz niewinnéj dzieciny,
52 XIII|    skrzydeł niebieskich, widząc, jak rybitwy białe wędrują ku
53 XIII| zachodziło, lecz biegało niebem, jak koń w zawodzie z płomienistą
54 XIII|        się przywiązała do ciebie jak siostra i jak matka twoja,
55 XIII|          do ciebie jak siostra i jak matka twoja, i więcéj jeszcze...
56 XIV |         otwarte, a języki czarne jak węgiel, a oczy ich jakoby
57 XV  |      śmierć.~A gdy go pozdrowili jak ziemscy ludzie, rzekł: Poznałem
58 XV  |         mnie.~Więc będę cierpiał jak dawniéj: oto język mój rodzinny
59 XV  |          ludzka zostanie we mnie jak harfa z porwanemi strunami...
60 XV  |        krajem moim.~A oczy moje, jak służebnice, które przestają
61 XV  |         wieczornéj.~A wzrok mój, jak gołębie latające po nocy,
62 XV  |      moim, i staną przed oczyma, jak wierne sługi idące z latarniami
63 XV  |       którą z plam płomienistych jak człowiek obłąkany.~Lecz
64 XVI |          podniosło się, czerwone jak ogień.~Korzystały z dnia
65 XVI | świetniały na szafirowem niebie, jak róż białych girlandy ulatujące
66 XVII|       nim i przed piersią konia, jak fala zapieniona przed łodzią. ~
67 XVII|       Korony ich ulatują z głów, jak orły niebieskie, i czaszki
68 XVII|         jego nie było tak czyste jak dyjamentowe źródło, i tak
69 XVII|  dyjamentowe źródło, i tak wonne jak lilije wiosenne.~To ciało